De voorbije jaren ging het ons economisch voor de wind. De parameters stonden op groen. De uitzendarbeid deed het goed, de export deed het goed, het consumentenvertrouwen steeg en ook de ondernemers zagen het zitten. Ook in mijn bedrijf, een kmo met een vijftiental medewerkers, konden we verder toegevoegde waarde creëren. Vandaag hebben we zelfs vier werknemers meer in dienst dan vijf jaar geleden.

Dat we die vier mensen in dienst konden nemen, is in de eerste plaats te danken aan de dagelijkse inzet van mijn medewerkers en van de juiste strategische keuzes. De politiek heeft daar op zich geen verdienste aan, zegt men wel eens. Eigenlijk is dat ook zo. Maar de politiek kan wel het kader creëren om ondernemers te laten ondernemen en hun winsten om te zetten in investeringen en werkgelegenheid. Zo versterkt de politiek de ondernemers, en vice versa.

Net dat kader heeft de voorbije jaren belangrijke impulsen gegeven. De vennootschapsbelasting werd, vooral voor kmo's, in een aantal stappen verlaagd. Het werd goedkoper om mensen in dienst te nemen en te houden. Dat zijn signalen van een overheid die het ondernemerschap wil ondersteunen, en dat geeft vertrouwen. Vertrouwen om elke dag risico te nemen, vertrouwen om extra orders om te zetten in extra tewerkstelling.

Maar laat ons niet vergeten dat ondernemersvertrouwen een broos plantje is. Een topambtenaar liet weten dat onze ministers nauwelijks met de lange termijn bezig zijn. Heel wat partijen zwaaien weer eens met nieuwe belastingen. Opiniemakers laten uitschijnen dat alle verkiezingsbeloften een maat voor niets zouden zijn. De komende vijf jaar moet er volgens hen vooral bespaard worden om het begrotingstekort te dichten.

Een vicepremier deed nochtans in De Tijd een interessante uitspraak die getuigde van zowel een langetermijnvisie als een visie om de begroting op orde te krijgen. Om ons begrotingsprobleem op te lossen, kijkt iedereen altijd naar nieuwe belastingen of besparingen, stelde hij, maar eigenlijk zit de sleutel in de arbeidsmarkt. Mochten we evenveel banen creëren als Nederland en Duitsland, dan hadden we geen tekort, maar een overschot op de begroting.

We kunnen onze toekomst niet bouwen op verworven rechten en Sinterklaas.

Ik denk dat hij gelijk heeft, maar voeg aan die extra banen graag nog iets toe: kostenbewustzijn bij de overheid. In een bedrijf is kostenbewustzijn normaal. Bij een overheid is dat niet anders. We moeten niet besparen op de kerntaken van de overheid zoals veiligheid, goed onderwijs, een kwaliteitsvolle gezondheidszorg, enzovoort, We moeten wel meer letten op de kleintjes. De overheid springt soms onzorgvuldig om met het belastinggeld wegens gebrek aan ownership: het geld is van niemand en van iedereen. Geloof me: ik zag al heel wat zaken via mijn parlementair werk waarvan ik denk dat het gerust wat goedkoper kan. Er zit nog heel wat vet op de soep.

Belasten is niet de weg die we moeten nemen. Stel dat een volgende regering zou inzetten op extra belastingen, dan wordt België het zwaarst belaste land ter wereld. Burgers zullen dan de vinger op de knip houden. Bedrijven zullen wellicht hun bijkomende investering of aanwervingen uitstellen. Dat is niet de weg die we moeten bewandelen. Wel de weg van de jobcreatie.

Als we verder inzetten op jobs, dan hebben we het potentieel om nog eens 600.000 mensen aan een baan te helpen. In Maastricht en Aken kan het, waarom dan niet in België? Mijn vier extra werknemers leveren de overheid zo'n 100.000 euro bijkomende ontvangsten op. Te besteden aan sociaal beleid voor de meest kwetsbaren, investeringen die onze economie ondersteunen en om bij te dragen aan een begroting in evenwicht. Precies daarom moet de volgende regering nog beter doen dan die 250.000 gecreëerde jobs in vijf jaar tijd. Precies daarom moet een aantal heilige huisjes sneuvelen, rond activering van werklozen en inactieven en rond langer werken. Laat ons de lat nog hoger leggen: meer jobs en meer kostenbewustzijn. We kunnen ons land en onze toekomst niet bouwen op luchtkastelen, verworven rechten en Sinterklaas, wel op ondernemers en werkende mensen die daarvoor beloond worden.