Als een huis brandt, moet het vuur zo snel mogelijk worden geblust. Niemand ontkent dat het IMF-programma voor Indonesië nuttige elementen bevat. Maar bij een brand moet men niet eerst over het huishoudelijk reglement beginnen discussiëren en pas dan beginnen blussen.
...

Als een huis brandt, moet het vuur zo snel mogelijk worden geblust. Niemand ontkent dat het IMF-programma voor Indonesië nuttige elementen bevat. Maar bij een brand moet men niet eerst over het huishoudelijk reglement beginnen discussiëren en pas dan beginnen blussen. ( Steve Hanke, economieprofessor aan de John-Hopkins-universiteit in Baltimore en adviseur van de Indonesische president Suharto, over het - omstreden - voorstel om de roepia vast te koppelen aan de dollar) Mijn voorspelling over Aziës toekomst was voor 90% verkeerd. Mijn enige troost is dat alle anderen de bal 150% missloegen. ( De Amerikaanse econoom Paul Krugman, die lange tijd het "Aziatische Mirakel" overdreven vond, maar er desondanks niet in slaagde de omvang van de financiële crisis in de regio te voorspellen, in Time, 6 april 1998) De Italianen weten hoe ze van Europa moeten houden. Italië benadert Europa als een jonge knappe vrouw die hopeloos verliefd is: het leven met haar minnaar zal prachtig zijn, haar huis zal er stralend uitzien, ze zullen voor altijd rijk en gelukkig zijn. De houding van Groot-Brittannië tegenover Europa daarentegen kan worden vergeleken met die van een gevoelig meisje, dat de kat uit de boom kijkt vooraleer het ja zegt: is het nieuwe appartement wel stevig gebouwd? Hoe groot is de hypotheek? Is haar toekomstige man wel te vertrouwen? Het risico is natuurlijk dat de knappe Europa genoeg krijgt van Groot-Brittanniës voorzichtigheid, zodat die laatste haar leven lang een oude vrijster blijft. ( De Italiaanse columnist en auteur Beppe Severgnini, in Newsweek, 6 april 1998) Economen hebben iets weg van weermannen: echt zeker weten, doen ze het nooit. Tegenover elke zwartkijker die regen voorspelt, staat een optimist die de zon ziet schijnen. ( Commentaar in de Volkskrant, 28 maart 1998) Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat de euro een "restidee" is. Een houten plank, afkomstig van het trotse schip "Europese eenheid" dat zware averij opliep. De euro is niet het product van economische wetmatigheden - de meeste economen, inclusief de Duitse minister van Financiën Theo Waigel, en de Bundesbank waren tegen -, maar de vrucht van politieke overwegingen en angst. ( Auteur Peter Schneider, in Der Spiegel, 30 maart 1998)