Afgelopen week mocht ik voor het eerst stemmen in Denemarken. Een persoonlijke mijlpaal, als ik het zo mag noemen. Want ja, ik woon hier inmiddels een tijdje, ik werk hier en ik betaal hier belastingen. Maar pas toen ik met dat stembiljet in mijn handen stond, voelde ik me echt een deel van dit land.
Laten we even stilstaan bij dat stembiljet. Het kwam tot aan mijn knieën. Letterlijk. Een eindeloze lijst met partijen, namen, sublijsten en combinaties waarvan ik halverwege dacht: is dit nog democratie of gewoon een sudoku voor gevorderden? Het is bijna ironisch: in een land dat digitaal zo ver staat dat je eigenlijk niets kunt regelen zonder je identificatieapp, wordt wel nog gretig pen en papier gebruikt om je democratische recht te vervullen.
Stemmen gebeurt met een rode pen en een vel papier dat zo groot is dat je het tegen een muur moet plakken om het in zijn geheel te kunnen bekijken.
Dat blijft vreemd. Als je hier een pakketje ophaalt, heb je drie apps en een QR-code nodig. Je belastingaangifte wordt half automatisch voor je ingevuld. Je doktersbriefjes, bankzaken en verkeersboetes: allemaal netjes in je digitale brievenbus. Maar stemmen? Dat gebeurt met een rode pen en een vel papier dat zo groot is dat je het tegen een muur moet plakken om het in zijn geheel te kunnen bekijken. Terwijl ik daar stond, dacht ik: hoe kan een land dat zo ver staat op vlak van digitalisering, dit nog steeds zo ouderwets aanpakken? Maar tegelijk had dat analoge moment iets bijzonders. Het dwong me om stil te staan bij mijn keuzes en echt heel zeker te zijn van mijn handelingen. Het is tastbaar, rustig, bijna ouderwets in de beste zin.
En dan het historische besef: dit is de eerste keer in honderd jaar dat de burgemeester van Kopenhagen uit een andere partij komt. En ik, met mijn lange stembiljet en waslijst aan keuzes, was daar een onderdeel van. Hoe klein mijn kruisje ook was, het hoorde bij een moment dat de geschiedenisboeken in gaat.
Misschien is dat het mooie: Denemarken is hypermodern en tegelijk koppig traditioneel. En soms botst dat. Maar soms levert het ook precies dat gevoel van betrokkenheid op dat je niet uit een app haalt, hoe efficiënt die app ook is.
Het was mijn eerste stem in Denemarken, en ik weet nu al dat ik dit nooit ga vergeten – al was het maar omdat mijn stembiljet bijna groter was dan ikzelf.