De grenzen van verantwoordelijkheid (1)

De veroordeling van Karel Vinck door een Italiaanse rechtbank in mei 2005 (zie Trends, 22 juni 2006, blz. 3 en 10) heeft een publiek debat op gang getrokken over de verantwoordelijkheid van bedrijfsleiders tegenover de werknemers en het leefmilieu.
...

De veroordeling van Karel Vinck door een Italiaanse rechtbank in mei 2005 (zie Trends, 22 juni 2006, blz. 3 en 10) heeft een publiek debat op gang getrokken over de verantwoordelijkheid van bedrijfsleiders tegenover de werknemers en het leefmilieu. Karel Vinck heeft als bedrijfsleider een onovertroffen staat van dienst en de feiten dateren van een periode toen het collectieve bewustzijn van de risico's van de industriële productie voor mens en milieu veel minder groot was dan nu. Toch is het weinig geloofwaardig dat Vinck of zijn medewerkers niet wisten wat de gevolgen waren van het gebruik van asbest. Een eenvoudige opzoeking op Pub Med (National Library of Medicine) met als zoekterm "asbest en kanker" levert 317 publicaties in medische tijdschriften op tussen 1956 en 1973 waarin een verband wordt gelegd tussen asbestblootstelling en kanker van het longvlies, de longen en de larynx. Al in 1965 werd het oorzakelijk verband bewezen, in 1970 was bekend dat men als volwassene mesothelioom kon ontwikkelen na blootstelling aan asbest als kind. Dat pas in 2005 door de Europese Unie (EU) een algemeen verbod voor asbest werd ingevoerd, zegt vooral veel over de ongelooflijke inertie van de politieke besluitvorming en de onverantwoorde verstrengeling van politiek en bedrijfsleven. Hoe kan men verantwoorden dat het nog eens 4181 medische rapporten moest duren vooraleer de EU in actie kwam? Het is inderdaad een gedeelde verantwoordelijkheid van politici en bedrijfsleiding. Politici dienen immers in de milieuvergunning en arbeidsregelgeving de nodige garanties te voorzien voor de bescherming van mens en milieu. In België blijft het stil rond Kapellen-op-den-Bos en de andere asbestsites. De politieke overheden doen er goed aan de gevolgen van de asbestcontaminatie voor mens en milieu grondig in kaart te brengen in plaats van te wachten op gelijkaardige schandalen als in Italië - in de stille hoop dat het wel zal overwaaien. De veroordeling van Karel Vinck maakt duidelijk dat bedrijfsleiders wel degelijk een verantwoordelijkheid hebben tegenover de werknemers en het leefmilieu. Jammer genoeg laat u in uw Cursief één grote groep van verantwoordelijkheden buiten schot: de aandeelhouders. Wie als manager veel geld wil verdienen, moet zich goed informeren. Wie dat niet doet, moet niet komen janken. Aandeelhouders die verkeerd investeren, verliezen hun geld. Waarom zouden managers en politici die met hun mismanagement andere levens verwoesten, niet worden gestraft? Vooruitgang mag niet ten koste gaan van levens. Want dat is pas egoïsme. Harvard Club of Belgium. In het kasteel van Westerlo (zie ons bericht in Vertrouwelijk van 29 juni 2006, blz. 16), vonden twee activiteiten plaats. Ten eerste een debat tussen ondernemer Maurice Velge (onder meer B-Plus) en Herman De Bode (McKinsey en Harvard Club of Belgium) over het Manifest voor een Zelfstandig Vlaanderen in Europa. Het debat werd georganiseerd op vraag van een lid van de Harvard Club of Belgium. Los daarvan hield de Harvard Club of Belgium haar jaarvergadering in het kasteel van Westerlo en daar kwam het Manifest niet op het programma. Wilt u reageren op artikelen in Trends ? Mail dan uw reactie naar trends@trends.be, fax ons op het nummer 02 702 48 02 of stuur uw commentaar naar Trends Lezersbrieven, Raketstraat 50 bus 4, 1130 Brussel.