1 jaar geleden. 7,5 miljoen Duitsers -- een recordaantal -- werken onder het mini-jobstatuut. Het is een van de pijlers van het flexibele Duitse arbeidsmarktmodel: mini-jobs zijn deeltijdse banen met een loon van 450 euro per maand, waarop werknemers geen sociale bijdragen of belastingen hoeven af te dragen. Het stelsel krijgt veel kritiek, omdat het een klasse van working poor zou creëren. De realiteit is anders: veel Duitsers die al een baan hebben, combineren zo'n flexibele mini-job -- bijvoorbeeld in de horeca of de distributie -- om wat bij te verdienen.
...

1 jaar geleden. 7,5 miljoen Duitsers -- een recordaantal -- werken onder het mini-jobstatuut. Het is een van de pijlers van het flexibele Duitse arbeidsmarktmodel: mini-jobs zijn deeltijdse banen met een loon van 450 euro per maand, waarop werknemers geen sociale bijdragen of belastingen hoeven af te dragen. Het stelsel krijgt veel kritiek, omdat het een klasse van working poor zou creëren. De realiteit is anders: veel Duitsers die al een baan hebben, combineren zo'n flexibele mini-job -- bijvoorbeeld in de horeca of de distributie -- om wat bij te verdienen. Nu. Het stelsel van de Duitse mini-jobs staat onder druk sinds de invoering van het algemene Duitse minimumloon. Vanaf 2015 moeten alle mini-jobbers minimaal 8,50 euro per uur krijgen. Maar de CDU/CSU wil dat er uitzonderingen worden toegestaan. De pijlers van het Duitse banenmirakel blijken minder stevig te zijn dan gedacht. Zo wordt het beleid van loonmatiging almaar meer ter discussie gesteld. Om de Duitse binnenlandse consumptie aan te zwengelen en het deflatiegevaar tegen te gaan, roept zelfs de Bundesbank de Duitse sociale partners ertoe op om loonsverhogingen door te voeren. 10 jaar geleden. Maurice Lippens leidt een werkgroep die een code voor corporate governance opstelt. Die zelfregulerende code moet de strijd aanbinden tegen "het Belgische gesjoemel". Lippens zegt dat de reputatie van het Belgische bedrijfsleven in het buitenland ondermaats is. "In Londen leeft nog altijd de perceptie dat het Belgische bedrijfsleven één grote knoeiboel is", aldus Lippens. Deminor juicht die inspanningen toe, want "België bengelt nu ergens onderaan op het vlak van regels voor deugdelijk bestuur". Nu. Met Fortis past Maurice Lippens de regels van zijn code -- comply or explain -- rigoureus toe: als wordt afgeweken van de voorschriften voor deugdelijk bestuur, wordt er een uitleg aan gegeven. Het mag niet helpen: Fortis, met zijn vele internationale en onafhankelijke bestuurders, gaat over de kop en Lippens valt van zijn voetstuk. De financiële crisis geeft het geloof in zelfregulering een fatale klap. De politici nemen het heft in handen en creëren vooral nieuwe regels voor de financiële sector. 20 jaar geleden. Onder het motto 'verkopen en kopen' zet Joep Van den Nieuwenhuyzen de scheepsbouwer Boelwerf in Temse en de auto-onderdelenproducent VCST in Sint-Truiden in de etalage. De ambitie om van de Begemann-groep een superholding te maken boven zelfstandige industriële bedrijven, is opgeborgen. Door de verkoop moet de schuldenberg worden geëlimineerd, zodat Begemann zich kan concentreren op spooractiviteiten. In 1989 werd Holec overgenomen, een producent van elektrotechnische onderdelen voor treinen, en mikt de voormalige bedrijvendokter op de Duitse treinstellenproducent DWA. Nu. De overname van DWA gaat niet door. De Duitse overheidsholding Treuhand stopt de gesprekken met Van den Nieuwenhuyzen, nadat die in oktober 1994 is veroordeeld tot zes maanden cel vanwege handelen met voorkennis. Het is het begin van het einde voor de Begemann-groep, dat op zijn hoogtepunt een concern is met 140 dochters en 7300 werknemers. Het faillissement van RDM, dat onder meer de reactorkuipen van de kerncentrales Doel 3 en Tihange 2 heeft geproduceerd, is het nekschot. Van den Nieuwenhuyzen wordt in juli 2013 veroordeeld tot tweeënhalf jaar celstraf wegens omkoping, faillissementsfraude en meineed. In Bredero blikt de redactie terug op de Trends van één, tien en twintig jaar geleden.