Hebben de bedrijfsrevisoren van Lernout & Hauspie (L&H) zich alleen schuldig gemaakt aan boekhoudkundige onzorgvuldigheden, dan kunnen de gedupeerde beleggers hun schade verhalen op de verzekeraar van KPMG. Als de rechter de revisoren echter veroordeelt wegens schriftvervalsing, dan vergoedt de verzekeringsmaatschappij hun schade niet. Dat scenario lijkt het meest rea- listische (zie blz. 56). De gedupeerde beleggers in Lernout & Hauspie zijn hun geld waarschijnlijk definitief kwijt.
...

Hebben de bedrijfsrevisoren van Lernout & Hauspie (L&H) zich alleen schuldig gemaakt aan boekhoudkundige onzorgvuldigheden, dan kunnen de gedupeerde beleggers hun schade verhalen op de verzekeraar van KPMG. Als de rechter de revisoren echter veroordeelt wegens schriftvervalsing, dan vergoedt de verzekeringsmaatschappij hun schade niet. Dat scenario lijkt het meest rea- listische (zie blz. 56). De gedupeerde beleggers in Lernout & Hauspie zijn hun geld waarschijnlijk definitief kwijt. Deminor hoopt echter dat het gerecht niet te diep graaft in het L&H-debacle. De gedupeerden wensen liever een fikse schadevergoeding dan een droom van een proces. Liever geld dan gerechtigheid. Bernard Thuysbaert (Deminor) pleit dan ook voor een debat over de vraag: wat is belangrijker, de schadevergoeding of de principiële veroordeling van alle betrokkenen? Het algemeen belang staat op een hoger niveau dan de privé-belangen die Deminor verdedigt. Valsheid in geschrifte, misbruik van vertrouwen en verduistering zijn geen akkefietjes. Het gerecht moet proberen elke verantwoordelijke in het L&H-dossier aan te pakken om een voorbeeld te stellen voor dat soort wanpraktijken. Thuysbaert pleit ervoor om dossiers zoals dat van L&H uit de rechtbank weg te trekken. De adviseur verwijst naar Amerika, waar de partijen het heft in eigen handen nemen om een schikking te bereiken. Moeten aandeelhouders in België een beroep kunnen doen op class actions, waarmee ze ondernemingen kunnen chanteren in de hoop een hoge schikking te krijgen? Gaan we onze bedrijven onderwerpen aan punitive damages, enorme sommen - ten voordele van de advocaten en hun klanten - die niet tot doel hebben de schade te vergoeden, maar het bedrijf te straffen? Wil België een advocatenrecht in plaats van een gerecht dat werkt met autonome aanklagers? Liever niet. Zo'n gerecht dient enkele partijen (vooral de advocaten), niet de rechtvaardigheid. Laat staan de economie. Na de asbestclaims gingen in de VS meer dan zeventig ondernemingen failliet en werden de andere vastgoedbedrijven geconfronteerd met torenhoge verzekeringsfacturen. Advocatenrecht wurgt het bedrijfsleven. Niet voor niets wil president Bush deze maand nog dit aberrante systeem aanpassen door de schadeprocessen weg te trekken uit lokale rechtbanken. L&H is een testcase en justitie heeft die test tot nog toe met glans doorstaan (even afkloppen). Blijft de vraag of de burger wil betalen voor de instandhouding van ons huidige rechtssysteem. Onderzoeksrechter Henri Heimans zegt terecht dat het gerecht te weinig middelen heeft om verschillende grote fraudezaken tegelijk aan te pakken. Wordt één rechtsgebied 'getroffen' door een aantal dossiers met het formaat van L&H en Picanol? Dan moet justitie desnoods extra middelen vrijmaken om de rechtsgang vlotter te laten verlopen. Defensie, veiligheid en justitie behoren tot de kerntaken van de federale overheid. Slimme investeringen in deze departementen zijn een noodzakelijk kwaad. Hans Brockmans