Sinds de wildgroei van de jaren tachtig is het aantal Franse cultuurfestivals gestegen tot meer dan tweeduizend. Een van de meest vooraanstaande blijft het Festival van Avignon, dat dit jaar aan zijn tweeënvijftigste editie toe is.
...

Sinds de wildgroei van de jaren tachtig is het aantal Franse cultuurfestivals gestegen tot meer dan tweeduizend. Een van de meest vooraanstaande blijft het Festival van Avignon, dat dit jaar aan zijn tweeënvijftigste editie toe is. Van 10 juli tot 2 augustus staat er een vijfendertigtal producties op het programma, waarbij het aandeel van de Aziatische podiumkunsten en de aanwezigheid van de onvermijdelijke William Shakespeare het meest in het oog springen. Een voortrekkersrol speelt het festival reeds een tiental jaar niet meer. Directeur Bernard Faivre d'Arcier, sinds '93 aan een tweede amtstermijn bezig, lijkt eerder bevestigend op te treden ten aanzien van een aantal internationale tendensen dan dat hij er nieuwe introduceert. Zo had het Brusselse kunstenFESTIVALdesArts reeds bij zijn ontstaan in 1994 aandacht voor theater en dans uit Azië, terwijl Avignon er nu een speciaal programma-onderdeel aan wijdt. Vooral de podiumkunsten uit Taiwan zijn in hun diverse gedaanten aanwezig met marionettentheater, een paar min of meer hedendaagse interpretaties van de Peking-opera (met onder meer een versie van Shakespeares Macbeth), schaduwspel, en een geënsceneerd ritueel concert. Muziek, dans en zang uit Zuid-Korea komen aan bod in een avondvullend programma met als vanzelfsprekende titel Les Coréennes. Ook uit Japan en Tibet wordt een delegatie verwacht. Even opvallend als in het voorbije Vlaamse theaterseizoen eist William Shakespeare ook in Avignon zijn plaats op. Twee van deze producties werden door het kunstenFESTIVALdesArts gecoproduceerd en waren in die hoedanigheid vorige maand reeds in Brussel te zien: het onthutsende Giulio Cesare van het Italiaanse Societas Raffaello Sanzio, waarin regisseur Romeo Castellucci een lof der lelijkheid zingt, onder meer door middel van een aantal acteurs met lichamelijke eigenaardigheden, en Et de toutes mes terres rien ne me reste que la longueur de mon corps, de Franstalige versie van de koningsdrama's, met veel respect voor de Franse opvoeringstraditie geregisseerd door de Brusselse Martine Wyckaert. Opmerkelijk is de première van Tout est bien qui finit bien, waarvoor Ariane Mnouchkine tijdelijk haar Théâtre du Soleil afstond aan regisseur Irina Brook. Nog meer repertoire komt op naam van Jean-Louis Martinelli, die met het Théâtre National de Strasbourg de openingsproductie Oedipe le tyran verzorgt, Hölderlins omstreden en weinig gespeelde versie van de tragedie van Sofokles. De Rus Valeri Fokin, die volgend seizoen ook in deSingel te gast is, toont Tatiana Repina, een minder gekend stuk van Anton Tsjechov. Net als vorig jaar, is het dansaanbod aan afslanking toe. De algemene tendens om de individuele danser meer autonomie toe te kennen, is ook in Avignon doorgedrongen: vier dansers tonen het resultaat van een opdracht die ze aan een choreograaf van hun voorkeur (bijvoorbeeld Wanda Golonka) konden geven. Lezingen, concerten en tentoonstellingen, waarin jubilaris Bertolt Brecht niet mocht ontbreken, maken het programma volledig. Festival van Avignon, van 10 juli tot 2 augustus, op diverse plaatsen in de stad. Reserveren kan telefonisch op het nummer Tel. 0033-490.14.14.14.P.Anthonissen