Met een grote tentoonstelling in Rome herdenkt Italië in 2020 de dood, 500 jaar geleden, van Raffaello Sanzio, de schilder die we kennen onder de naam Rafaël. Herinneringen aan zijn genialiteit vormen een welkome afleiding van de Italiaanse politiek.
...

Met een grote tentoonstelling in Rome herdenkt Italië in 2020 de dood, 500 jaar geleden, van Raffaello Sanzio, de schilder die we kennen onder de naam Rafaël. Herinneringen aan zijn genialiteit vormen een welkome afleiding van de Italiaanse politiek. Rafaël was bedreven in het slijmen bij mecenassen. Het hielp hem massa's geld te verdienen. Hij was de eerste ongegeneerd rijke superster-kunstenaar. De mecenassen van toen zouden verbijsterd zijn als ze zagen hoe slecht het nu gesteld is met de Italiaanse economie. De groei is in de afgelopen twaalf jaar op geen enkel moment boven 1,7 procent gestegen. Zelfs de regering, die optimistischer is dan onafhankelijke analisten, schat dat het bruto binnenlands product (bbp) in 2020 met slechts 0,6 procent stijgt. Verschillende factoren remmen de groei: de trage rechtspraak (wat buitenlandse beleggers afschrikt), de bureaucratie, belastingontduiking en een torenhoge staatsschuld (138% van het bbp). Het grootste deel van die schuld zit in een versnipperd bankensysteem, waar een crisis dreigt als de markten het vertrouwen verliezen dat Italië zijn schulden kan terugbetalen. Dat de markten regelmatig wantrouwig worden, is te wijten aan de politiek. De links-populistische regering van de Democratische Partij (PD) en de Vijfsterrenbeweging leek rust te beloven na maanden onzekerheid. Maar na enkele dagen verliet ex-premier Matteo Renzi de parlementaire PD-fractie met genoeg leden om de regering te doen vallen als hij dat wil. Zelfs de filosofen die het verstand belichamen in het meesterwerk van Rafaël, De school van Athene (zie foto), zouden niet wijs raken uit de politiek van Italië in 2020.