ONS GELUK
...

ONS GELUKOok uitgevers smeden het ijzer als het heet is. Nu de VTM-serie Ons geluk sukses oogst, wikkelt Manteau Walschaps gelijknamige roman uit 1946 in een nieuwe kaft. Voor tv-kijkers is dit misleidend. Scenarist Paul Koeck brouwde het feuilleton ook met de romans Tor en De Française. Maar het psycho-naturalistische Ons geluk leest vandaag nog het vlotst. Het rukt de schone schijn weg van het "heilige" huwelijksleven en sociale konventies.Gerard Walschap, Ons geluk. Manteau, 197 blz., 650 fr.SPROOKJESNiet alleen uit Skandinavische venen borrelen sprookjes op. Vlaanderen heeft zijn eigen oude verhalenschat. Op aanwijzen van de Leuvense volkskundige Stefaan Top, verzamelde en herschreef Geert van Istendael 75 sprookjes. De tema's klinken universeel en tegelijk streekgebonden. De onbetrouwbare stiefmoeder en listige duivels zijn zelden ver weg. Olen komt opvallend vaak terug. Let ook op de verzorgde uitgave.Geert van Istendael, Vlaamse sprookjes. Atlas, 335 blz., 995 fr.HANDGESCHREVENHandgeschreven wereld is een boek om te koesteren, zeker in een week die doordesemd is van het boekenparfum. Twee Leidse hoogleraren schrijven nu eens toegankelijk en aanstekelijk over de Middelnederlandse literatuur. Ze lichten verhalen toe, brengen fragmenten en stellen auteurs voor. Volledig zijn ze niet, maar de schrijvende kok van Groenendaal en de begijnen ontbreken uiteraard niet.Dini Hogenelst & Frits van Oostrom, Handgeschreven wereld - Nederlandse literatuur en cultuur in de middeleeuwen. Prometheus, 330 blz., 998 fr.,Vlaams menuWie nog snel naar de Antwerpse Boekenbeurs glipt, schotelen we een Vlaams menu voor. Helaas wakkeren niet alle gangen de appetijt aan.Bij de soep gaat het al mis. In plaats van pittige selder, waar haar onderwerp zich toe leent, opteerde de 31-jarige Brugse debutante Truus Roeygens voor Oostendse garnalensoep. De kom vergt hard labeur en dure ingrediënten, tot een scheutje cognac toe, maar al die uitsloverij vervreemdt van het resultaat. Het tema, een moeder-zoon incest, zinkt weg in een taalmoeras met ongewone beelden, romantische symbolen en een zompige stijl die de leeslust vergalt. Bovendien maakt ze de onvergeeflijke fout er suikerige brandewijn over te kieperen in plaats van stoere cognac. Zo zakt de fascinatie weg in poëtische mist. De titel doet al het ergste vrezen : Sneeuw draagt geen vruchten (Querido, 159 blz., 550 fr.,).Over naar de meest gelauwerde jonge Vlaming. De 28-jarige Paul Mennes ontving zopas de ASLK-prijs voor het literaire debuut voor Tox. Op de beurs ligt zijn nieuweling Soap (Dedalus/Nijgh & Van Ditmar, 127 blz., 550 fr.,). Iedereen juicht, alsof ze forel op Voerense wijze nuttigen, maar wij kijken nog steeds sip. We proeven visbouillon. Toegegeven, Mennes verklankt keurig chaotisch de fin de siècle-verwarring en strooit snedige sarkastische peper, maar al bij al blijft dit een aftrekje van Amerikaanse schoolvoorbeelden. Och ja, het verhaal ? Niet belangrijk uiteraard. Een trits apatische jonge homo's banjeren zich een weg door een leeg bestaan, verhaald in een opgeblazen soap-struktuur. MTV-clips zijn nooit veraf.Gooi over die hedendaagse beelden een zwart gotisch satijnen laken, prevel de alchemie uit de romans van Umberto Eco en laat je inleiden door de obsessie voor zintuiglijke waarneming én verval van cult-cineast Peter Greenaway. Die excentrieke cocktail voert je naar de tweede roman van dichter Peter Verhelst : Het spierenalfabet (Prometheus, 184 blz., 695 fr.,). In een biblioteekcrypte inventarizeert een jongeman de uitgaven op computer, waarop hij bizarre berichten ontvangt. De sleutel berust bij beelden en een meisje dat een engel van de negatie wil worden. Deze hutsepot ging ons te ver, al lusten we de haast fysieke gewaarwordingen die Verhelsts stijl evokeert.Zelfs Het moederskind van Geertrui Daem (Manteau, 72 blz., 495 fr.,) frustreert. Van een AKO-genomineerde verwacht je meer punch. Het gaat wel om een toneeltekst, waarin we Daems Boonse onverbloemde register horen natrillen in de dialogen. De boodschap ? Ellende wordt doorgegeven van moeder op kind. Deze mattetaart smaakt niet echt vers.LUC DE DECKER