De wereld is in beweging, of je dat nu wil of niet. Er zijn momenten waarop het gevoel overheerst dat de veranderingen te snel gaan en dan probeert de drenkeling zich vast te klampen aan vaste waarden. Op zo'n momenten reserveer je een tafel in een van die eethuizen waar er nooit iets verandert, restaurants die door hun blijvend succes uitgroeien tot levende anachronismen. Er is keuze genoeg: Taverne du Passage (Brussel 1000), Tissens (Hoeilaart), Viool (Brussel 1082), Den Beer (Antwerpen 2060) of Gouden Ecu (Antwerpen 2000).
...

De wereld is in beweging, of je dat nu wil of niet. Er zijn momenten waarop het gevoel overheerst dat de veranderingen te snel gaan en dan probeert de drenkeling zich vast te klampen aan vaste waarden. Op zo'n momenten reserveer je een tafel in een van die eethuizen waar er nooit iets verandert, restaurants die door hun blijvend succes uitgroeien tot levende anachronismen. Er is keuze genoeg: Taverne du Passage (Brussel 1000), Tissens (Hoeilaart), Viool (Brussel 1082), Den Beer (Antwerpen 2060) of Gouden Ecu (Antwerpen 2000). Een succesvol eethuis dat in dit lijstje zeker niet mag ontbreken, is Mozart. Uitgespeelde muzikanten, uitgekookte restaurateurs en nachtbrakers weten dat Mozart het enige adres in Brussel is waar je na middernacht nog kan binnendwarrelen voor een specialiteitenmenu (drie gangen 30 euro, vier gangen 35 euro, vijf gangen 39 euro). Mozart werd ongeveer veertig jaar geleden geopend door jazzliefhebber Remo Gozzi. Toen die vorig jaar overleed, kreeg Mozart een nieuwe eigenaar, een zakenman die zo verstandig was om alles bij het oude te laten. Het grill- house is een rariteitenkabinet dat tot in de verste hoekjes is volgestouwd met oude benzinepompen, gechromeerde radiatorroosters van oude, Amerikaanse auto's, een metershoge Eiffeltoren met Serge Gainsbourg aan de voet, oude radio's en filmattributen. Veel objecten verwijzen naar de wereld van de jazz, zoals de bugel van Clark Terry, de grootste trompettist aller tijden. Wat je na de overname ook nog steeds terugvindt, is het bijna voltallige personeel, zoals Milou en Angelo, de twee stressbestendige chefs de rang. Ook de spijskaart bleef zo goed als onveranderd. Vlees van de grill middenin de eetzaal is de specialiteit. Het repertoire begint bij steak (240 g/18 euro) en gaat tot lendenribstuk (550 g/24 euro) of chateaubriand (49 euro voor twee). Bij het vlees kan je kiezen uit een twaalftal sauzen (3 euro), zoals de onvergankelijke sauce Moustache (tomatencoulis, room, groene peper, cognac en vleesglace). Andere culinaire ever- greens uit de Frans-Belgische keuken van Mozart zijn: konijn met sjalotten (17 euro), boulettes in tomatensaus (15 euro), filet americain (16 euro) en kalfsblanquette zoals vroeger (17 euro). Wij kozen voor twee voorgerechten: tomaat, keurig uit zijn huid geholpen en gevuld met handgepelde garnalen en opgediend met mayonaise- en cocktailsaus (13 euro) en marbré (17 euro) of in elkaar vervlochten carpaccio van rund en ganzenlever met truffelolie. Het geheel lag ijskoud op het bord, wat ons deed vermoeden dat de carpaccio gemakshalve diepvries was aangekocht bij ISPC. Hoofdgerechten waren: ossenhaas (240 g/22 euro) en lendenribstuk (350 g/ 24 euro), beide met smakelijk en sappig vlees, met goede frieten en prima bearnaise- en peperroomsaus (3 euro). Bij het vlees kwam een gecorseerde Clos Poggiale 2001, een rode, sappige AOC uit Corsica (een 'coup de coeur' volgens de Guide Hachette/25 euro). De nostalgische maaltijd werd in stijl beëindigd met een ijskoffie (6,50 euro). Pieter van Doveren