Geprangd tussen het Musée d'Orsay en het Louvre is het Musée de l'Orangerie een iets minder bekende plek in Parijs, maar toch staan er dagelijks toeristen in de rij om de ovalen zalen met de waterlelies van Claude Monet te bezoeken. Di...

Geprangd tussen het Musée d'Orsay en het Louvre is het Musée de l'Orangerie een iets minder bekende plek in Parijs, maar toch staan er dagelijks toeristen in de rij om de ovalen zalen met de waterlelies van Claude Monet te bezoeken. Die vijverscènes, die de kunstenaar doneerde na zijn overlijden, worden weleens 'de Sixtijnse kapel van het impressionisme' genoemd.Tot 29 april mag de Belgische kunstenares Ann Veronica Janssen daar een hedendaags antwoord op geven. Voor haar zijn de waterlelies "een pionierswerk dat de notie van ruimte, het verlies van referentiepunten en de werking van beweging en licht ter discussie stelt. Veel artiesten verkennen nog altijd dat thema, ik incluis". Als reactie op Monets meesterwerk maakte ze een immersieve installatie. Twee halogeenlampen met filters projecteren kleurvlekken op de muur en het plafond. Het werk van Janssen zoekt altijd naar een efemere ervaring van ruimte, met licht, maar ook met rook of spiegels. Haar installatie is minimalistischer en vluchtiger dan het werk van Monet, maar ze leidt tot een even zintuiglijke beleving.