Juni 2010. Opnieuw verkiezingen. Een jaar geleden gingen we nog stemmen voor de regionale en Europese parlementen. De vette beleidsjaren leken toen al voorbij te zijn. Maar wellicht had niemand verwacht dat de pil zo bitter zou zijn. In de herfst van 2008 sloeg de financiële crisis in alle hevigheid toe. Het failliet van het bankwezen leek in zicht. Vandaag, twee jaar later, zijn de overheden aan de beurt. Zwaar bezuinigen, is de boodschap. Bedrijven dreigen nog eens langs de kassa te moeten passeren. Het bedrijfsleven is nochtans de motor, de drijvende kracht van onze samenleving. Onze ondernemers creëren welvaart en stimuleren de maatschappelijke ontplooiing. Om die rol te kunnen vervullen, om hun verantwoordelijkheid op te nemen, hebben ondernemingen nood aan een duidelijk kader. Onze politici moeten meer dan ooit werk maken van een duidelijke langetermijnvisie en een missie waar alle partners in dit land samen hun schouders onder kunnen zetten. Een gezamenlijke opdracht die richting geeft en inspireert. In dat opzicht verschilt politiek leiderschap weinig van ondernemerschap.
...

Juni 2010. Opnieuw verkiezingen. Een jaar geleden gingen we nog stemmen voor de regionale en Europese parlementen. De vette beleidsjaren leken toen al voorbij te zijn. Maar wellicht had niemand verwacht dat de pil zo bitter zou zijn. In de herfst van 2008 sloeg de financiële crisis in alle hevigheid toe. Het failliet van het bankwezen leek in zicht. Vandaag, twee jaar later, zijn de overheden aan de beurt. Zwaar bezuinigen, is de boodschap. Bedrijven dreigen nog eens langs de kassa te moeten passeren. Het bedrijfsleven is nochtans de motor, de drijvende kracht van onze samenleving. Onze ondernemers creëren welvaart en stimuleren de maatschappelijke ontplooiing. Om die rol te kunnen vervullen, om hun verantwoordelijkheid op te nemen, hebben ondernemingen nood aan een duidelijk kader. Onze politici moeten meer dan ooit werk maken van een duidelijke langetermijnvisie en een missie waar alle partners in dit land samen hun schouders onder kunnen zetten. Een gezamenlijke opdracht die richting geeft en inspireert. In dat opzicht verschilt politiek leiderschap weinig van ondernemerschap. Ondernemingen staan voortdurend bloot aan marktmechanismen en voelen als eerste de impact van speculaties en een dalende euro. Dat vraagt een continue flexibiliteit, een groot aanpassingsvermogen en openheid voor onderhandeling. De distributiesector kan hierover meepraten. Denk aan de spanningen in de voedingsketen, de melkcrisis en de prijsdaling van verschillende landbouwgewassen. Ook al worden de problemen op zo'n moment op de spits gedreven (denk aan de boerenblokkades aan onze bedrijfspoorten), beide partijen weten heel goed dat ze on speaking terms moeten blijven. We hebben immers een langetermijn-engagement. Ongeacht de uitslag van de verkiezingen, verwachten wij een visie en een missie die zuurstof en energie geven aan bedrijven om zich duurzaam te verankeren. We moeten ons afvragen hoe we in dit land, onder welke staatsstructuur dan ook, het welvaartsniveau in stand kunnen houden, welke gemeenschappelijke waarden we internationaal willen uitdragen, hoe onze bedrijven competitief kunnen blijven en meerwaarde kunnen blijven creëren. Er moeten ook duidelijke spelregels zijn en principes of waarden waaraan we niet willen voorbijgaan. Drijfveren die zorgen voor de ziel in ons gemeenschappelijke project. De belangrijkste drijfveer, en wellicht ook de grootste uitdaging voor onze overheid, is eenvoud. Simpelweg eenvoud. En de daaraan gekoppelde aandacht voor efficiëntie. Om tegen 2015 22 miljard euro te besparen, of structureel 4 miljard per jaar, zal onze staat met minder meer moeten doen. Dat vraagt om efficiënte processen en procedures in de administratie, maar evenzeer om effectiviteit van de ingezette middelen. De Groep Colruyt heeft vorig jaar bijna 700 miljoen euro bijgedragen aan de staatskas. Als virtuele aandeelhouder zijn wij allesbehalve tevreden met de rate of return die we daarvoor terugkrijgen. Andere belangrijke waarden voor onze politiek zijn respect en samenhorigheid. Ons land kent de rijkdom van verschillende culturen en gemeenschappen. Respect voor de eigenheid van eenieder zou een evidentie moeten zijn en een uitgangspositie bij de onderhandelingen over nieuwe staatshervormingen. Maar naast de individuele verschillen, moet er ook aandacht zijn voor wat ons bindt. Samenhorigheid gaat over complementariteit en elkaar versterken en aanvullen. Zonder ge-voel van samenhorigheid komen we nooit tot een vlotte samenwerking, in wat voor staatsbestel dan ook. Tot slot zal onze overheid ook de moed en de kracht moeten kunnen opbrengen om een aantal cruciale beslissingen te nemen. De uitdagingen zijn niet gering. Denk maar aan de hoge en weinig competitieve loonlast voor onze ondernemingen tegenover de concurrentie in het buitenland, de vergrijzing, onze sociale zekerheid en onze pensioenen, het juridisch apparaat, de schijnbare paradox tussen stijgende werkloosheidscijfers en structureel moeilijk in te vullen vacatures, en ga zo maar door... Specifiek voor de retailsector moet een aantal knopen worden doorgehakt. Denk daarbij aan de noodzakelijke hervorming van de verschillende paritaire comités voor de handel tot één eenvoudig en modern paritair comité, aangepast aan de economische realiteit. Of een fiscaalvriendelijke forfaitaire maaltijdvergoeding in plaats van de administratief logge maaltijdcheques... Daarnaast is er ook nood aan meer tijdsflexibiliteit, een van de elementen om mensen langer aan het werk te houden. In dat kader is het belangrijk dat mensen kunnen 'tijd-sparen', een formule die een actieve loopbaan stimuleert. Dit maakt duidelijk dat naast een gemeenschappelijke missie en doorleefde waarden onze staat ook nood heeft aan sterke leiders. Leiders die blijk geven van visie en vakmanschap. Politici die zin kunnen geven aan het overheidsproject en daarvoor de nodige energie kunnen uitdragen bij alle betrokkenen. Die aanvoelen welke competenties onze overheid moet ontwikkelen, en die de dingen op tijd ter discussie durven te stellen zonder daarbij de essentie uit het oog te verliezen. Een goed gedefinieerde toekomstvisie voor ons land, gedragen door de bevolking en het bedrijfsleven, moet onze politici opnieuw het vertrouwen en de ruimte geven om het nodige leiderschap op te nemen. Als ondernemers zijn wij bereid onze schouders onder dit project te zetten en mee te denken over de juiste richting voor dit land. Als virtuele aandeelhouder van de staat zijn wij allesbehalve tevreden met de rate of return van onze investering. jef colruytAl jaren zeg ik aan vrienden en kennissen dat ik niet begrijp dat de jongeren niet massaal in opstand komen. philippe naert