Zwartwerk, fraude, mensenhandel, kinderarbeid. De wanpraktijken bij het pakjesbedrijf PostNL zijn amper bij te houden. De verontwaardiging over het miskennen van de meest elementaire arbeidsregels is terecht. Maar het is opletten voor de overspannen politieke reacties. Minister van Overheidsbedrijven Petra De Sutter (Groen) wil de wantoestanden in de pakjessector aanpakken door de postbedrijven te verplichten te werken met vaste arbeidscontracten.

Dat lijkt logisch, maar de vraag is of onze arbeidsmarkt gebaat is met die steekvlampolitiek. De econoom en arbeidsmarktexpert Ive Marx stelde het op Twitter als volgt: "Nog meer regulering van de arbeidsmarkt, zoals verplichting op vaste contracten, zou net het omgekeerde effect kunnen hebben. Werkgevers gaan nog meer achterpoortjes zoeken in de vorm van onderaanneming, detachering enzovoort. Als ze al hier blijven..."

De arbeidsmarkt is niet gebaat bij steekvlampolitiek.

Een terechte bekommernis. De arbeidsmarktwetgeving in België is al zeer rigide. Waarom ze strenger maken op basis van één case of een aantal wantoestanden in één specifieke sector? Het risico bestaat dat er nog eens nieuwe regels worden uitgevonden, terwijl de bestaande gebrekkige wetgeving overeind blijft. Dat maakt van ons arbeidsmarktsysteem een kluwen, dat leidt tot nefaste praktijken zoals bij PostNL.

Het is eigenlijk veel eenvoudiger. Ten eerste moet het gerecht ervoor zorgen dat de wetgeving strikt wordt nageleefd. Ten tweede zijn stengere arbeidsmarktregels geen goed idee. Er mag zelfs wat meer flexibiliteit komen. Men mist duidelijke en transparante regels. Sommigen regels dateren nog van de jaren zeventig. Zelfstandigen kunnen in de pakjessector werken, mits ze de minimale regels van het statuut respecteren. Of neem een voorbeeld aan de uitzendsector: een van de weinige vormen van flexibel werk in België waarbij de uitzendkrachten hetzelfde loon en dezelfde sociale bescherming genieten als de vaste medewerkers.

Zwartwerk, fraude, mensenhandel, kinderarbeid. De wanpraktijken bij het pakjesbedrijf PostNL zijn amper bij te houden. De verontwaardiging over het miskennen van de meest elementaire arbeidsregels is terecht. Maar het is opletten voor de overspannen politieke reacties. Minister van Overheidsbedrijven Petra De Sutter (Groen) wil de wantoestanden in de pakjessector aanpakken door de postbedrijven te verplichten te werken met vaste arbeidscontracten.Dat lijkt logisch, maar de vraag is of onze arbeidsmarkt gebaat is met die steekvlampolitiek. De econoom en arbeidsmarktexpert Ive Marx stelde het op Twitter als volgt: "Nog meer regulering van de arbeidsmarkt, zoals verplichting op vaste contracten, zou net het omgekeerde effect kunnen hebben. Werkgevers gaan nog meer achterpoortjes zoeken in de vorm van onderaanneming, detachering enzovoort. Als ze al hier blijven..."Een terechte bekommernis. De arbeidsmarktwetgeving in België is al zeer rigide. Waarom ze strenger maken op basis van één case of een aantal wantoestanden in één specifieke sector? Het risico bestaat dat er nog eens nieuwe regels worden uitgevonden, terwijl de bestaande gebrekkige wetgeving overeind blijft. Dat maakt van ons arbeidsmarktsysteem een kluwen, dat leidt tot nefaste praktijken zoals bij PostNL. Het is eigenlijk veel eenvoudiger. Ten eerste moet het gerecht ervoor zorgen dat de wetgeving strikt wordt nageleefd. Ten tweede zijn stengere arbeidsmarktregels geen goed idee. Er mag zelfs wat meer flexibiliteit komen. Men mist duidelijke en transparante regels. Sommigen regels dateren nog van de jaren zeventig. Zelfstandigen kunnen in de pakjessector werken, mits ze de minimale regels van het statuut respecteren. Of neem een voorbeeld aan de uitzendsector: een van de weinige vormen van flexibel werk in België waarbij de uitzendkrachten hetzelfde loon en dezelfde sociale bescherming genieten als de vaste medewerkers.