Toen Renate Dorrestein met haar jongste roman Verborgen gebreken genomineerd werd voor de Gouden Uil, schilderden sommige achtbare recensenten haar af als het verveloze kneusje, dat door een jammerlijke jurylapsus in de buurt van coryfeeën als Hugo Claus en A.F. Th. van der Heijden gehesen werd. Verdient Dorrestein beter ?
...

Toen Renate Dorrestein met haar jongste roman Verborgen gebreken genomineerd werd voor de Gouden Uil, schilderden sommige achtbare recensenten haar af als het verveloze kneusje, dat door een jammerlijke jurylapsus in de buurt van coryfeeën als Hugo Claus en A.F. Th. van der Heijden gehesen werd. Verdient Dorrestein beter ? Ondanks de minachtende fall-out uit enkele ivoren torens, ligt Renate Dorrestein goed in de markt. Het ene hoeft uiteraard niets te maken te hebben met het andere. Haar uitgever besloot nu zelfs een stevige selectie uit haar oeuvre heruit te brengen. Dorrestein heeft altijd al tegenstrijdige meningen uitgelokt. Als rabiate feministe zocht ze de confrontatie zelf op. Lezers die wars zijn van feministische furies of andere boodschapperigheid, moeten we alvast geruststellen : in haar romans heb je daar weinig of geen last van, zeker niet in haar recentere werk. Er zijn wel meer extra-literaire onderwerpen waarmee de schrijfster-journaliste in het nieuws kwam. In het begin van dit decennium werd ze geveld door ME, een raadselachtige ziekte die het afweersysteem aantast en chronische vermoeidheid veroorzaakt. In haar literaire documentaire Heden ik (1993) brengt ze verslag van haar lijdensweg en vooral van het onbegrip in de medische wereld. Omdat de oorzaak niet echt gekend is, kaatsen de artsen de schuld maar naar het slachtoffer zelf, dat zich zou aanstellen. Pas na een calvarietocht krijgt Dorrestein enig begrip bij een arts die uitlegt dat ME een soort vergiftiging is. Met een streng dieet geraakte de auteur aan de beterhand. Het boek vermijdt de val van het zelfbeklag en groeit uit tot een schrijnende aanklacht tegen de onwil van de medische wereld.Vrijwel al haar romans kunnen het best getypeerd worden als traditionele vlotte weglezers, met vaak absurde tot grotesk griezelige intriges, waarin één of meer protagonisten ontsporen als gevolg van een persoonlijk of maatschappelijk trauma. In Ontaarde moeders (1992) staan een vader, een dochter én het moederschap centraal. In Een sterke man (1994) geraken vier zelfstandige vrouwen in de ban van een Ierse mecenas. Verborgen gebreken is opgebouwd rond een gecompliceerde broer-zus incest, die op een originele wijze in het verhaal verweven wordt. De hoofdpersonages (een vereenzaamde 70-jarige vrouw en een baldadig meisje) lijken weliswaar vooral een aaneenrijging van clichés, maar de wijze waarop ze indirect met hun trauma's geconfronteerd worden, verraadt een ervaren schrijvershand. Overweldigende literatuur is dit inderdaad niet, wel een bevredigende, gepolijste roman over persoonlijke ellende en universele vragen. LUC DE DECKER Renate Dorrestein, Verborgen gebreken. Contact, 238 blz., 700 fr.