Na haar olympische medaille in 2000 in Sydney ging Ann Simons het gevecht van haar leven aan. Zonder duidelijke tegenstander, zonder applaus, zonder podium. Om iemand te worden in de bedrijfswereld, die niet op haar zat te wachten. "Ik ben in 2006 gestopt met topsport door een ernstig knieletsel en de strijd tegen anorexia. Nadat ik de top van de wereld had bereikt, was ik plots miss nobody. Ik moest van nul beginnen en een tweede carrière uitbouwen. Dat was niet makkelijk."
...

Na haar olympische medaille in 2000 in Sydney ging Ann Simons het gevecht van haar leven aan. Zonder duidelijke tegenstander, zonder applaus, zonder podium. Om iemand te worden in de bedrijfswereld, die niet op haar zat te wachten. "Ik ben in 2006 gestopt met topsport door een ernstig knieletsel en de strijd tegen anorexia. Nadat ik de top van de wereld had bereikt, was ik plots miss nobody. Ik moest van nul beginnen en een tweede carrière uitbouwen. Dat was niet makkelijk." Als voormalige topsporter krijgt Ann steevast de vraag of haar ervaring als judoka haar heeft geholpen als ondernemer. "Ik vind absoluut niet dat je als topsporter meteen een goede ondernemer bent. Het is niet zo dat als je eenmaal in één discipline de top bereikt hebt, je dat ook in een andere discipline kunt. Als judoka werd mij exact gezegd wat ik moest doen. Zei mijn coach Eddy: 'sta 30 minuten op je hoofd', dan deed ik dat. Als ondernemer zegt niemand je wat je moet doen. Gelukkig bestaan er bedrijven zoals de Cronos Groep die ondernemers zo veel mogelijk bijstaan." Ann kwam bij Cronos Groep terecht. Het Belgische ICT-bedrijf onder leiding van Jef de Wit is in enkele jaren naar 5000 medewerkers gegroeid. Cronos Groep biedt kansen aan jonge ondernemers om met hun creatieve ideeën door te groeien tot een gezond bedrijf. Het begeleidt start-ups van A tot Z, en steunt hen financieel. "Bij Cronos wist ik eerst niet wat ik wilde doen. Ik zat echt in een zwart gat. Ik wilde wel bouwen aan een droom, maar die was zo ver weg. Jef de Wit bracht me op het idee mijn ervaring als topsporter te gebruiken om jonge ondernemers te inspireren. Zo begon ik workshops en coachingsessies te geven." Enige tijd later richtte Ann Simons haar bedrijf Wingmen op. Als incubator ondersteunt dat studenten, afgestudeerden of mensen met al een paar jaar werkervaring. Dat kan zijn om te starten met ondernemen, maar ook gewoon om te werken aan zichzelf. Niet zozeer de economische kant van het ondernemerschap boeit Simons, wel de menselijke kant. "Ik help mensen met de volgende stap van hun droom. Wij zoeken een antwoord op de vraag: hoe ga je om met je talenten en je passie, zodat je de architect van je eigen leven kunt zijn? Veel mensen nemen te weinig tijd om zich af te vragen wat ze willen. Nochtans kun je alleen zo gemotiveerd blijven om telkens weer de volgende stap te zetten. Mijn boek gaat over het waarmaken van die droom vanuit jezelf." Met haar boek hoopt Simons dat startende ondernemers naast de harde kant van het ondernemerschap - zoals het vinden van de middelen en het maken van een businessplan - ook aandacht besteden aan zichzelf. "Er zijn veel burn-outs. Ik heb de indruk dat dat komt doordat de mensen alleen hun financiële droom proberen waar te maken. Maar is dat wie je bent, of is dat wie je omgeving wilt dat je bent? Als judo niet mijn droom was geweest, had ik nooit gewonnen. Pas als je je droom najaagt, kun je echt groeien." In haar boek De zachte weg - de vertaling van het Japanse woord 'judo' - maakt Simons een onderscheid tussen ondernemende en ondersteunende leiders, te vergelijken met het onderscheid tussen ondernemers en managers of teamleiders. Simons begeleidt beide profielen. Terwijl ondernemende leiders hun droom najagen, helpen ondersteunende leiders andere mensen de volgende stap te zetten, zonder dat ze daar direct erkenning voor verwachten. "Ik reik hen de tools aan om minder hiërarchisch en meer ondersteunend een team aan te sturen", zegt Simons, die in haar judocarrière zelf zo'n ondersteunende leider achter zich had. "Terwijl ik mijn droom als judoka najoeg, had ik een heel team achter mij. Zo was er mijn coach Eddy De Smet. Hij is het perfecte voorbeeld van een ondersteunende leider. Zonder hem was ik nooit derde geworden op de Olympische Spelen." Haar methode brengt mensen naar het kruispunt tussen ondernemend en ondersteunend leiderschap. Het gaat over de moed om in beweging te blijven, je niet te laten vastpinnen, voortdurend ter discussie te stellen waarmee je bezig bent en waarom je daar bent. In het boek bespreekt Simons de zeven banden van 'de zachte weg', die elk een andere kleur hebben, net zoals de banden in het judo. "Ik wil de mensen anders doen nadenken over het systeem waarin we nu zitten", zegt Simons. "Het is een leidraad naar een morgenland, een betere toekomst waar duurzaamheid en innovatie samenvloeien, want je eigen dromen waarmaken wil ook zeggen met z'n allen de maatschappij vooruithelpen. Ik wil me graag verdiepen in de duurzaamheidsdoelstellingen die in landen als Japan al heel ingeburgerd zijn. Zo wil ik ook mensen in België anders naar de wereld leren kijken. Ik zeg niet dat hoe we nu bezig zijn verkeerd is, maar ik denk dat we vrij moeten kunnen schakelen tussen de ene en de andere wereld, zodat we in balans zijn. Mensen een aha-erlebnis zien beleven, daar doe ik het voor."