Dat het leven in een pandemie anders is, weten we ondertussen. We leven al zestien maanden met beperkingen. Ooit gaan we terug naar normaal, of toch een normaal. In het Verenigd Koninkrijk, nog meer dan in andere landen, is het totaal onduidelijk waarnaar we eigenlijk terugkeren. Want midden in die pandemie stopten we met in de Europese Unie te wonen. De pandemie overheerst voorlopig nog onze eigen agenda en die van de media. Van dat rookgordijn maken de Britse politici gretig gebruik, om in stilte aan hun nieuwe wetten te werken. Ooit zullen de beperkingen van de brexit duidelijk worden.
...

Dat het leven in een pandemie anders is, weten we ondertussen. We leven al zestien maanden met beperkingen. Ooit gaan we terug naar normaal, of toch een normaal. In het Verenigd Koninkrijk, nog meer dan in andere landen, is het totaal onduidelijk waarnaar we eigenlijk terugkeren. Want midden in die pandemie stopten we met in de Europese Unie te wonen. De pandemie overheerst voorlopig nog onze eigen agenda en die van de media. Van dat rookgordijn maken de Britse politici gretig gebruik, om in stilte aan hun nieuwe wetten te werken. Ooit zullen de beperkingen van de brexit duidelijk worden. Maar het is nu al anders en minder. In eerste instantie was er het verlies in het geloof in de publieke opinie. Ik twijfelde er niet aan dat de brexit, net zoals dat rare idee van de splitsing van België, er nooit zou komen. Ik en mijn progressieve bubbel waren dus fout. Nog fouter was Cambridge Analytica, dat de publieke opinie manipuleerde door de privacy van de stemmers te schenden. Ook al werd ik hier en daar gerustgesteld dat ze niet tegen mijn soort van Europeanen hadden gestemd, het voelt niet fijn niet echt welkom te zijn in het land dat je je thuis noemt. Vier jaar lang waren wij, de niet-Britten, deel van de inzet van een deal of net geen deal. Al vier jaar zitten we in onzekerheid over alle factoren die essentieel zijn voor onze huidige en toekomstige levenskwaliteit. Gezondheidszorg? Pensioen? Belasting op loon en onroerende goederen? Rijbewijs? Hoe snel kan mijn dochter naar haar familie in België en Nederland in het geval haar ouders plots allebei zouden overlijden? Met een administratieve rompslomp wordt het moeilijker gemaakt voor bedrijven om Europeanen aan te werven. Is dat geen discriminatie? Zal onze voedselveiligheid even streng zijn als die in Europa, of gaan we mee de Amerikaanse kant op? Behalve de zekerheid dat we mogen blijven met onze settled status, is de enige garantie die we krijgen dat er 'bijna' niks zal veranderen. Kleine en grotere onlinebedrijven waarvan ik een vaste klant was, moeten de deuren sluiten. Vrienden die jarenlang alles gaven om beloftevolle direct-to-consumerbedrijfjes op te starten, zitten met de handen in het haar. Ze moeten alle verpakkingen aanpassen, nog maar eens de GDPR proberen te begrijpen, Amazon Europa valt weg, bezorgdiensten nemen niet langer het risico etenswaar over de grens direct naar de klant te brengen, grotere klanten moeten tegen hun zin importeurs worden, er moet een budget zijn om mensen aan te werven die fulltime bezig zullen zijn met proberen te begrijpen hoe alles nu werkt. En uiteraard zijn er ook een handvol #firstworldproblems. Mogen we nog boterhammetjes met choco meenemen op de Eurostar? De laatste fles met de beste olijfolie van de wereld van mijn vrienden in Mompeo is bijna op, en het is te veel gedoe om onze voorraad per post aan te vullen. De babykamer heeft dringend Ivar-kasten van IKEA nodig, maar die zijn hier al een jaar niet meer te krijgen. Mijn werklaptop moest worden hersteld en zat toen plots dagenlang vast bij de douane in Tsjechië. Zoveel onduidelijkheid. Er zijn te veel afscheidsdrinks voor vrienden die hier niet meer mogen of willen wonen. Het is een zee die onnodig dieper werd.