Hoe dikwijls hebben we het niet gezegd de jongste dagen, het glas heffend. Zowel in het Noorden als het Zuiden van het land doen we het. Sommigen toasten op de eenheid van het land, anderen koesteren de stille hoop dat het land even tijdelijk is als zijn regering. Een van de argumenten daarbij is dat de gezondheidszorg, en vooral de gezondheidsuitgaven, verschillend zijn in het Noorden en in het Zuiden van het land. Vlamingen gaan meer op bezoek bij hun huisarts, Walen gaan vlugger naar het ziekenhuis. Zo stelt men ook een relatieve overconsumptie vast in Vlaanderen van psychiatrie, terwijl de Waal meer uitgeeft aan antidepressiva. Het causaal verband tussen beide is mij niet echt duidelijk. Medische beelden en klinische biologie worden dan weer meer toegepast in Wallonië en Brussel dan in Vlaanderen.
...

Hoe dikwijls hebben we het niet gezegd de jongste dagen, het glas heffend. Zowel in het Noorden als het Zuiden van het land doen we het. Sommigen toasten op de eenheid van het land, anderen koesteren de stille hoop dat het land even tijdelijk is als zijn regering. Een van de argumenten daarbij is dat de gezondheidszorg, en vooral de gezondheidsuitgaven, verschillend zijn in het Noorden en in het Zuiden van het land. Vlamingen gaan meer op bezoek bij hun huisarts, Walen gaan vlugger naar het ziekenhuis. Zo stelt men ook een relatieve overconsumptie vast in Vlaanderen van psychiatrie, terwijl de Waal meer uitgeeft aan antidepressiva. Het causaal verband tussen beide is mij niet echt duidelijk. Medische beelden en klinische biologie worden dan weer meer toegepast in Wallonië en Brussel dan in Vlaanderen. Als we de cijfers van de gezondheidszorg van nabij bekijken, stellen we vast dat de intraregionale verschillen groter zijn dan de interregionale. Medische zorg wordt meer gebruikt in provincies zoals Namen, Henegouwen en West-Vlaanderen dan in Antwerpen of Waals-Brabant. De gemiddelde hospitalisatieduur is het langst in Brugge, Ieper, Doornik en Eeklo, en het kortst in Philippeville, Hoei, Tielt en Dendermonde. Op basis van een onderzoek van het ledenbestand van de Christelijke Mutualiteiten kwamen onderzoekers tot de conclusie dat de gemiddelde uitgaven in België 1746 euro per persoon bedragen (cijfers 2005). Als men rekening houdt met het risicoprofiel van de consumenten (leeftijd, geslacht, verzekering), dan zou het verbruik van de Vlaming 1726 moeten bedragen, dat van de Waal 1802 en dat van de Brusselaar 1805. Het geschatte verbruik van de Vlaming bedraagt 1727, van de Waal 1791 en van de Brusselaar 1869 euro. Overconsumptie is dus een op het eerste gezicht Brussels fenomeen. Naast de gezondheidszorg, vormen de pensioenen een belangrijke factor van de sociale zekerheid. Met een fertiliteitsratio van 1,7 slaagt Vlaanderen er niet in zijn bevolking op peil te houden. Vergeleken met tien jaar geleden telt Vlaanderen honderdduizend jongeren (jonger dan 18 jaar) minder. Waar de pensioenuitgaven omgerekend naar de bevolking in 1985 27 % hoger lagen in Wallonië dan in Vlaanderen, liggen die nu 8 % hoger in Vlaanderen dan in Wallonië. De veroudering die in Vlaanderen harder toeslaat dan in Wallonië zal deze tendens alleen maar versterken. Alle uitgaven van de sociale zekerheid samen nemend, stellen we vast dat wat elke regio aan inkomsten uit de sociale zekerheid haalt, ongeveer overeenkomt met haar aandeel in de bevolking. Er is dus op geaggregeerd niveau geen sprake van misbruik van één of andere bevolkingsgroep. Verhalen over misbruik in de gezondheidszorg houden dus geen steek op geconsolideerd niveau. Vlamingen dragen wel proportioneel meer bij dan hun bevolkingsaandeel. De bijdrage van Vlaanderen, wanneer we die ventileren op basis van de werkplaats, wordt geschat op 61,9 % of ongeveer vier procentpunt meer dan haar bevolkingsaandeel. Op de totale enveloppe van 52 miljard voor sociale zekerheid, betaalt de Vlaming dus ongeveer anderhalf miljard meer dan hij eruithaalt. De Brusselaars dragen 9,3 % bij, wat ongeveer overeenkomt met hun bevolkingsaandeel en de Walen dragen 28,7 % bij voor een bevolkingsaandeel van 33 %. De ongeveer anderhalf miljard euro die de Vlaming jaarlijks betaalt voor de Waal, is dus een kwestie van solidariteit. Als we de sociale zekerheid splitsen zou de Vlaming dit bedrag, in een statistische analyse recupereren. Wie dus pleit voor een splitsing van de sociale zekerheid, zet meteen de solidariteit op de helling. Politici die zeggen dat ze de sociale zekerheid splitsen zonder de solidariteit op de helling te plaatsen, weten ofwel niet waar ze het over hebben, ofwel beseffen ze dat ze het volk zand in de ogen strooien. En nu we het toch over gezondheid hebben, de sector van de biotechnologie, met als belangrijkste component de farmaceutica, realiseert in Wallonië een omzet, hoofdzakelijk exportgericht, die tweemaal zo hoog is als die in Vlaanderen (cijfers 2006). Belgische bedrijven (UCB, Glaxo Smith Kline en Johnson & Johnson) staan aan de top van nieuwe uitvindingen van geneesmiddelen. De gezondheidssector biedt echter nog een enorm potentieel voor België dat we nog meer zouden kunnen exploiteren door meer samen te werken. Waarom zouden we de krachten niet meer bundelen tussen, bijvoorbeeld, het Vlaams Instituut van de Biotechnologie en de competentiepool Biotechnologie in Luik? Waarom zou het Marshallplan en het plan Vlaanderen in Actie (VIA) dergelijke samenwerking niet kunnen voorzien? En laat de Walen ondertussen voort bourgogne drinken terwijl de Vlamingen het houden bij bordeaux. Iedere regio heeft nu trouwens ook al haar eigen "Belgian whisky". Waarom niet? Samenwerken vraagt enkel, net zoals de betere dranken, tijd om de geesten te laten rijpen. En om ondertussen de (letterlijke) rimpels glad te strijken, schijnt het dat een dagelijks glas Champagne de beste remedie is; en vooral heilzaam is bij vrouwen. Dat zijn pas goede voornemens voor 2008. Op jullie gezondheid! (T) de auteur IS PROFESSOR ECONOMIE AAN EHSAL, HOGESCHOOL GENT EN UNIVERSITEIT VAN NANCY.Rudy Aernoudt