Wat bazelen, orakelen en prediken al die bevlogen managers en consultants over vernieuwend personeelsbeleid? Op de werkvloer is er in essentie nauwelijks iets veranderd sedert de hoogdagen van Frederick Winslow Taylor en diens organisatieboek The Principles of Scientific Management uit 1911. Sindsdien is de wereld al enkele keren binnenstebuiten geschoffeld, maar "ondanks de recente verbreiding van verlichte werkvloerpraktijken als zeggenschap, zichzelf managende arbeidsteams...

Wat bazelen, orakelen en prediken al die bevlogen managers en consultants over vernieuwend personeelsbeleid? Op de werkvloer is er in essentie nauwelijks iets veranderd sedert de hoogdagen van Frederick Winslow Taylor en diens organisatieboek The Principles of Scientific Management uit 1911. Sindsdien is de wereld al enkele keren binnenstebuiten geschoffeld, maar "ondanks de recente verbreiding van verlichte werkvloerpraktijken als zeggenschap, zichzelf managende arbeidsteams enzovoort, klagen werknemers vaak dat er, als er belangrijke kwesties in het geding zijn, sinds het tijdperk-Taylor maar weinig is veranderd." Dat beweren Harvey Seifter en Peter Economy in Samenspel, een werk waarin ze het concept coöperatief management introduceren. Alweer een leuke term, bedacht door een paar consultants op zoek naar een lucratieve niche in het peperdure circuit van bedrijfsadvies, congressen en seminaries? Niet noodzakelijk, een consultant is er bij de auteurs niet eens te vinden. Peter Economy zou nog enigszins verdacht kunnen worden als redacteur van het managementtijdschrift Leader to Leader, maar Harvey Seifter is de uitvoerend directeur van het New Yorkse Orpheus Chamber Orchestra. Het predikaat uitvoerend is deze keer niet onbelangrijk, dit kamerorkest heeft immers geen hiërarchische niveaus en dus ook geen directeur of dirigent. Er zijn wel uitvoerders voor deze taken, maar die worden door de groep uit hun midden verkozen op tijdelijke basis. "Hoewel we geen dirigent hebben, zijn we beslist geen stuurloze organisatie," beklemtoont Seifter. Te catalogeren als een sympathiek initiatief van een artistieke bende, die ver van de bikkelharde (commerciële) wereld staat? Dat zouden we niet meteen beweren: Orpheus bestaat al sinds 1972 en geniet een enorme faam bij een veeleisend muziekpubliek. Thuisbasis is de vermaarde Carnegie Hall in New York. Bovendien hebben een aantal ondernemingen bepaalde aspecten van het Orpheus-concept al overgenomen of op zijn minst bestudeerd. Op die lijst prijken onder meer Intel, Morgan Stanley en de Ritz-Carlton Hotel Company. Het grootste voordeel van de eigenzinnige aanpak wordt verwoord dor de cellist Eric Bartlett, die ook voor andere ensembles speelt en dus kan vergelijken: "Als er een belangrijk concert wordt gegeven, begint iedereen eraan met het voornemen zijn absoluut beste prestatie te leveren. In een orkest met een dirigent speel je een veel passievere rol. Niet alleen wordt er minder van je verwacht, maar je verwacht ook minder van jezelf." Luc De Decker [{ssquf}]Harvey Seifter & Peter Economy, Samenspel - Volgens de methode van het Orpheus Chamber Orchestra. Spectrum, 249 blz., 21,50 euro.