Deze week hield de nieuwe ECB-voorzitter Christine Lagarde haar eerste monetaire dialoog voor het Europees Parlement. Voor de hoorzitting overhandigde de ngo Positive Money Europe haar een brief, ondertekend door ruim 160 organisaties, bedrijfsleiders en economen, onder wie enkele grote namen. Zij vragen dat de Europese Centrale Bank meer doet in de strijd tegen de klimaatopwarming.

Een belangrijke vraag is of het aan de ECB is de klimaatstrijd aan te voeren. Het is alsof we het gewoon zijn dat centrale banken de kastanjes uit het vuur halen. Na de crisis van 2008 was dat gerechtvaardigd omdat dat een financiële crisis was. Dan kun je verwachten dat het monetair beleid een tandje bijsteekt. Het heeft daar de juiste wapens voor. Politici hebben zich daar echter handig achter verscholen en nagelaten het noodzakelijke budgettair, economisch en sociaal beleid te voeren om nog sneller en beter uit de malaise te komen.

ECB is geen klimaatschuilplaats.

Nu dreigen we in dezelfde val te lopen, door met zijn allen richting centrale banken te kijken om een strijd te voeren waarvoor ze niet de juiste wapens hebben. Alleen is deze crisis existentieel.

De nieuwe Europese Commissie heeft dat wel begrepen en maakt terecht van klimaat een speerpunt. Maar met een budget van amper 1 procent van het Europese bruto binnenlands product (bbp) is ook haar slagkracht beperkt. Het tragische van de klimaatstrijd is dat zij die het meest bereid zijn haar te voeren er het minst voor zijn uitgerust. Terwijl zij die wel de juiste politieke hefbomen bedienen, zich verbergen achter de bereidwilligheid van anderen omdat het hun ontbreekt aan moed, visie, verantwoordelijkheidsgevoel en intellectuele eerlijkheid.