De portemonnee van Anouk Lagae: ‘Mijn eigenwaarde hangt niet af van mijn salaris’

We kijken in de portemonnee van bekende figuren en voeren een open gesprek over wat geld écht betekent. Deze week: ondernemer Anouk Lagae.

Anouk Lagae is niet bang van een carrièreswitch. Van een internationale loopbaan bij Unilever en Coca-Cola ging ze naar Duvel Moortgat en vervolgens naar het uitzendbedrijf Accent Jobs, waar ze CEO was. Nu is ze de medeoprichter van Muchin, een gezondheidsbedrijf dat kruidenformules ontwikkelt op basis van de Chinese geneeskunde. “Als geld belangrijk was geweest, had ik bepaalde keuzes in mijn carrière niet gemaakt. Ik heb mijn loonpakket door drie gedeeld toen ik Coca-Cola inruilde voor Duvel Moortgat. Die keuze was bewust. Ik wilde voor een Belgisch familiebedrijf werken en dat had een prijs. Ik zag die stap vooral als een investering, omdat ik ervan overtuigd was dat daardoor later weer andere kansen op mijn pad zouden komen.”

Hechtte u vroeger meer belang aan materiële zaken dan nu?

ANOUK LAGAE. “Aan het begin van mijn carrière wilde ik financiële onafhankelijkheid. Ik wilde hard beloond worden voor hard werk. Ik wilde ook wel status verwerven. Dat uitte zich in een mooie, snelle auto en dat soort dingen. Maar hoe meer je groeit, hoe meer je beseft dat je eigenwaarde niet gekoppeld is aan je salaris.”

Hebt u een prijs betaald voor financieel succes?

LAGAE. “Op een bepaald moment zat ik in een ratrace. Ik was vaak niet aanwezig voor mijn kleine kinderen. Ik zat meer in luchthavens en hotels dan thuis. Ik gaf het beste van mezelf aan mijn werk. Mijn gezin kreeg de rest, en dat was niet veel. Tijdens vakanties crashte ik en op zondag lag ik uitgeput in de zetel. Er bleef weinig van mij over. Op een bepaald moment heb ik gezegd: dit is niet oké. Ik wil dat mijn kinderen en mijn man ook een mooi deel van mij krijgen. Vanaf toen ben ik andere beslissingen gaan nemen.”

Wanneer hebt u met geld leren omgaan?

LAGAE. “Op mijn twaalfde begon ik te werken als babysitter. Later deed ik ook veel horeca- en hostesswerk. Ik wist toen al dat ik wilde studeren, maar ik was niet zeker of mijn ouders mij daarin zouden steunen. Daarom begon ik te sparen tussen mijn twaalfde en mijn achttiende, zodat ik zeker genoeg zou hebben om mijn studie zelf te betalen. Ik wilde van niemand afhankelijk zijn. Uiteindelijk hebben mijn ouders mijn studie toch betaald. Met het geld dat ik had gespaard, kon ik mijn eerste autootje kopen, een cabrio.”

Wie heeft u het meest doen groeien?

LAGAE. “Bij Duvel Moortgat had ik op een bepaald moment het gevoel dat ik niet langer groeide als persoon. Michel Moortgat heeft mij toen enorm gesteund. Hij stimuleerde me zelfs om elders een bestuurdersfunctie op te nemen en hij betaalde daarvoor een Insead-opleiding. Als ik dat zelf had moeten betalen, dan zou ik het misschien niet hebben gedaan. Enkele maanden later kreeg ik een bestuursfunctie bij het beursgenoteerde Deceuninck.”

Wat is uw slechtste financiële beslissing?

LAGAE. “Mijn slechtste beslissing was iets wat ik niet heb gedaan. Na mijn studie heb ik jarenlang gehuurd. Ik bouwde dus niets op, ook niet gedurende de tien jaar die ik daarna in het buitenland werkte. Toen mijn man en ik met onze IKEA-meubels terugkeerden naar België, moesten we nog van nul beginnen, terwijl iedereen om ons heen al op de vastgoedladder was gesprongen. Dat voelt nu als een gemiste kans.”

Keert u zichzelf een loon uit?

LAGAE. “Nee. Op termijn bouw ik samen met de andere medeoprichters wel waarde op met het bedrijf. Die zal op een dag veel groter zijn dan het minimumloon dat ik mezelf nu zou kunnen uitkeren. Daarnaast heb ik twee bestuursfuncties. Dat maakt het iets minder zwaar.”

Zou u ook aan het begin van uw carrière, zonder een spaarpotje, een eigen onderneming zijn gestart?

LAGAE. “Nee. Ik kon me dat gewoon niet veroorloven, de rekeningen moesten worden betaald. Vandaag bevind ik me in een heel andere financiële situatie: mijn man heeft een goed loon en we hebben door de jaren een mooi spaarpotje opgebouwd. Die luxe was er aan het begin van onze carrière niet. Meer nog: toen wilde ik absoluut niet financieel afhankelijk zijn van een man. Dat kon ik niet aanvaarden en zou ik nooit hebben aanvaard. Dit is de eerste keer dat ik er vrede mee heb dat enkel mijn man brood op de plank brengt.”

Investeert u in vastgoed?

LAGAE. “Voor eigen gebruik wel. We hebben een appartement aan zee en onlangs kochten we een bouwgrond in de Ardennen. Als opbrengsteigendom hebben we het één keer geprobeerd, maar dat is met een sisser afgelopen. Toen we in Londen woonden, kochten we een appartement in Brussel, dicht bij de Louizalaan, om het te verhuren. Dat bracht vooral problemen mee. We kregen telefoontjes dat het toilet niet meer werkte en mijn man moest vanuit Londen naar België om het op te lossen. Het gaf ons zo weinig voldoening dat we het appartement weer hebben verkocht.”

Krijgen uw kinderen zakgeld?

LAGAE. “Onze kinderen zijn twintig, achttien en veertien jaar. Ze krijgen zakgeld, maar voor hen is het vooral een leuke bonus. Het is geen afgelijnd budget en we slagen er niet in om duidelijke regels te maken over wat ze zelf moeten betalen. Daarin falen we dus een beetje als ouders, want we leren hen te weinig om te gaan met beperkingen.”

Praat u met uw echtgenoot veel over geld?

LAGAE. “Mijn man en ik zijn allebei bedrijfsleider, dus we kijken automatisch met een financiële bril. Toch heb ik de start van mijn onderneming niet met hem besproken. Wel dat ik ondernemer zou worden en dat dat financiële gevolgen zou hebben. Het businessplan maakte ik alleen. Ik wilde misschien ergens bewijzen dat ik het zelf kon, zeker dat eerste jaar. Ik wilde ook niet dat hij me zou wijzen op alle verdere risico’s, want anders onderneem je gewoonweg niet. Intussen vraag ik hem wel af en toe om advies. Daarin ben ik gegroeid.”