Onze wereldleiders hebben in Kopenhagen een bijzonder slechte beurt gemaakt. Nochtans is het door de klimaatopwarming dringend noodzakelijk om acties te ondernemen. Dat blijkt onder andere uit de documentaires The 11th Hour van Leonardo DiCaprio en An inconvenient Truth van Al Gore.
...

Onze wereldleiders hebben in Kopenhagen een bijzonder slechte beurt gemaakt. Nochtans is het door de klimaatopwarming dringend noodzakelijk om acties te ondernemen. Dat blijkt onder andere uit de documentaires The 11th Hour van Leonardo DiCaprio en An inconvenient Truth van Al Gore. Als de grote machtsblokken elkaar de zwartepiet blijven toespelen in plaats van constructief overleg te plegen en gezamenlijk acties te ondernemen, minstens naar het Europese voorbeeld, zullen we onvermijdelijk verder afglijden naar een toenemende verloedering van ons leefmilieu. Gemeten aan de CO2-uitstoot blijken China en de VS de grootste vervuilers te zijn. Beide zijn elk goed voor 20 procent van de werelduitstoot aan CO2, gevolgd door Europa met 15 procent. De Chinezen maken echter zowat 20 procent van de wereldbevolking van 6,8 miljard zielen uit, de Europeanen een kleine 10 procent en de Amerikanen nog geen 5 procent. Canada, Rusland, Japan, Australië zijn, per hoofd vervuilers vergelijkbaar met de Europeanen. De rest van de wereld, bijna twee derde van de totale bevolking, veroorzaakt slechts een derde van de CO2-pollutie. Per hoofd van de bevolking produceren de Amerikanen bijna 20, de Europeanen ruwweg 10 en de Chinezen bijna 5 ton CO2 per jaar. Per dollar bruto binnenlandse productie (bbp) produceren de Europeanen 0,3, de Amerikanen 0,45 en de Chinezen 1 kilo CO2. Volgens die CO2-standaard zou de Amerikaanse munt 50 procent en de Chinese 200 procent moeten worden opgewaardeerd. De conclusie is pijnlijk eenvoudig: de Amerikanen, Europeanen en andere landen met een vergelijkbare CO2-vervuiling moeten hun uitstoot verminderen, de Chinezen mogen hem niet verder vermeerderen en de rest van de wereld heeft evenmin ruimte voor een toename in verhouding tot de bevolkingsaangroei. Het principe 'iedereen gelijk voor de wet' is in dit geval zonder meer onhaalbaar. Er zijn gewoon niet genoeg Amerikanen en Europeanen om hun CO2-uitstoot boven het wereldgemiddelde te verlagen zodat de rest van de wereld zich kan optrekken tot dit gemiddelde. Tenminste zonder een ondenkbare stijging van de globale CO2-uitstoot te veroorzaken. Het Europese initiatief om tegen 2020 een reductie van 20 procent in CO2-uitstoot ten opzichte van 1990 te realiseren en toenemend te investeren in groene energie blijkt derhalve een haalbare, zij het uiteindelijk onvoldoende inspanning te worden. De Amerikanen moeten inderdaad met aandrang (sancties?) overgehaald worden om mee te doen, en de Chinezen moeten hun productie, die veel meer CO2 per dollar bbp uitstoot dan het Europese en Amerikaanse gemiddelde, optimaliseren. Als het gebrek aan goede wil blijft duren, zou Europa kunnen overwegen een ecotaks te heffen op de invoer van producten uit landen die niet aan de Europese standaard van 0,3 kilo CO2 per dollar bbp voldoen. Als het gaat om het vrijwaren van het leefmilieu van de volgende generaties gaat, is enig defensief protectionisme op Europese schaal misschien toch te verantwoorden. Daarmee is het probleem van de uit de hand lopende aangroei van de wereldbevolking en de alarmerende daling van de resterende voorraden echter bijlange niet opgelost. Er zijn meer dan 6,8 miljard mensen en daar zijn in de eerste acht weken van dit jaar netto al een goede 10 miljoen mensen bijgekomen. De olievoorraden zijn over ruim 40 jaar uitgeput, de voedselproductie kan de bevolkingsaangroei niet volgen en zonder doorgedreven contingentering verdwijnt de commerciële visvangst, bij gebrek aan voorraad, nagenoeg helemaal. Een daling in het aantal geboortes als gevolg van sociaaleconomische vooruitgang zal met een jaarlijkse toename van de wereldbevolking van een goede 70 miljoen zielen - vergelijkbaar met de hele bevolking van een land als Duitsland, Frankrijk of Groot-Brittannië - te laat komen. Het probleem dient frontaal aangepakt te worden. Het komt mij voor, hoewel ik zeker geen specialist ben, dat de bevolkingsaangroei met de hieraan gekoppelde inkrimping van het water- en grondstoffenareaal, een nog grotere bedreiging voor de toekomst van de mensheid is dan de klimaatopwarming. Als we het probleem niet onder controle krijgen door incentives - een geboortetaks in plaats van kinderbijslag in knelgebieden - betekent dit nog niet dat de aarde verdwijnt. Hooguit zal ze zonder de mens blijven doordraaien, die dat dan maar alleen aan zichzelf te danken zal hebben. Misschien hebben de Chinezen met hun familieplanning dan toch gelijk gehad en zullen de andere landen hieraan vroeg of laat een voorbeeld moeten nemen. Het dogma 'gaat en vermenigvuldigt u' is in de feiten achterhaald door de slogan 'bezint eer ge begint'.De auteur is gewoon hoogleraar emeritus aan de KU LEUVEN. Désiré CollenAls het gaat om het vrijwaren van het leefmilieu is enig defensief protec-tionisme op Europese schaal misschien toch te verantwoorden.