In de film 'Lenny' adviseert de vuilbekkende Amerikaanse cabaretier hoe te reageren als je op bedrog wordt betrapt: deny it. Ontken het. Zelfs en flagrant délit: ontken het. Al staat je wederhelft over het bed gebogen: ontken het. Want, zegt Lenny Bruce, eigenlijk wil iedereen alles geloven, behalve dat hij bedrogen wordt.
...

In de film 'Lenny' adviseert de vuilbekkende Amerikaanse cabaretier hoe te reageren als je op bedrog wordt betrapt: deny it. Ontken het. Zelfs en flagrant délit: ontken het. Al staat je wederhelft over het bed gebogen: ontken het. Want, zegt Lenny Bruce, eigenlijk wil iedereen alles geloven, behalve dat hij bedrogen wordt. Dat is zo ongeveer de strategie geweest die de aandeelhouders van Telenet de voorbije twee jaar hebben gevolgd. Bij de principiële ondertekening op 21 februari vorig jaar, werden de meerwaarden op de 2575 miljoen euro zware transactie aangekondigd - voor de Gimv alleen al 282 miljoen euro, waarvan 187 miljoen euro geboekt. Dat de onderliggende vennootschap Telenet Holding - die het telecomnetwerk bouwt en exploiteert - zelf eind 2000 maar 47 miljoen euro eigen vermogen over hield en allicht al geen kapitaal meer had op het moment dat de verkopers in 2001 hun meerwaarden claimden, werd weggemoffeld. De Amerikaanse investeerder Callahan moest dat maar zien op te lossen. In de gemeenteraden walsten de bestuurders van de intercommunales over de oppositie heen. Oppositie die het trouwens niet makkelijk had: de rapporten over Telenet van achtereenvolgens Kleinwort Dresdner Benson, Logica Consulting, Morgan Grenfell en Merrill Lynch - die ongetwijfeld hadden toegelaten om de deal beter in te schatten - bleven geheim, net als de managementovereenkomst tussen Telenet en Callahan of de echte financiers achter Callahan zelf. Pas een paar weken geleden, 21 maanden na de start van de onderhandelingen met Callahan, werd schoorvoetend toegegeven dat niet alleen Callahan een probleem had, maar ook Telenet. Bij zoverre dat het concordaat wenkte. En het duurde tot vorige week eer werd toegegeven dat men de verkopende intercommunales - en hun gemeenteraden - een natte dweil in de nek had geslagen met de zogenaamde 'vendor notes' - de nu al 893 miljoen euro aan hoogrentend schuldpapier die de overnemende holding Telenet Bidco uitgaf aan de verkopers van Telenet (die op hun beurt weer 45,8% eigenaar waren van die holding). Vorig weekend stond de keizer dus zonder kleren. De fabelachtige som aan 'vendor notes' wordt grotendeels (al was maandag nog niet duidelijk hoeveel) omgezet in kapitaal - en dan nog tegen de helft van de waarde. Afgezien van de integratie van de kabelnetten, betekent de overeenkomst eigenlijk een terugkeer naar het pre-Callahan-tijdperk, met een buitenlandse aandeelhouder op ongeveer 25% - net zoals US West indertijd, bij de start van Telenet. En met de lokale geldschieters - en vooral de intercommunales - weer stevig in het kapitaal. Waarbij de vraag rijst of een beetje meer eerlijkheid Telenet en de gemeenten niet heel wat problemen had bespaard. Callahan komt goed weg. In plaats van 303 miljoen euro investeert het bedrijf nog maar 70 miljoen euro en houdt dan 24% (tegen 54,2%) in een veel waardevollere holding - als tenminste nog extra geld kan worden geleend. Tegelijk behoudt de Amerikaan de operationele controle en een pak warrants, waarover hij - eens te meer - de details voor zich houdt. Indertijd was Callahan boven UPC-NTL verkozen omdat hij een politiek van nauwe samenwerking had met zijn lokale partners, zoals voormalig Telenet-voorzitter Gerard Van Acker zei. Op dat punt heeft de Amerikaan alvast niet gelogen. Bruno Leijnse