David Cronenbergs obsessie met de fusie tussen mens en machine kent een nieuw hoogtepunt in het controversiële "Crash".
...

David Cronenbergs obsessie met de fusie tussen mens en machine kent een nieuw hoogtepunt in het controversiële "Crash".J.G. Ballards cultroman 'Crash' uit 1973 werd door zijn niet-lineaire vertelstructuur en gedetailleerde beschrijvingen van obsessionele seksuele activiteiten en auto-ongelukken als onverfilmbaar geacht. Voor het hoofdpersonage Ballard ( James Spader) gaat na zijn frontale aanrijding met Helen Remington ( Holly Hunter) een volledig nieuwe wereld open van seksuele fantasieën en perversiteiten. Samen met zijn vrouw Catherine ( Deborah Unger) ontmoet hij Vaughan ( Elias Koteas), een man voor wie het ultieme orgasme bestaat uit een frontale botsing met Elizabeth Taylor. Voor Vaughan betekent het ongeluk een seksuele bevrijding, dat eerder vruchtbaar is dan destructief. Vaughan wil het menselijk lichaam een nieuwe vorm geven via de moderne technologie. Dit huwelijk tussen seks en technologie, het gedeformeerde menselijke lichaam en metaal, maakt ook de hoofdthematiek uit van de Canadese cineast en scenarist David Cronenberg. 'Crash' is dan ook het logische vervolg op : 'Shivers', 'Rabid', 'The Brood', 'Scanners', 'Videodrome', 'Dead Ringers' en 'The Fly'. In 'Crash' is de fusie van het menselijk vlees met de machine en de auto in het bijzonder een extreme metafoor voor onze huidige samenleving, waarin reclame voor frisdrank, pornografie en politiek als eenzelfde fictie worden voorgeschoteld in de alledaagse realiteit. De techno-seks in 'Crash' staat voor de vervreemding van de mens. Op de monotone en ijle gitaarklanken van Howard Shore s imposante en schitterende soundtrack wordt een link gelegd tussen seks en de dood. Het gescheurd metaal van de carrosserie vertoont dezelfde lijnvoeringen als de scheuren in het been van actrice Rosanna Arquette. Beide 'openingen' vertonen op hun beurt veel gelijkenis met de vagina. De seks in 'Crash' is even onpersoonlijk en koel als de desolate parkeergagarges, de drukke snelwegen of het designinterieur van Ballard en Catherine. Bij Cronenberg is een streling op het chroom van een wagen even teder als deze op het menselijk lichaam. Maar het veelvuldig copuleren en onaneren zijn machinale bewegingen waaruit elke vorm van passie verdwenen is. 'Crash' is opgebouwd zoals een muzikale "variatie op hetzelfde thema". De toeschouwer zit tevergeefs te wachten op een verhaal dat er nooit komt. Terwijl de obligatoire vrijscène in de meeste Hollywoodfilms dient om te prikkelen en als scène op zich weggelaten kan worden, maakt seks in 'Crash' net de narratieve lijn uit. De suïcidaire en excessieve fantasieën worden door de personages als een ritueel opgevoerd. Cronenberg zal menig toeschouwer schokken met zijn ziekelijke sfeer, de nooit aflatende seksscènes en zijn obsessionele nauwkeurigheid waarmee hij de lichamelijke verminkingen in beeld brengt. 'Crash' laat je hoe dan ook niet koud, dat is zeker. Piet Goethals Crash' van David Cronenberg Menig toeschouwer zal geschokt zijn.