Poltiek is het geen sexy thema, maar dat mag voor onze overheden geen excuus zijn om de staat van het rioleringsnetwerk niet grondig op te volgen. Riolen spelen een cruciale rol in onze waterhuishouding, en de klimaatverandering versterkt dat belang. Maar hoewel elk jaar 1 miljard euro naar de sector vloeit, is er weinig exacte informatie over.

Het is dan wel bekend dat in Vlaanderen 53.000 kilometer riolering ligt, maar dat is een onderschatting, want 13 procent van de gemeenten is niet aangesloten op de databank waar dat eerste cijfer uit komt. Ook over de staat van dat netwerk, weten we weinig. Sommige riolen zijn al meer dan twintig jaar niet meer gecontroleerd. Dat is zorgwekkend.

Tegelijk dwingt de Europese Kaderrichtlijn Water onze regio om de kwaliteit van het oppervlaktewater op te krikken. Daarvoor moeten alle partijen - landbouw, huishoudens en industrie - inspanningen leveren. Alleen: koken kost geld. Mogelijk is er financiering te vinden bij de nieuwe Europese Commissie en haar Green Deal, maar de kans dat een Vlaamse regering in besparingsmodus in een vergeten lade enkele honderden miljoenen vindt, is klein.

Sommige riolen in Vlaanderen zijn al meer dan twintig jaar niet meer gecontroleerd.

Daarom probeert de sector de middelen beter te gebruiken. Een betere coördinatie van de overheidsinvesteringen en de inzet van moderne technieken moet 60 miljoen euro besparen. Het kenniscentrum en overlegforum Vlario ziet heil in lagere inningsrechten - de vergoeding die de drinkwatermaatschappijen vragen voor het beheer van de waterfactuur. Robots gaan meer riolen screenen. De waterzuiveraar Aquafin neemt sinds vorig jaar kwaliteitsvereisten op in zijn bestekken.

Er zijn zowat 120 overheidspartijen actief in de sector, inclusief een honderdtal gemeenten dat zelf zijn rioleringsnet beheert. Een consolidatie kan niet alleen kosten besparen, de sector zou ook met meer gezag zijn dossiers kunnen verdedigen bij de Vlaamse overheid.

Poltiek is het geen sexy thema, maar dat mag voor onze overheden geen excuus zijn om de staat van het rioleringsnetwerk niet grondig op te volgen. Riolen spelen een cruciale rol in onze waterhuishouding, en de klimaatverandering versterkt dat belang. Maar hoewel elk jaar 1 miljard euro naar de sector vloeit, is er weinig exacte informatie over. Het is dan wel bekend dat in Vlaanderen 53.000 kilometer riolering ligt, maar dat is een onderschatting, want 13 procent van de gemeenten is niet aangesloten op de databank waar dat eerste cijfer uit komt. Ook over de staat van dat netwerk, weten we weinig. Sommige riolen zijn al meer dan twintig jaar niet meer gecontroleerd. Dat is zorgwekkend. Tegelijk dwingt de Europese Kaderrichtlijn Water onze regio om de kwaliteit van het oppervlaktewater op te krikken. Daarvoor moeten alle partijen - landbouw, huishoudens en industrie - inspanningen leveren. Alleen: koken kost geld. Mogelijk is er financiering te vinden bij de nieuwe Europese Commissie en haar Green Deal, maar de kans dat een Vlaamse regering in besparingsmodus in een vergeten lade enkele honderden miljoenen vindt, is klein. Daarom probeert de sector de middelen beter te gebruiken. Een betere coördinatie van de overheidsinvesteringen en de inzet van moderne technieken moet 60 miljoen euro besparen. Het kenniscentrum en overlegforum Vlario ziet heil in lagere inningsrechten - de vergoeding die de drinkwatermaatschappijen vragen voor het beheer van de waterfactuur. Robots gaan meer riolen screenen. De waterzuiveraar Aquafin neemt sinds vorig jaar kwaliteitsvereisten op in zijn bestekken. Er zijn zowat 120 overheidspartijen actief in de sector, inclusief een honderdtal gemeenten dat zelf zijn rioleringsnet beheert. Een consolidatie kan niet alleen kosten besparen, de sector zou ook met meer gezag zijn dossiers kunnen verdedigen bij de Vlaamse overheid.