Ontslagpremie

Met belangstelling las ik uw artikel 'De vloek van de ontslagpremie' (Trends, 11 mei 2006, blz. 3). U schrijft dat de SP.A de individuele bezoldiging van alle leden van het management wil bekendmaken. Dat is niet juist. De Picanolwet voorziet wel in de transparantie van de individuele vergoeding van de leden van de raad van bestuur (zoals de code-Lippens dat bepaalt) en van de drie belangrijkste leden van het directiecomité (terwijl de code-Lippens spreekt van de CEO afzonderlijk en de andere leden gezamenlijk). De verschillen in voorstellen zijn dus niet zo groot, wat nog maar eens de indruk nalaat of versterkt dat VLD en...

Met belangstelling las ik uw artikel 'De vloek van de ontslagpremie' (Trends, 11 mei 2006, blz. 3). U schrijft dat de SP.A de individuele bezoldiging van alle leden van het management wil bekendmaken. Dat is niet juist. De Picanolwet voorziet wel in de transparantie van de individuele vergoeding van de leden van de raad van bestuur (zoals de code-Lippens dat bepaalt) en van de drie belangrijkste leden van het directiecomité (terwijl de code-Lippens spreekt van de CEO afzonderlijk en de andere leden gezamenlijk). De verschillen in voorstellen zijn dus niet zo groot, wat nog maar eens de indruk nalaat of versterkt dat VLD en MR alleen op vertraging uit zijn en een échte transparantie niet genegen zijn. Voorts ben ik het volkomen met u eens dat, als er over te hoge ontslagpremies ten gronde wordt gedebatteerd, ook gedacht moet worden aan de hoge ontslagpremies die ingevolge de formule-Claeys van toepassing kunnen zijn. Ik las met belangstelling uw column 'Wat te doen als je stinkend rijk bent?' (Trends, 25 mei 2006, blz. 113). Het is duidelijk dat we geen afdoende wetgeving hebben om royale giften in dienst van de samenleving aan te moedigen. Ik zou eerder geneigd zijn om het egoïsme van de nieuwe rijken van onze tijd als oorzaak aan te wijzen, maar ze worden alleszins niet aangemoedigd. Er is ook iets veranderd in de mentaliteit van de grote ondernemingen. Ze zijn natuurlijk niet zo rijk als Bill Gates en kunnen zich niet zo'n grote vrijgevigheid veroorloven, maar het mindere wordt ook niet meer gedaan. Hoe meer de banken en de verzekeraars verdienen, hoe minder ze nog mecenaat bedrijven of zelfs maar sponsoren. Ik vrees dat aan het hoofd van die instellingen technocraten staan, die daar geen oog meer voor hebben en niet vinden dat dit nuttig is of zelfs het imago van hun instelling ten goede komt. Natuurlijk zijn de grote instellingen steeds meer multinationaal en niet meer verbonden met het lokale reilen en zeilen. Ik sluit me aan bij lezer Paul Vingerhoets (Trends, 11 mei 2006, blz. 6). De vakbond is hier nog oppermachtig. Een tijd geleden trok ik naar de Brusselse arbeidsrechtbank. Daar zat een rechter, een vertegenwoordiger van de werkgevers en een vertegenwoordiger van de werknemers. Dus de vertegenwoordiger van de werknemers moet gaan oordelen over het bedrijf waar de mensen in zitten van wie die vertegenwoordiger zijn baan bij de arbeidsrechtbank gekregen heeft. Hoe kunnen die mensen nu objectief oordelen, men gaat toch niet zijn eigen broodheren veroordelen? Kerk. In ons artikel 'Het geld van de kerk: de mythes doorgeprikt' (Trends, 18 mei 2006, blz. 52) schreven we over de Vaticaanse bank onder leiding van de Amerikaanse kardinaal Paul Marcinkus in de jaren zeventig. In die tijd was hij echter aartsbisschop. Voorts bevat het foto-onderschrift op bladzijde 58 enkele foute cijfers. Het patrimonium van Opus Dei bevat tien residenties, waarvan vier studentenhomes, met een totale boekwaarde van 8,6 miljoen euro. Wilt u reageren op artikelen in Trends ? Mail dan uw reactie naar trends@trends.be, fax ons op het nummer 02 702 48 02 of stuur uw commentaar naar Trends Lezersbrieven, Raketstraat 50 bus 4, 1130 Brussel.