"Levensgevaarlijk", zegt De Geest over de Scheldelaan, de Antwerpse havenboulevard die een rist olie- en chemiereuzen omzoomt. De CEO polst of onze rit goed is verlopen. "Je mag hier 90 rijden, maar sommigen beschouwen het als een racebaan. Ze rijden zelfs door het rode licht. Ik ben al lang geleden een actie gestart bij de provincie om iets te doen aan de verkeersveiligheid", aldus de immer gedreven Kapellenaar. Om dan meteen op zijn elan door te gaan over zijn voorzitterschap van de Industrieraad, het adviesorgaan dat door Vlaams minister-president Kris Peeters in het leven werd geroepen om diens vage Nieuw Industrieel Beleid (NIB) concreet uit te werken. Dat de raad onmiddellijk het voorwerp werd van cynisme en sluimerend ongenoegen over "die zoveelste praatbarak" kan de 59-jarige De Geest vatten, maar het zit hem duidelijk dwars.
...

"Levensgevaarlijk", zegt De Geest over de Scheldelaan, de Antwerpse havenboulevard die een rist olie- en chemiereuzen omzoomt. De CEO polst of onze rit goed is verlopen. "Je mag hier 90 rijden, maar sommigen beschouwen het als een racebaan. Ze rijden zelfs door het rode licht. Ik ben al lang geleden een actie gestart bij de provincie om iets te doen aan de verkeersveiligheid", aldus de immer gedreven Kapellenaar. Om dan meteen op zijn elan door te gaan over zijn voorzitterschap van de Industrieraad, het adviesorgaan dat door Vlaams minister-president Kris Peeters in het leven werd geroepen om diens vage Nieuw Industrieel Beleid (NIB) concreet uit te werken. Dat de raad onmiddellijk het voorwerp werd van cynisme en sluimerend ongenoegen over "die zoveelste praatbarak" kan de 59-jarige De Geest vatten, maar het zit hem duidelijk dwars. WOUTER DE GEEST. "We hebben de industrie echt op de kaart gezet bij de Vlaamse overheid. Voor het grote publiek is het niet de meest visibele organisatie, maar dat was ook nooit de doelstelling. We willen ook geen grote organisatie, want dan zouden we nog meer bijdragen aan de verrommeling van de adviesraden, en daar zijn we tegen. Zodra een van onze adviezen voldragen is, dragen we het voor aan onze drie ministers-sponsoren: Kris Peeters, Hilde Crevits en Ingrid Lieten. Van de opvolging van elk klein project hebben we onszelf wat gedistantieerd, omdat we niet over de middelen beschikken om dat te doen. Maar de grote projecten volgen we wel." DE GEEST. "Het is nooit mijn opdracht geweest grote verklaringen te doen. Ik verwijs af en toe naar realisaties, meer niet. De leden van de Industrieraad doen dat niet omwille van hun ego, en de industrie is meer dan alleen Wouter De Geest." DE GEEST. "Ja, maar ik heb een mandaat dat bij regeringsbeslissing is bepaald. De adviezen van de Industrieraad gaan eerst naar de Vlaamse regering, en dan komen ze op haar website. De communicatie over het NIB moet in elk geval beter, want de boodschap moet aankomen bij de ondernemers. Weet u, wanneer ik ging praten, en ik ben zowat overal geweest, serviceclubs, werkgeversverenigingen enzovoort, viel mij vooral op dat niemand het witboek over het industrieel beleid kende. "Ik voelde me af en toe een missionaris. Maar u weet dat een missionaris enkel gelukkig is als hij volgelingen heeft. Zonder volgelingen is hij een idioot. Dus moeten we de ondernemers meer bij het beleid betrekken. Je moet als ondernemer bij wijze van spreken niet meer als toeschouwer naar de match kijken, maar ook zelf het veld durven op te gaan." DE GEEST. "Een verandering wordt altijd geleid. Daar is een beetje moed voor nodig. Ik reken daarvoor op een coalition of the braves, ondernemers die het goed menen en het durven te zeggen. Dat ben ik niet alleen: er zijn er heel veel. Wanneer het slechter gaat, heeft iedereen de neiging in zijn schulp te kruipen. Dan is zo'n coalition of the braves nodig om te zeggen dat we dat niét moeten doen. Met reparatiemaatregelen zullen we onze veerkracht herstellen. "Uiteindelijk wil ik maar één ding: dat het goed gaat met deze regio. Technisch vertaalt zich dat in verschillende mandaten, maar die passen allemaal in die optiek. Gaat het goed met deze regio, dan zal het ook goed gaan met deze onderneming. Dat er daarvoor op verschillende niveaus moet worden geageerd, is duidelijk. Dat ik dat allemaal niet zelf moet doen, is minder duidelijk. Al was dat zeker in het begin wel nodig, om te begrijpen wat er allemaal leeft bij Voka-VEV, het VBO, Europa, in Vlaanderen en Nederland." DE GEEST. "Ik stel vast dat iedereen industrie hoog op de agenda heeft geplaatst. Ik kan mij veel coalities inbeelden, maar ik kan mij moeilijk inbeelden dat er een is die zegt dat industrie niet belangrijk meer is. "Ze kunnen dat natuurlijk wel anders organiseren bijvoorbeeld door een minister van Industrie te benoemen, met een kabinet van Industrie. En neen, ik heb daarin geen enkele ambitie. Ik heb hier genoeg te doen, en ik wil dat hier ook blijven doen." DE GEEST. "Er is een verschil tussen Vlaanderen in Actie als concept en hoe het wordt uitgewerkt. Het concept is zeker en vast verdienstelijk. Dat er ook een mobiliserend appel naar Vlaanderen kwam en gedragen was door alle geledingen. Daarin zit de sterkte, maar wellicht ook de zwakte. Men heeft in 2006 de moed gehad een nulmeting te doen. Vlaanderen was eindelijk bereid eens in de spiegel te kijken. Die nulmeting heeft geleid tot een reeks indicatoren, een soort boordtabel voor de lange termijn. Alleen moet je net zoals in een onderneming met boordtabellen opletten dat je niet met 500 key performance indicators werkt. Dat zorgt voor een administratieve overload, zodat je niet meer weet waarnaar je aan het sturen bent." DE GEEST. "De chemiesector is er sommige jaren op vooruitgegaan, maar niet altijd. Maar wat duidelijk is verbeterd, is de maatschappelijke positionering. Vroeger was chemie alleen bekend als een vervuilende sector. In 2007 was er nog het gevecht om Kyoto, en waren wij nog de boosdoeners. Nu weten velen dat chemie helpt om de CO2-uitstoot te verminderen. We hebben door de crisis ook de reputatie behouden van een stabiele werkgever die stevig blijft investeren. "We hebben natuurlijk niet de wereldmarkt kunnen veranderen. Wanneer hele klantenindustrieën verschuiven naar andere regio's, heeft dat een impact op die spectaculaire uitbouw die we de jongste twintig à dertig jaar gekend hebben. We moeten eerlijk zijn. De tijd dat je kon zeggen 'hier komen miljardeninvesteringen naartoe', komt niet zo snel meer terug. Wil dat zeggen dat er hier niet meer geïnvesteerd wordt? Helemaal niet." DE GEEST. (kijkt naar buiten) "Op dit terrein staat de grootste Europese cracker (het hart van de chemieproductie waar de petroleumderivaten met behulp van stoom worden 'gekraakt' tot chemische grondstoffen als ethyleen, nvdr.). Die produceert meer dan 1 miljoen ton ethyleen. Wel, in Amerika wordt rustig voor 7 miljoen ton productiecapaciteit voor ethyleen bijgebouwd, op basis van ethaan. Moeten we dat hier dan opgeven? Neen. Het is een beetje technisch, maar in deze kraker heb je meer hoogwaardige moleculen gebaseerd op nafta die veel interessantere waardeketens opleveren. "Onze medewerkers maken zich natuurlijk zorgen over wat gebeurt in de wereld. Vooral ook door de bizarre energiepolitiek. Vooral nu we zo moeten concurreren met de VS en de bestaande energiebronnen almaar duurder worden, is het zeker niet het moment in Europa om met een ondoordacht beleid voor hernieuwbare-energiebronnen af te komen, met ondraaglijk hoge heffingen." DE GEEST. "Er is geen enkele vakbondsafgevaardigde die zijn eigen onderneming naar de verdoemenis wil werken. Maar wat absoluut weer op tafel moet komen, is de wet op het concurrentievermogen. Dit gaat allemaal veel verder dan de discussie over de loonnorm of een indexsprong. We kunnen toch niet leven in een soort van systeem waarin we via een cao van jaar tot jaar of om de twee jaar bekijken wat er gaat gebeuren. Ondernemen gaat over de lange termijn." DE GEEST. "Steeds meer. Vroeger inderdaad minder. Logisch ook, want ik wou heel veel zaken vooruithelpen. Nu heb ik mijn deel van het werk in een aantal gevallen al grotendeels gedaan. Het is niet meer alleen aan mij om over de industrie en werkgevers te vertellen." DE GEEST. "Ja. Het wordt zelfs iets eenvoudiger. Als ik mij terugplaats naar vroeger, was elk mandaat bijkomende stress. Hoe meer ik interacties tussen die dingen zie, hoe steviger ik me voel. Wat mij nog altijd het meest boeit, is deze onderneming. Het is ook omdat ik zie wat hier kan en gebeurt, dat ik denk dat dat elders ook mogelijk moet zijn."BERT LAUWERS EN LUC HUYSMANS"De Industrieraad heeft de industrie echt op de kaart gezet bij de Vlaamse overheid"