Als de voorstellen omtrent de flat tax ( nvdr - lineaire, niet-progressieve belasting) die de debatten rond de Republikeinse kandidatuur voor het presidentschap overheersen in wetteksten gegoten worden, zullen de Europeanen dit onderwerp niet langer kunnen negeren. Hoe zullen ze immers konkurreren met de VS, waar de indirekte arbeidskosten nog lager zullen zijn dan ze al waren ? En hoe denken ze als ze zelf geen werk maken van een belastinghervorming nog Amerikaanse investeerders te kunnen lokken uit de enorme vrijgekomen middelen ten gevolge van het afschaffen in de VS van belastingen op spaarcenten en investeringen ?
...

Als de voorstellen omtrent de flat tax ( nvdr - lineaire, niet-progressieve belasting) die de debatten rond de Republikeinse kandidatuur voor het presidentschap overheersen in wetteksten gegoten worden, zullen de Europeanen dit onderwerp niet langer kunnen negeren. Hoe zullen ze immers konkurreren met de VS, waar de indirekte arbeidskosten nog lager zullen zijn dan ze al waren ? En hoe denken ze als ze zelf geen werk maken van een belastinghervorming nog Amerikaanse investeerders te kunnen lokken uit de enorme vrijgekomen middelen ten gevolge van het afschaffen in de VS van belastingen op spaarcenten en investeringen ? (Kommentaar van The Wall Street Journal Europe, 2 februari)Men kan redelijkerwijs niet hopen dat een goed onderbouwde eenheidsmunt op korte termijn gangbaar zou worden in de hele Europese Unie. Tot nader order zou het noodzakelijk kunnen zijn dat niet alleen de Britten en anderen, maar ook de Fransen, uit de boot vallen. Kortom, een werkbare monetaire unie zal er waarschijnlijk een zijn die verdeeldheid veroorzaakt. Als Helmut Kohl (tegen de twijfels van zijn kiezers in) een EMU bouwt waar Frankrijk lid van is, zou die EMU wel erg onveilig kunnen zijn. En, wat evident zou moeten zijn, een EMU worden die uiteindelijk op een politieke ramp zou uitdraaien. (Kommentaar van The Economist van 3 februari)Ik ben geen anti-Europeeër, maar die muntunie is voorbarig. Dat projekt zal pas zinvol zijn nadat we eerst onze produktiviteitsniveaus en -kosten beter op elkaar hebben afgestemd en op termijn een harmonizering van onze monetaire en fiskale politieken. Over zo'n twintig jaar misschien. In elk geval evolueren de Europese landen in die richting. Waarom dan deze ontwikkeling forceren ? We kunnen hooguit ons loon- en sociaal beleid wat sneller op elkaar afstemmen. Feitelijk heb ik de indruk dat het verdrag van Maastricht door de vijanden van Europa werd opgesteld, niet door de voorstanders van een Europese Unie. (Professor Wilhelm Hankel in L'Evènement du jeudi van 1 februari)Ik meen dat het Verdrag van Maastricht en de "konvergentiecriteria" op zo'n manier werden geschreven dat het nooit gerealizeerd zou kunnen worden. (...) Het meest absurde is nog dat de criteria volledig nutteloos zijn. Ze dragen niet bij tot de monetaire stabiliteit. In de Verenigde Staten heeft de schuld van de Staten geen invloed op de centrale bank ! (Rudi Dornbusch, professor ekonomie aan het Massachusetts Institute of Technology in Libération van 4 februari)De geluiden van ekonomen die volgens het handboekje herstel "logisch" achten na een groeihapering, worden overstemd door analisten die pessimistischer zijn. Zij wijzen erop dat de Europese problemen, variërend van logge en onflexibele wet- en regelgeving tot sacrosante sociale zekerheid, zó groot zijn dat de verleiding voor ondernemers groot wordt om van de lage rente gebruik te maken en elders in de wereld te investeren. (...) België heeft de signatuur van Nederland in de 19de eeuw : een renteniersnatie van koeponknippers waarbij monetaire versoepeling als druppels van een eenderug rolt. (S.P. Van der Vaart in Het Financieele Dagblad van 30 januari)De stofzuiger van de fiskus zal de helft van (hun) voortaan flexibel verdiende loon blijven opslokken en bovendien zal elke aktieve burger straks moeten zorgen voor het medische en materiële welzijn van een vergrijsde landgenoot. Tegen dat beangstigende vooruitzicht zou nog een en ander te doen kunnen zijn, zoals de Nederlanders, Duitsers en zelfs door de IRA in beslag genomen Ieren volop aan het bewijzen zijn. Bij gebrek aan demokratische luciditeit of volkswil gebeurt dat bij ons dus niet. Aan de vooravond van het derde millennium geeft de unitair-Belgische "linkerzijde", die momenteel aan het bewind is, blijk van een konservatieve konstipatie een onvermogen om verouderde ballast overboord te gooien waarover toekomstige waarnemers verbaasde en onvrolijke boeken zullen schrijven. (Frans Verleyen in Knack van 31 januari)De verankering, dat is voor mij geen kwestie van centen. Het hoodkwartier houden in België, dat is de echte verankering. Vlaamse verankeraars hadden ook nooit de som kunnen bijeenbrengen die Hanson op tafel legt voor Desimpel. Hoe meer geld er beschikbaar is voor de ondernemers, hoe minder overnames er zullen komen. Dat zijn de echte dingen die moeten gebeuren. De meest evidente maatregel zou zijn : de suksesssierechten voor ondernemingen afschaffen. Die brengen toch niets op, want iedereen omzeilt ze nu. Schaf ze dus af, dat is de beste maatregel om mensen naar de beurs te brengen. (Aimé Desimpel in De Financieel-Economische Tijd van 3 februari)De informatiesnelweg is helemaal nog niet rijp genoeg om iedere huiskamer in Nederland te bedienen. Dat is volstrekte onzin. Internet is nog steeds een tekstmedium, en beeld en geluid eraan toevoegen is alleen maar lastig. Het duurt vreselijk lang voordat je computer dat heeft binnengehaald. En daarbij komt dat er nog een heleboel mensen zijn die de achtergrond en het geld niet hebben om zich met Internet te gaan bezighouden. Het zal nog generaties duren. (Mediaspecialist Gerard Van Vliet in HP/De Tijd van 2 februari)Twintig jaar geleden waren de Afrikaanse staten nog veel rijker en konden ze dus een grotere greep op de ontwikkeling laten gelden, ook in repressieve zin. Nu zitten de meeste landen zwaar in de schulden en is de bewegingsruimte van de staat fors aan banden gelegd. (...) De dynamiek moet van de basis uitgaan, van de boeren en hun bewegingen. (Basile Guissou, onderzoeker van het "Institut de Recherche et Sciences Sociales et Humaines" in Burkina Faso en gewezen minister van Buitenlandse Zaken, in "De Wereld Morgen" van februari)Uit de Standaard, 5 februari 1996.