LE BALLON BLANC
...

LE BALLON BLANCDe Iraanse filmindustrie is bekend voor haar jeugdfilms. "Badkonak-E Sefid" ("Le Ballon Blanc") is daarvan een briljant voorbeeld.Het scenario van het eenvoudig lijkende verhaaltje werd geschreven door meesterverteller en topregisseur Abbas Kiarostami. Spilfiguur is een klein meisje dat, zoals de Iraanse nieuwjaarstraditie het wil, droomt van een grote goudvis. Onderweg naar de winkel verliest ze echter het geld dat ze haar moeder, met de hulp van haar broer, ontfutseld heeft. Haar zoektocht naar het bankbiljet en de verschillende konfrontaties die ze aangaat, vormen de struktuur van dit razend knap en zeker niet uitsluitend voor kinderen vertelde verhaal. Debutant Jafar Panahi, die zijn job leerde bij Kiarostami, legt eenzelfde fijngevoeligheid in zijn regie aan de dag als zijn leermeester. De spontane vertolking die hij uit de jonge Aïda Mohammadkhani verkregen heeft, is ontwapenend. "Badkonak-E Sefid" is poëtisch in de rake detailweergave en eenvoudig in zijn complexiteit ; het is een prachtige en rijke film voor jong en oud.Le ballon blanc Prachtige film voor jong en oud.WHEN NIGHT IS FALLING"When Night is Falling" is het biezonder sensuele portret van een lesbische relatie tussen de extravagante circusartieste Petra en de teologe Camille. Deze tweede film van de Canadese cineaste Patricia Rozema mist hier en daar de vitaliteit en de frisheid van haar debuut "I Heard the Mermaids Singing" uit 1987. Hoofdonderwerp is de begeerte en de passie. Camille's tweestrijd tussen de relatie met haar kollega Martin en haar nieuwe liefde voor Petra, brengt haar professoraat aan het Christian New College of Faith in gevaar. De regisseur poneert weliswaar de sociale problemen die Camille's door de kerk verboden liefde met zich meebrengt, maar nuanceert ze niet. Rozema brengt haar onderwerp echter met zo'n intense gevoeligheid en zinnelijkheid, dat veel van het soms mager uitgevallen script wordt goedgemaakt.TIPSAangrijpende verhalen van Paul Auster, diskreet in beeld gezet door Wayne Wang. Uitstekende en genuanceerde meditatie over geweld.GoldeneyeDe nieuwe Bond-film, "Goldeneye" wijkt niet af van de geijkte suksesformule, maar biedt niettemin wervelend spektakel. Het is alweer zes jaar geleden dat Timothy Dalton zijn korte carrière als Bond-akteur heeft afgesloten met het aktievolle, maar betrekkelijk humorloze "Licence to Kill". Pierce Brosnan zet anno jaren negentig de traditie voort die in 1962 begon met de totnogtoe enige en ware Bond-vertolker Sean Connery als geheim agent 007 in "Dr. No". Terwijl de eerste twee Bonds nog de koude spionagesfeer van de Ian Fleming-boeken uitademden, werd de basis van de suksesformule gelegd in 1964 met "Goldfinger". Het verhaal van "Goldeneye", geschreven door nieuwkomers Michael France, Jeffrey Caine en Bruce Feirstein en geregisseerd door Martin Campbell, dient als kapstok voor speciale effekten, explosies, vechtpartijen, vrouwelijk schoon en gadgets. In "Goldeneye" is de spectaculaire pre-generiek, waarin 007 en 006 nog in de tijd van de Koude Oorlog een Russische wapenfabriek onklaar moeten maken, de aanloop voor het plot dat draait rond een Russische maffiagroep (Janus), die twee diskettes (de Goldeneyes) van oorlogssatellieten steelt. Het hoeft geen betoog dat met deze satellieten de wereldveiligheid bedreigd wordt en James Bond de enige man is die het mensdom kan redden. Naar een Bond-film ga je niet voor de subtiele plotwendingen of de psychologische konflikten, wel voor de unieke mengeling van aktie, humor en spektakel. Bond-puristen zullen niet alleen vreemd opkijken dat M een vrouw is die James smalend op zijn machisme wijst, maar ook dat naast de uitgesproken Britse look van weleer voor een BMW en Italiaanse maatpakken werd gekozen. Bond evolueert mee met zijn tijd en bij elke nieuwe Bond-vertolker horen nu eenmaal kleine aanpassingen, hoewel van de beproefde formule geen haar wordt afgeweken. De vrouwen mogen, na het seksisme van de Bonds uit de jaren zestig en zeventig, wel zelfstandiger en belangrijker geworden zijn ; meer dan versiering zijn ze er toch niet op geworden. En dan is er Bond zelf. De Ierse akteur Pierce Brosnan inkarneert de goede Bond-tics : hij heeft in zijn tuxedo-outfit eenzelfde fysieke présence als Connery, is cynischer dan zijn voorganger Dalton en bezit de flegmatische nonchalance van Roger Moore. Kortom, Brosnan brengt 007 terug tot een hoog niveau. ***PIET GOETHALS Goldeneye Pierce Brosnan inkarneert de goede Bond-tics.