wordt het jaar van de hernieuwde nuchterheid, de redelijkheid en het gezond verstand. Een jaar waarin ongeknede resultaten, tastbare prestaties en groei op eigen kracht - zeg maar de fundamentals van elk gezond bedrijfshuishouden - opnieuw hoogtij zullen vieren. Entrepreneurs, adviseurs en geldschieters zullen weigeren om nog langer in mooie sprookjes te geloven. De aandeelhouder zal weer zijn verantwoordelijkheid opnemen - als eigenaar en niet als speculant. En de bedrijfsleider zal meer dan ooit worden afgerekend op zijn capaciteiten als goede huisvader - iemand die eerder beheert dan wel exploiteert.
...

wordt het jaar van de hernieuwde nuchterheid, de redelijkheid en het gezond verstand. Een jaar waarin ongeknede resultaten, tastbare prestaties en groei op eigen kracht - zeg maar de fundamentals van elk gezond bedrijfshuishouden - opnieuw hoogtij zullen vieren. Entrepreneurs, adviseurs en geldschieters zullen weigeren om nog langer in mooie sprookjes te geloven. De aandeelhouder zal weer zijn verantwoordelijkheid opnemen - als eigenaar en niet als speculant. En de bedrijfsleider zal meer dan ooit worden afgerekend op zijn capaciteiten als goede huisvader - iemand die eerder beheert dan wel exploiteert. Waarom? Uit pure noodzaak. Want de wereldeconomie zal in 2003 vertwijfeld op zoek gaan naar een onwrikbare houvast. De beurzen zullen euforisch naar elk minuscuul strohalmpje grijpen - een rentevermindering of opbeurend winstcijfer - om het daarna met des te meer ontgoocheling te zien afknappen. Duurzaam herstel binnen de zes maanden zal in 2003 weinig waarschijnlijk zijn. Als gevolg daarvan zullen steeds meer bedrijven er niet voor terugschrikken om beursanalisten, beleggers en bankiers op hun honger te laten en hen ostentatief weigeren nog langer winstprognoses mee te geven. Dat is in wezen een goede zaak. Zij prediken de langetermijnvisie en verketteren de kortetermijnfocus.Toch blijven we, samen met onze collega's van The Economist die het internationale luik van De Wereld in 2003 schreven, ervan overtuigd dat er achter de oorlogsdreiging tegen Irak, de explosieve toestand in het Midden-Oosten, de terroristische acties van Al-Qaeda en het spook van de recessie een fundamentele en wereldwijde vooruitgang merkbaar is. Arbeidsflexibiliteit in Europa - dat merken we nu al in landen zoals Spanje, Frankrijk en (zelfs) Duitsland - zal willens nillens toenemen. Met een duidelijke datum van Europees lidmaatschap op de agenda geprikt zetten de Centraal- en Oost-Europese landen nu de definitieve sprint in om hun zakelijk klimaat voor buitenlandse investeringen in een strak tempo te verbeteren. Of Europa er ooit in zal slagen om de rol van de Verenigde Staten als groeimotor van de economie over te nemen, blijft een open vraag. "De Europese economie staat aan de vooravond van een periode van ongekende groei, terwijl de VS zijn curve zachtjes zal zien afvlakken," schreven we twee jaar geleden in deze kolommen. Deze boude zinsnede heeft nu meer weg van een wensdroom dan van een accurate voorspelling. En ook in 2003 zal dit zo blijven. Toch blijft ze werkelijkheidswaarde bevatten - en daarom blijven we ze herhalen.De euro steeg in 2002 met meer dan 13% in waarde en de kans is reëel dat de Europese eenheidsmunt in 2003 op dit elan zal doorgaan. Wie de balans van vraag en aanbod op het Oude Continent wikt en weegt, ziet duidelijk het gewicht overhellen naar de vraagzijde. Particulieren torsen hier geen huizenhoge kredieten en hun spaarhefboom is groot - zeker in vergelijking met de Amerikaanse consument. De middelen voor een eigen Europese groeidynamiek zijn er, maar die intentie moet blijkbaar nog vorm krijgen. Ook in Azië neemt de ruimte voor economische groeikracht toe. Japan blijft een enigma, maar China zal als volwaardig lid van de Wereldhandelsorganisatie de deur naar zijn gigantische interne markt nog verder openzetten. Aziatische tijgers zoals Taiwan en Singapore zullen die hete adem in de nek voelen en daardoor in 2003 gedwongen worden hun liberaliseringstempo nog verder op te krikken. "In België zal de discussie over het statuut van onze overheidsbedrijven opnieuw oplaaien," las u in de vorige editie van dit jaarboek. "En de strategische impact van buitenlandse beslissingscentra op onze economie zal door de recessie als een zwaard van Damocles boven werkgeversverenigingen zoals Agoria hangen - precies omdat de tewerkstelling van hun personeelsleden voor 75% afhankelijk is van multinationals." Die voorspellingen kwamen uit. In 2003 zal de exodus van Philips & co. trouwens niet stoppen, wel integendeel. Hierdoor zal de discussie over innovatie en industriële draagkracht van onze Belgische economie een belangrijk punt op de politieke agenda worden. Ook de strategische vraagtekens rond de NMBS en De Post zullen in 2003 hun impact niet verliezen. We verwachten dat de vrijmaking van het Europese goederenvervoer in België nauwelijks voelbaar zal zijn - dit in tegenstelling tot het postbedrijf, waar de liberalisering stelselmatig de omzet zal aanvreten. In de tweede jaarhelft - na de verkiezingen van juni - zal de regionalisering van de NMBS ook een harde noot om te kraken worden. U ziet het, 2003 belooft opnieuw een spannend jaar te worden. Met de lectuur van dit jaarboek willen we u slechts voor één iets behoeden: verlies er uw gezond verstand niet bij.Piet Depuydt, Hoofdredacteur Trends [{ssquf}](2003)"In 2003 zal de exodus van Philips & co. niet stoppen. 'Innovatie' en 'industriële draagkracht van onze economie' zullen dan ook belangrijke punten op de politieke agenda worden."