ONZE SAMENLEVING en economie staan voor een fundamentele talentuitdaging. De veroudering van de babyboomgeneratie zal de komende tien jaar honderdduizenden gepensioneerden opleveren die de staatskas met vele miljarden aan pensioenuitgaven en de arbeidsmarkt met vele tekorten aan personeel zullen opzadelen. De betaalbaarheid van sociale voorzieningen - pensioenen, gezondheidszorg en ouderenzorg inbegrepen - zal afhangen van ons collectieve vermogen om die generatiewisseling verstandig te beheren.
...

ONZE SAMENLEVING en economie staan voor een fundamentele talentuitdaging. De veroudering van de babyboomgeneratie zal de komende tien jaar honderdduizenden gepensioneerden opleveren die de staatskas met vele miljarden aan pensioenuitgaven en de arbeidsmarkt met vele tekorten aan personeel zullen opzadelen. De betaalbaarheid van sociale voorzieningen - pensioenen, gezondheidszorg en ouderenzorg inbegrepen - zal afhangen van ons collectieve vermogen om die generatiewisseling verstandig te beheren. Demografische transformatie vergt, dat weet intussen het kleinste kind, langere loopbanen die het beschikbare menselijke potentieel beter ontwikkelen, benutten en laten floreren doorheen levensfases en baanvariaties. Daarbovenop komt een technologische transformatie die, volgens alle voorspellingen, het proces van banendestructie en -creatie in onze economie substantieel zal versnellen, met een tweede grote talentuitdaging tot gevolg. België gaat deze dubbele transformatie aan met belangrijke structurele handicaps. Een hoog overheidsbeslag en hoge overheidsschuld, vooral gericht op uitkeringen in plaats van op investeringen, geven weinig ademruimte. We zitten al op een structurele talentencrisis door de perverse combinatie van openstaande vacatures, massawerkloosheid en lage economische participatie, in het bijzonder bij laaggeschoolde immigrantengroepen. En algemeen groeit de arbeidsproductiviteit, zonder dewelke de vergrijzing onbetaalbaar is, te traag. Over naar de socialistische vakbonden, hun politieke vrienden en hun agenda voor de Dag van de Arbeid en de volgende verkiezingen. Geen hogere pensioenleeftijd, maar arbeidsduurvermindering, een minimumpensioen van 1500 euro per maand en een minimummaandloon van 2300 euro. Dat is werkelijk volstrekt het omgekeerde van wat de talentrealiteit gebiedt. De gevolgen zijn geen langere loopbanen, georganiseerde personeelsschaarste, georkestreerd productiviteitsverlies, miljarden bijkomende pensioenkosten en peperdure arbeid die laaggeschoolden uitsluit van reguliere tewerkstelling. Je zou van minder duizelen. We kunnen 1 mei en verkiezingen wegzetten als populistisch opbod overladen met spreekwoordelijke emmers zout. Maar achter de slogans schuilt een diep-problematische werkelijkheid. Een belangrijke politiek-syndicale minderheid verkeert in totale hallucinatie over zowel de diagnose als de remedies voor de grootste sociaaleconomische transformatie van onze tijd. Ze verklaart zich tot publieke vijand van iedereen die voor onze toekomst welvaartsgroei en sociale inclusie wil combineren. Ze kiest voor een belastingkerkhof van toenemende herverdeling op een hellend vlak van verval. Bijna dertien jaar nadat het fameuze Generatiepact de bladzijde had omgeslagen, is vergrijzingsnegationisme terug van nooit helemaal weggeweest. Syndicale en socialistische leiders dragen een zware verantwoordelijkheid. Ze brainwashen een deel van de publieke opinie en hun achterban met nonsensicale luchtspiegelingen. Ze hypothekeren goed bestuur. Ze verzaken aan hun politieke en institutionele verantwoordelijkheid. Dat is schandalig. het is ook doodjammer. Hoe moeten we arbeidskwaliteit en arbeidsorganisatie verbeteren voor langere en duurzame loopbanen? Hoe kunnen we de arbeidspolarisatie overstijgen die de kloof slaat tussen insiders en outsiders op de arbeidsmarkt? Hoe kunnen we arbeidsregulering mobiliseren zodat we beschikbaar talent beter ontwikkelen, begeleiden en inzetten? Hoe kunnen we mensen laten migreren naar andere banen bij technologische disruptie? Voor deze en andere kernvragen van onze dubbele talentuitdaging hebben we creatieve progressieve inzichten en geëngageerde vakbonden nodig. In plaats van creativiteit krijgen we overjaars dogma. In plaats van engagement krijgen we fundamentalistische oppositie. Wat een gemiste kans. Wat een zelfdestructie. Wie politiek hallucineert, zet zichzelf en zijn beweging finaal buitenspel.