In Indonesië verwelkomen binnen- en buitenlandse zakenkringen enthousiast de tweede amsbtermijn van president Susilo Bambang Yudhoyono. Ook in brede lagen van de bevolking krijgt 'SBY' veel steun. Indonesië leek lange tijd een hopeloos geval. De voorbije jaren zette het land een groei neer van ongeveer 6 procent. Maar in volle wereldcrisis is het met bijna 4 procent de snelste groeier van de regio. Yudhoyono wil met een technocratisch kabinet 7 procent halen. Ook die andere eeuwige achterblijver, de Filipijnen, doet het tegenwoordig goed. Heel Zuidoost-Azië doorstaat de wereldstorm trouwens beter dan verwacht.
...

In Indonesië verwelkomen binnen- en buitenlandse zakenkringen enthousiast de tweede amsbtermijn van president Susilo Bambang Yudhoyono. Ook in brede lagen van de bevolking krijgt 'SBY' veel steun. Indonesië leek lange tijd een hopeloos geval. De voorbije jaren zette het land een groei neer van ongeveer 6 procent. Maar in volle wereldcrisis is het met bijna 4 procent de snelste groeier van de regio. Yudhoyono wil met een technocratisch kabinet 7 procent halen. Ook die andere eeuwige achterblijver, de Filipijnen, doet het tegenwoordig goed. Heel Zuidoost-Azië doorstaat de wereldstorm trouwens beter dan verwacht. Hoe komt dat? Anand Giridharadas, een Amerikaanse Indiër wiens familie uit armoede naar de VS immigreerde en als correspondent in het land van zijn voorouders hierover voor The International Herarld Tribune reflecteert, omschrijft de economische opgang van India als a revolution in the mind- een stille revolutie. "Het is een mijlpijl in het bestaan van elke natie, wanneer emigreren een keuze wordt en niet langer een noodzaak is", zegt Giridharadas. De asielzoekers die dezer dagen in Brussel geen opvang vinden en de nacht op straat doorbrengen, komen uit landen waar die stille revolutie maar niet op gang komt. Neem Congo. Verontruste ngo's reageren op plannen van minister voor Ontwikkelingssamenwerking Charles Michel (MR) om gezondheidszorg niet langer als prioritair aandachtspunt voor Congo te behouden. Michel kiest met zijn Congolese ambtsgenoot voor landbouw, onderwijs en wegeninfrastructuur. In Congo sterft dagelijks meer dan één moeder op de duizend in het kraambed; meer dan één kind op de vijf haalt zijn vijfde levensjaar niet. Heel Congo is al decennialang een sterfhuis. Hoe komt dat? De kritische Kameroenese journalist Charles Onana geeft een verklaring: "Een brutaal, irrationeel systeem verhindert afgestudeerde Afrikanen, zeker in Congo, hun kennis en kunde ten dienste te stellen van hun geboorteland." En tegenwoordig is precies dat laatste het sterke punt van Azië. Heeft vijftig jaar Belgische ontwikkelingshulp in Afrika een zelfde trend teweeggebracht? Zeker niet. Als we kiezen voor verdere samenwerking met Congo, waarom niet in de drie basissectoren - landbouw, onderwijs en, jawel, gezondheidszorg - die hefbomen zijn om de economie aan te zwengelen? Infrastructuur is de vierde noodzakelijke pijler. Maar zijn de Chinezen daar niet beter geplaatst? En had Kinshasa voor de renovatie van de havens de Belgen niet gedumpt en gekozen voor Dubai? Gaan we weer wegen aanleggen omwille van Belgische belangen - die vroeger in die sector actief waren, vervolgens grootse projecten aankondigden in de mijnbouw en zich terugtrokken na een periode van snel gewin? Charles Onana verklaart waarom de economische motor in landen als Congo niet aanslaat als volgt: "De taart wordt er onderling verdeeld tussen enkele Europeanen en goedgeplaatste Afrikanen. Wie die relatie verstoort, wordt elke kans ontnomen." Zo wordt de stille revolutie gesmoord. België heeft, bewust of onbewust, te lang daarin meegespeeld. Briefing Zuidoost-Azië trotseert de storm, blz. 30 Door Erik BruylandEen brutaal, irrationeel systeem verhindert afgestudeerde Congolezen hun kennis en kunde ten dienste te stellen van hun geboorteland.