Deze week wordt op het parcours van de Austin GC in de Amerikaanse staat Texas het WGC Match-Play gespeeld, een bijzondere afspraak op de golfkalender. Zoals de naam al zegt, wordt het toernooi gespeeld in matchplay, een heel andere formule dan de klassieke strokeplay, die we kennen van zowat alle andere toernooien. 64 spelers worden zoals in het tennis in een tabel gezet. Na een eerste ronde blijven de beste zestien spelers over voor de achtste fina...

Deze week wordt op het parcours van de Austin GC in de Amerikaanse staat Texas het WGC Match-Play gespeeld, een bijzondere afspraak op de golfkalender. Zoals de naam al zegt, wordt het toernooi gespeeld in matchplay, een heel andere formule dan de klassieke strokeplay, die we kennen van zowat alle andere toernooien. 64 spelers worden zoals in het tennis in een tabel gezet. Na een eerste ronde blijven de beste zestien spelers over voor de achtste finales, waarin ze het in een rechtstreekse confrontatie tegen elkaar opnemen, tot er twee spelers overblijven, die de finale spelen. Matchplay is ongetwijfeld het spectaculairste en natuurlijkste spelformat voor golfers. De eerste golftoernooien in de Schotse duinen hanteerden die formule al in de negentiende eeuw. In strokeplay tellen alle slagen mee en kan een speler zich de overwinning door de vingers zien glippen met één enkele foute slag. Het komt er dan ook op aan een totaalprestatie neer te zetten, de inspanningen te doseren en vooral grote fouten te vermijden. In matchplay is de spelstrategie helemaal anders. Twee spelers nemen het over de achttien holes op tegen maar één tegenstander en krijgen een punt per gewonnen hole. Het komt er gewoon op aan de meeste holes te winnen. Het aantal slagen op elke afzonderlijke hole is in de eindafrekening van geen belang. Een speler moet wel risico's durven nemen, om zo snel mogelijk de vlag te bereiken en ondertussen proberen elke fout van de tegenstander af te straffen. Zo is het in matchplay zelfs mogelijk een dubbele bogey te slaan en toch nog de hole te winnen. Voor het publiek resulteert matchplay vaak in spectaculaire en emotionele wedstrijden, zoals wanneer een speler na negen holes tegen een onoverbrugbare achterstand aan lijkt te kijken, maar alsnog opveert en de wedstrijd wint. Golfliefhebbers kennen matchplay ook als het traditionele spelformat van de Ryder Cup. Een halfjaar voor de volgende editie van dat treffen tussen Europa en de Verenigde Staten, deze keer in Whistlings Straits, is het WGC in Austin dan ook een belangrijke algemene repetitie. Voor de ploegkapiteins Steve Stricker (Verenigde Staten) en Padraig Harrington (Europa) is het dan weer een uitstekende gelegenheid om de kandidaten voor een selectie aan het werk te zien.