Donderdagavond is voor boekenfondsbeheerder Raf Willems (38 j.) het moment van de week. Dan speelt hij zaalvoetbal. "Ik geef het toe, we zijn slechts een caféploeg en we spelen, gezien onze gemiddelde leeftijd, op balbezit. Toch is dat voor mij de kick van de week." Begin deze maand maakte de mensenrechtenactivist de overstap van Standaard Uitgeverij naar Scoop, het boekenfonds van de Vum, de Var en Roularta. Verknochtheid aan het geschreven woord is net als voetbal een constante in zijn leven. Nochtans ...

Donderdagavond is voor boekenfondsbeheerder Raf Willems (38 j.) het moment van de week. Dan speelt hij zaalvoetbal. "Ik geef het toe, we zijn slechts een caféploeg en we spelen, gezien onze gemiddelde leeftijd, op balbezit. Toch is dat voor mij de kick van de week." Begin deze maand maakte de mensenrechtenactivist de overstap van Standaard Uitgeverij naar Scoop, het boekenfonds van de Vum, de Var en Roularta. Verknochtheid aan het geschreven woord is net als voetbal een constante in zijn leven. Nochtans voerde zijn vijftienjarige beroepsleven hem eerst over de paden van het sociaal-culturele vormingswerk. "Na een opleiding aan de sociale hogeschool in Geel, begon ik als coördinator van 't Westels Atelier, een centrum waar werklozen en huisvrouwen vormingscursussen volgden." Hij werkte vijf jaar in de sociale sector, maar zijn hart klopte elders. Hij combineerde zijn baan met freelance journalistiek voor de regionale pagina's van het Volk, Gazet van Antwerpen en De Morgen. In 1988 kreeg Raf Willems de kans om voltijds als redacteur aan de slag te gaan. Hij experimenteerde met opiniërende tijdschriften. Gedurende vijf jaar was hij achtereenvolgens hoofdredacteur van De Groenen, Bladgroen en Markant. Vanaf 1993 richtte Willems zich volledig op freelance journalistiek. Hij onderhield een hechte band met Humo, waarvoor hij in een reeks van vijftien afleveringen de relatie tussen milieuvervuiling en volksgezondheid onderzocht. Later verscheen de bekroonde serie ook in boekvorm onder de titel Moorddadig Milieu in Vlaanderen. In het licht van zijn passie voor voetbal, schrijft hij sinds 1994 voor het Nederlandse blad Voetbal International over wat hij noemt de cultuurgeschiedenis van het voetbal, zeg maar voetbal door een maatschappelijke bril bekeken. Toen in 1994 Standaard Uitgeverij een redacteur zocht voor het non-fictiefonds Icarus, zag hij de mogelijkheid om de oude liefde voor het boek weer op te nemen. Hij accepteerde de baan, op voorwaarde dat hij daarnaast als publicist actief kon blijven. "Ik heb er het boekenvak geleerd van Rudy Vanschoonbeek," legt hij uit. "We hadden drie doelstellingen: opiniemakers uit de samenleving binnenhalen, het internationale debat naar Vlaanderen halen en het lanceren van nieuw journalistiek talent in het boekenvak. Zo begeleidde ik zestig auteurs waaronder Bert Anciaux, Willy Claes, Els Witte, Peter Renard..." De vier jaar bij Icarus waren relatief succesvol voor Willems. Absolute topper was zijn uitgave van Daniel Goldhagens Hitlers gewillige beulen waarvan in Nederland en België bijna 40.000 exemplaren over de toonbank gingen. Ondanks het culturele rendement achtte de uitgeverij het financiële rendement van Icarus te laag en werd zijn baan geschrapt. Door zijn aanstelling bij Scoop zet hij zijn tocht in het boekenvak voort. "We geven 35 boeken per jaar uit. Daarin zitten zowel culturele, journalistieke, toeristische als sporttitels. Boeken uitgeven is steeds meer ondernemen. Het is de kunst om het commerciële te verbinden met het culturele, zonder de aandacht voor taal en auteurs te verliezen."