Francis Ford Coppola liet zich tijdens de persconferentie van " Apocalypse Now" op het festival van Cannes in 1979 ontvallen dat film in de toekomst binnen ieders handbereik zou liggen. Coppola verwees toen naar de met video opgenomen homemovies.
...

Francis Ford Coppola liet zich tijdens de persconferentie van " Apocalypse Now" op het festival van Cannes in 1979 ontvallen dat film in de toekomst binnen ieders handbereik zou liggen. Coppola verwees toen naar de met video opgenomen homemovies. Hij zat niet ver van de realiteit. Dat met een sterk scenario, enige inventiviteit en een digitale videocamera boeiende cinema kan worden gemaakt, bewees het Deense Dogma-collectief met films als " Festen", " Breaking the Waves" en " The Idiots". Maar de basisregels van Dogma dateren van de jaren zestig en zeventig. Ze werden toen niet voor fictiefilm gebruikt (het oeuvre van Cassavetes en Paul Morrissey laten we hier buiten beschouwing), maar voor documentaires die afweken van de doordeweekse journaalbeelden. In Frankrijk heette die stroming "cinéma vérité", in de Verenigde Staten "direct cinema". Van enkele van de pioniers van de "direct cinema" - de gebroeders Albert en David Maysles - loopt tijdens het Viewpoint-festival een retrospectieve. Samen met onder meer Pennebaker en Wiseman stapten de Maysles-broers af van van de journalistieke benadering en pakten in een ruwe en uit het leven gegrepen stijl hun onderwerpen aan. Maysles' " Gimme Shelter" en " Grey Gardens" zijn klassiekers. Programmator Cis Bierinckx legt in zijn eigenzinnige en gevarieerde selectie de nadruk op stilistische en inhoudelijke vernieuwingen binnen de documentaire in de ruime zin van het woord. Deze omvat zowel pure documentaires, semi-documentaires als creatieve documentaires. Het minimalistische en in een gestileerd zwart-wit gefotografeerde " Zyklus von Kleinigkeiten" van de Belgische Ana Torfs is een schitterend voorbeeld van het huwelijk tussen documentaire en fictie. De slotfilm " Plus-Minus Null" is een fictiefilm met een "documentaristisch" karakter. De Duitse regisseur Eoin Moore draaide zijn film op digitale video op locatie in Berlijn. Moore streefde naar het realisme van een Mike Leigh, maar door zijn documentaire aanpak is het resultaat nog rauwer dan zijn Brits voorbeeld. " Plus-Minus Null" is een volwaardig drama, met humoristische accenten, waarin de tijdsgeest van het hedendaagse Berlijn feilloos wordt gevat. " Divorce Iranian Style" is dan weer een pure documentaire. De film concentreert zich op een reeks vrouwen die willen scheiden van hun man, maar veel tegenstand ondervinden. De filmmaaksters Kim Longinotto en Ziba Mir-Hosseini stellen de vrouwen niet voor als slachtoffers, maar als strijdlustige individuen die gevangen zitten in een door religieuze tradities verstard en verouderd rechtssysteem. Viewpoint, tot en met 10 maart in de Gentse Studio Skoop en het Film-Plateau van de Universiteit Gent, info: Tel. (09)225.08.45PIET GOETHALS