1 jaar geleden.

Dexia-voorzitter Jean-Luc Dehaene vertelt dat twee derde van het puin geruimd is. "We zitten voor op schema", klinkt het hoopgevend. Dehaene legt de nadruk op de afbouw van de obligatieportefeuille, de kortetermijnfinanciering en de afhankelijkheid van de ECB. Maar hij waarschuwt ook: "Het moeilijkste moet nog komen". Het doel is de redding van Dexia als Frans-Belgische groep, aldus Dehaene. Gesprekken over een splitsing of ontmanteling wil de oud-premier niet voeren voor 2014, als Dexia zijn herstructureringsplan heeft afgerond. Want "de erfenis uit het verleden wegwerken, doe je niet in een handomdraai".
...

Dexia-voorzitter Jean-Luc Dehaene vertelt dat twee derde van het puin geruimd is. "We zitten voor op schema", klinkt het hoopgevend. Dehaene legt de nadruk op de afbouw van de obligatieportefeuille, de kortetermijnfinanciering en de afhankelijkheid van de ECB. Maar hij waarschuwt ook: "Het moeilijkste moet nog komen". Het doel is de redding van Dexia als Frans-Belgische groep, aldus Dehaene. Gesprekken over een splitsing of ontmanteling wil de oud-premier niet voeren voor 2014, als Dexia zijn herstructureringsplan heeft afgerond. Want "de erfenis uit het verleden wegwerken, doe je niet in een handomdraai". De realiteit heeft Dexia ingehaald: de schuldencrisis in Europa en problemen op de financieringsmarkt deden de bankgroep de das om. De liquiditeitsbehoefte op korte termijn was te groot, net als het wantrouwen van investeerders om geld te lenen aan een bank met een grote blootstelling aan Zuid-Europese overheidsobligaties. Begin oktober wordt Dexia Bank België uit de groep gelicht - het begin van de ontmanteling van de groep. Belangrijke aandeelhouders als Arco en de Gemeentelijke Holding gaan in vereffening. De Belgische staat stelt zich garant voor grote sommen om de restbank Dexia recht te houden. Het verhaal kent enkel verliezers. De Belgische bedrijven luiden de noodklok. De omzet stagneert of krimpt terwijl de kosten stijgen. Een roekeloos snelle klim van de loonkosten vreet aan de concurrentiepositie. Elk jaar stijgen de loonkosten gemiddeld 1,5 procent sneller dan in de buurlanden. Ondernemingen klagen ook over de hoge elektriciteitsprijs en de inflatie aan lokale belastingen. Sommige bedrijven zien hun energiefactuur op jaarbasis met 10 tot 25 procent toenemen. Ook de administratieve rompslomp hindert de bedrijfsvoering. De Belgische loonkosten blijven als een molensteen rond de nek van de bedrijven hangen. Bovendien is de sterke productiviteit niet langer voldoende om de hoge uurloonkosten te compenseren. Een structurele aanpak van de loonkostenhandicap laat op zich wachten. Wel is de belastingdruk voor de bedrijven de voorbije jaren gedaald. Allerlei lokale pestbelastingen werden afgeschaft en dankzij de notionele-intrestaftrek genieten veel bedrijven van een substantiële belastingverlaging. De hoge kostprijs van energie blijft wel op de marges wegen. De Central Selling Organiation of De Beers controleert de ruwe diamant-handel door deze stenen enkel te verkopen aan zichthouders tegen een vaste prijs. Omdat kartels strafbaar zijn in de VS, mijden haar mensen dat land. CEO Nicky Oppenheimer verdedigt zich door te stellen dat de CSO de sector tegen schokken beschermt. Voorts zijn er vragen over de herkomst van de diamanten buiten de CSO, omdat de Hoge Raad voor de Diamant enkel het land van herkomst, niet dat van de productie acteert. In 1994 betaalt De Beers een boete van 10 miljoen dollar aan de Amerikaanse justitie. Door de opkomst van Australische, Canadese en Russische diamantmijnen verliest De Beers zijn machtspositie. Omdat de instroom van conflictdiamanten onder vuur komt, start de VN met het Kimberly Process, dat de herkomst bepaalt van ruwe stenen. De ngo Global Witness - die mee aan de basis lag - acht het systeem vandaag ondeugdelijk. In Bredero blikt de redactie terug op de Trends van één, tien en twintig jaar geleden.