Plasticafval omzetten in 'petroleum', het kan. Het werd al zowat overal ter wereld uitgeprobeerd, in de Verenigde Staten maar ook in India. De proeven gebeurden dan wel vaak in laboratoria, in heel speciale productieomstandigheden en voor erg beperkte volumes.
...

Plasticafval omzetten in 'petroleum', het kan. Het werd al zowat overal ter wereld uitgeprobeerd, in de Verenigde Staten maar ook in India. De proeven gebeurden dan wel vaak in laboratoria, in heel speciale productieomstandigheden en voor erg beperkte volumes. De Waalse onderneming Comet Traitements gaat een stap verder. Ze focust op de industriële productie van brandstof uit afval. Opdat de technologie zou werken, moet het gaan om de laatste residu's die afkomstig zijn uit de verbrijzeling van afgedankte wagens en gebruikt elektronisch en elektrisch materiaal. Jaarlijks is dat zo'n 70.000 ton. Het project gaat terug tot Marcello Fieni, een zelfstandige autodidact die enkele jaren geleden zijn entourage verbaasde met een technologie waarmee hij het plasticafval dat in onze vuilnisbakken terechtkomt omzet in brandstof. "Om de oplossing van Marcello Fieni te kunnen toepassen, moest nog heel wat werk verzet worden", zegt Pierre-François Bareels, bij Comet Traitements onderzoeksingenieur en coördinator van het project. "We moesten evolueren van een technologie die geschikt is voor de behandeling van polypropyleen (PP) en polyethyleen (PE) naar een technologie waarmee het afval behandeld kan worden dat we doorgaans in onze verwerkingseenheden binnenkrijgen: allerlei soorten plastic, rubber, textiel, bedrading, enzovoort. Dat is afval met een calorisch vermogen hoger dan 20 GJ per kilo. Dat is een behoorlijk potentieel, gelijk aan 3,5 vaten ruwe olie. Maar eenvoudig is dat natuurlijk niet. De afvalstoffen, die in essentie bestaan uit producten van allerlei oorsprong en uit polymeren, moeten eerst een fase van katalytische depolymerisatie doorlopen, waarna een vloeistof verkregen wordt die zowel qua inhoud als qua uitzicht vergelijkbaar is met de benzine en de diesel die we in onze auto's pompen." Naast koolwaterstoffen brengt het procedé ook nog een vast koolstofresidu voort (dat in de sector doorgaans CHAR genoemd wordt). Het is een droge en brosse materie die rijk is aan zink, lood en koper, wat het tot een zeer interessant product voor de staalindustrie maakt. De potentiële gevolgen voor het leefmilieu zijn nauwelijks te overschatten. 80 procent van het afvalvolume dat Comet Traitements nu nog dumpt, wordt dan verwerkt. De overblijvende as zal wellicht ook een toepassing vinden in het wegennet. De secundaire grondstoffen die aan het einde van de behandeling verkregen worden, zoals de koolstof en de non-ferrometalen, zullen allicht geen moeite hebben om een afnemer te vinden, zozeer overtreft de vraag het aanbod. Door Johan Debière