Als langetermijnbelegger omarm ik liever intelligente managers die elke kans aangrijpen om slim om te gaan met de cash van de aandeelhouders.
Mijn vrouw, moeder en oma lijken de winnaars van dit beursjaar te worden. Marokkaanse vrouwen zijn fervente ‘goudkevers’ die voor duizenden euro’s aan goud in de kast of kluis hebben liggen, vaak het enige echte persoonlijke vermogen dat ze bezitten. En ondanks de daling van de afgelopen dagen, staat er nog altijd een jaarwinst van 50 procent op het bord.
Mensen vragen zich af of het niet te laat is om in te stappen. Ik vind dat er nooit een slecht moment is om fysiek goud te kopen. Niet als een belegging, maar wel als een verzekering voor die ene ramp die misschien nooit zal komen.
Als belegger heb ik dus niets met goud. De koers wordt gedreven door sentiment en het creëert op zich geen meerwaarde voor de samenleving. Warren Buffett verwoordde het treffend: “We graven ergens in Afrika een grote put. We halen het goud eruit. We steken het ergens anders in een andere put die we vervolgens laten bewaken.”
Mijn grootste probleem met goud is dat het wordt voorgesteld als een verzekering in je beleggingsportefeuille in tijden van recessies en beurscrashes. Maar als je naar het verleden kijkt, zie je dat ook goud volatiel en onvoorspelbaar reageert in moeilijke tijden. En wat ben je met een verzekering die zich mogelijk niet uitbetaalt op het moment dat je ze nodig hebt?
Hoewel je een goud-ETF niet meteen in mijn portefeuille zal tegenkomen, vind ik fysiek goud bezitten wel essentieel. Niet voor het rendement, maar wel voor black swan-events: gebeurtenissen die we vandaag ondenkbaar achten, maar die zomaar uit het niets kunnen gebeuren, denk aan Mad Max-scenario’s. In situaties waarin ons geld of onze beleggersportefeuille weinig tot niets waard is, kan goud van goudwaarde zijn.
Hoewel ik fysiek goud puur zie als een verzekering voor die ene ramp die misschien nooit komt, vind ik het niet geschikt als buffer voor cyclische correcties. Voor die onvermijdelijke cycliciteit van de economie gebruik ik een heel andere verzekering: cash en, nog belangrijker, slim gerunde bedrijven die tijdens zo’n recessie hun cash efficiënt voor mij aan het werk zetten.
Een goed voorbeeld is het Amerikaanse transportbedrijf Old Dominion Freight Line. Een stille en saaie compounder die handig inspeelt op de onvermijdelijke cycli in de economie. Wanneer die slecht draait, zal het bedrijf relatief minder goed presteren, waardoor de beurskoers ook daalt. Zo staat het aandeel dit jaar 20 procent lager door recessievrees als gevolg van de importtarieven, die een grote impact hebben op de sector. Maar Old Dominion is zo’n betrouwbare en sterke speler, dat het ook in mindere tijden zijn prijzen hoog kan houden en dus winstgevend blijven. En in tegenstelling tot veel sectorgenoten die zich overladen met schulden, heeft het een ijzersterke balans met sterke cashflows en is het schuldenvrij, waardoor het lijdende concurrenten tijdens zo’n recessie goedkoop kan overkopen. Bovendien profiteert Old Dominion van de lagere beurskoers door massaal aandelen in te kopen. Hoewel het bedrijf op de beurs wordt afgestraft, creëert het nog altijd meerwaarde voor zijn aandeelhouders. Op de lange termijn, wanneer de economie weer aantrekt, leidt dat weer tot hogere koersen.
Het is als vloeken in de moskee, maar goud krijgt geen plekje in mijn beleggingsportefeuille. Als langetermijnbelegger omarm ik liever intelligente managers die elke kans aangrijpen om slim om te gaan met de cash van de aandeelhouders. Dat zie ik zo’n domme goudklomp nog niet zo snel doen.
De auteur is schrijver van Papa, hoe word ik rijk? en belegt volgens de principes van de islam