Januari. Het moment waarop velen denken: new year, new me. Eindelijk dat ene voornemen om wekelijks te gaan sporten of om meer water te drinken. En dan zijn er mensen die dat idee wel héél letterlijk nemen. De Amerikaanse president Donald Trump, bijvoorbeeld, die het nieuwe jaar lijkt te zijn gestart met een oud plan nieuw leven in te blazen: Groenland veroveren. Alsof hij dacht: nieuw jaar, nieuwe ambities… misschien zelfs een nieuw stuk land.
In mijn leefwereld speelt de wereldpolitiek zich netjes op afstand af. Tot het plots geen abstract nieuws meer is, maar iets waar collega’s het over hebben aan de koffiemachine, of vrienden tijdens het avondeten. De voorbije weken merkte ik het overal: een mengeling van vermoeidheid en lichte ergernis. Geen woede, geen drama – eerder dat collectieve gevoel van ‘serieus, is dit weer nodig’?
De voorbije weken merkte ik het overal: een mengeling van vermoeidheid en lichte ergernis. Geen woede, geen drama – eerder dat collectieve gevoel van ‘serieus, is dit weer nodig’?
Voor de Denen en de Groenlanders is Groenland geen pion op het schaakbord van de realpolitik, maar is het een autonoom gebied, met echte mensen, echte verhalen en een eigen stem. Geen strategisch object. Geen vastgoeddeal. En dat voel je in hoe erover gesproken wordt. Zacht, maar resoluut. De Deense premier Mette Frederiksen verwoordde het rustig, helder en zonder omwegen. Groenland is niet te koop. Punt. Ook de rest van de Deense overheid bleef opvallend kalm. Geen grote statements, geen verbale spierballen. Gewoon klaar en duidelijk.
Wat me persoonlijk raakt, is hoe ook mijn Amerikaanse vrienden reageren op de ideeën en acties van de Trump-administratie. “We’re really not all like that” is een zin die ik meermaals te horen kreeg. Alsof ze zich moeten verontschuldigen voor de acties van hun president. Dat beeld werd nog sterker toen ik de video zag van Rufus Gifford, de voormalige Amerikaanse ambassadeur in Denemarken. Hij sprak openlijk zijn schaamte uit. Over de toon. Over het gebrek aan respect. En je voelde: dit kwam niet uit politieke berekening, maar uit oprechte ongemakkelijkheid en ongenoegen over de stand van zaken.
Trump doet aan politiek alsof het een realityshow is: luid, simplistisch en vooral gericht op aandacht. Het contrast met Denemarken kan niet groter zijn. Overleg en consensus zijn hier meestal de gang van zaken. Men luistert, denkt, spreekt en discussieert, en vaak ook in die volgorde. Iets waar Trump en zijn aanhang nog iets van kunnen leren.
Ik houd mijn hart vast, maar hoop ook dat er wat verstandige adviseurs en experts zijn die cowboy Trump in het gareel kunnen houden.