Voor één keer zal ik het niet hebben over de economische onzekerheid, de lacunes in corporate governance of de budgettaire hoofd- brekens, maar over een ander fenomeen dat onze maatschappij beroert: voetbal.
...

Voor één keer zal ik het niet hebben over de economische onzekerheid, de lacunes in corporate governance of de budgettaire hoofd- brekens, maar over een ander fenomeen dat onze maatschappij beroert: voetbal. De steeds terugkerende incidenten tussen clubs, spelers en supporters zetten aan tot bezinning, vooral na het drama dat zich in het stadion van Anderlecht afspeelde. We kunnen en mogen er niet naast kijken. Een profspeler ziet vandaag zijn carrière ernstig in gevaar en niets kan dit rechtvaardigen. Geen enkele sport zou mogen gepaard gaan met risico's van die omvang. Geen enkele inzet of rivaliteit zou mogen leiden tot zulke ontsporingen. In rugby bijvoorbeeld, dat nog veel meer een contactsport is, werden regels opgesteld die door elke speler worden bijgetreden, want als hij dat niet doet, eindigt zijn eigen carrière. Elke profvoetballer beschikt over het talent en de techniek om te weten wat hij riskeert als hij zijn tussenkomsten niet intoomt. Hij zal dit doen omdat hij ook weet welk risico hij loopt voor zijn fysieke integriteit als hij in plaats van dader, slachtoffer wordt. Feit is dat het vergiftigde klimaat dat in bepaalde wedstrijden wordt gecreëerd, waarbij de commentaren van de verantwoordelijken en de analisten impliciet aanzetten tot een escalatie, alleen kan leiden tot het verlies van gezond verstand. Het is niet als supporter van Anderlecht dat ik betreur dat Standard in beroep gaat tegen de beslissing van de voetbalautoriteiten. Dit aspect van het dossier betreft niet langer de club. Maar een aandachtige waarnemer kan niet toelaten dat dit dossier gebanaliseerd wordt en dat we vergeten dat er een slachtoffer is. Niemand zal kunnen vaststellen of hij de intentie had te verwonden - en daar gaat het ook niet om - maar er is een speler zwaar geblesseerd en de verantwoordelijke van dit incident moet worden beoordeeld. Zonder passie, maar rekening houdend met de trieste gevolgen. En hoe moet het nu verder? Het zou mij verheugen mochten de voetbalbond of de profliga het initiatief nemen om alle verantwoordelijken samen te brengen en te komen tot een gemeenschappelijke verklaring waarin gedragsregels worden vastgelegd. Dit zou een sterk signaal van de clubs zijn tegenover hun eigen spelers en supporters. Want winnen is het doel van elk spel, maar niet tegen om het even welke prijs. De verantwoordelijken van Standard en Anderlecht zullen, zodra de emoties enigszins bedaard zijn, de nodige initiatieven moeten nemen opdat de volgende drie ontmoetingen op een voorbeeldige manier zouden verlopen, in het belang van de sport die zij in hun hart dragen en die zij moeten promoten. DE AUTEUR IS MINISTER VAN STAAT en supporter van anderlecht.Etienne DavignonDe voetbalbond en de profliga moeten gemeenschappelijk tot een gedragscode komen.