DESPERADO
...

DESPERADONa zijn verrassend no budget-debuut El Mariachi, kreeg de Mexicaanse regisseur, producent en scenarist Robert Rodriguez spontaan een kontrakt aangeboden door de major Columbia om zijn volgende produktie(s) te realizeren. Desperado is het resultaat. Wat de aktiescènes betreft even inventief en dynamisch, maar Rodriguez kan geen verhaal vertellen, heeft totaal geen kaas gegeten van dramatische opbouw en zijn personages moeten niet onderdoen voor de meest oppervlakkig uitgewerkte stripfiguren. Hoe spectaculair en grappig de vele shoot-outs ook mogen zijn, na een uur gaat zelfs de meest doorgewinterde aktieliefhebber geeuwend de benen strekken. Desperado heeft natuurlijk zijn momenten. Antonio Banderas zet zijn personage heel elegant in de verf. Verder valt er nog te genieten van een schitterend getypeerde messenwerper, een uitstekende cameo van Tarantino en een heel ludieke Steve Buscemi.SOUNDTRACKSMichael Nyman schreef de muziek voor Carrington. Hij plukte enkele fragmenten uit zijn derde strijkkwartet en gaf er elk personage zijn of haar kleur en tema mee. Nymans muziek voor Carrington is, in tegenstelling tot zijn komposities voor de Greenaway-films, heel eterisch.In zijn schitterend debuut Little Odessa koos cineast James Gray voor traditionele Russische muziek om de duistere en kille sfeer van zijn film te versterken. De soundtrack van Little Odessa is een uitstekende kompilatie van Russische gezangen, aangevuld met een paar vespers van Rachmaninoff.De verzameling songs die samengebracht werd voor Desperado levert een cross overkompilatie van Tex-Mex en rock 'n roll van de bovenste plank. De zwetende sfeer van de up tempo-gitaarriffs en de rock beats ondersteunen perfekt de aktieballetten van Rodriguez' film. Desperado is de gedroomde file-cd.Ode aan de sixtiesMet Brylcream Boulevard, een spetterende sequel op Blueberry Hill, opent het prestigieuze Internationaal Filmfestival van Vlaanderen - Gent zijn 22ste editie.Samen met scenarioschrijver Walter Van den Broeck keert regisseur Robbe De Hert terug naar 1964. Na de zelfmoord van één van de leerlingen uit het vijfde metaal (zie Blueberry Hill), wordt de verantwoordelijk gestelde sekretaris Verbiest (een geweldige Frank Aendenboom) weggepromoveerd als medewerker op het kabinet van de minister van Volksgezondheid. Zijn gewetenloos streven naar een heuse politieke carrière wordt verijdeld op het moment dat Verbiest onvoorzien het pad kruist van zijn oud-leerlingen uit het vijfde metaal. Onder leiding van Robin De Hert en zijn vriendin Kathy (weer schitterend vertolkt door Michaël Pas en Babette Van Veen) wordt ongenadig en definitief met zijn personage afgerekend. Maar zoals in het werkelijke leven gaan de echte boosdoeners en machthebbers vrijuit. Verbiest was tenslotte niet meer dan een pion in een politiek schaakspel.Robbe De Hert beweegt zich soepel tussen kommerloos vermaak en cynische ernst. De korrupte politici en lobbyisten verhullen geen politiek statement. Robbe blijft op dit vlak heel braaf, hoewel allusies op bestaande figuren en situaties niet uit de lucht gegrepen zijn. De toon in Brylcream Boulevard is luchtig en levendig. Robin neemt op het einde van de film met een camera op zijn reinste nouvelle vague- en Cassavetes-stijl zijn vrienden in de lens. Dit houdt naast de referentie naar de nieuwe stromingen in de filmgeschiedenis van de jaren zestig, tevens een verwijzing in naar Robin als alter ego van De Hert. De jaren zestig worden verder via de sfeerrijke fotografie van Jan Van Caillie, de verschillende popsongs en de kleine details in het decor (zoals het flesje Colibri) stijlvol opgeroepen.Het is weer typisch voor België dat een rasfilmer als Robbe De Hert vijf jaar moest wachten om een nieuw projekt te kunnen voltooien. Stijn Coninx, na Daens gretig als boegbeeld aangewend door de Vlaamse Gemeenschap, lijkt op hetzelfde pad gestuurd te worden. Dit zegt natuurlijk meer over het Belgische subsidie- en kommissiesysteem, dan over het zogenaamde gebrek aan inspiratie van onze filmmakers.Brylcream Boulevard zal wel weer onthaald worden onder boutades in de trant van : "voor een Belgische film niet slecht" of "hij moet niet onder doen voor een Amerikaanse jeugdfilm". Dit zijn beledigingen aan het adres van Robbe De Hert, die met Brylcream Boulevard niet alleen een film gemaakt heeft die stukken beter is dan veel van zijn zogenaamde illustere Amerikaanse voorbeelden, maar zelfs een typisch Belgische film gerealizeerd heeft die op alle vlakken uitstekend is. ***PIET GOETHALSBrylcream Boulevard IJzersterke vertolkingen van Babette Van Veen en Michaël Pas.FILMFESTIVAL GENT.Het 22ste Internationaal Filmfestival van Vlaanderen in Gent (tot 21 oktober) biedt met zijn 150 langspeelfilms en 80 korte films voor elk wat wils. We geven u drie tips.Het meesterlijke Good Men, Good Women (Haonan Haonu) van Hou Hsiao Hsien (City of Sadness en The Puppetmaster) is een hypnotizerende filmervaring. Deze rigoureus vertelde film, waarin twee generaties en drie verhaallijnen elliptisch door elkaar lopen, gaat over ideologieën en hun effekt op de hedendaagse tijd.Vive L'Amour van Tsai Ming-Liang, met een sobere bijna ascetische beeldregie, vertoont enige stilistische verwantschap met deze van Hou, inhoudelijk vertelt hij echter een totaal ander verhaal. Bij Tsai staan de totale kommunikatiestoornis en vervreemding tussen man en vrouw in het hedendaags Taipei centraal.Totaal anders van toon is het heel mooie en aangrijpende Três Irmaos (Two Brothers, My Sister) van de Portugese cineaste Teresa Villaverde. In deze familietragedie speelt Maria de Medeiros een jong meisje dat aan de strubbelingen tussen haar vader en moeder finaal ten onder gaat. Villaverdes bevallige mise-en-scène snijdt tot op het bot.Voor inlichtingen, tel. (09)221.89.61VIVE L'AMOUR Totale kommunikatiestoornis en vervreemding tussen man en vrouw in Tapei.