E en week voor het begin van de Masters van Augusta, de eerste major van het jaar, houdt de internationale wereld de adem in. Nooit eerder stond zo'n indrukwekkend deelnemersveld klaar. Wie zijn de meest invloedrijke mensen in golfland?
...

E en week voor het begin van de Masters van Augusta, de eerste major van het jaar, houdt de internationale wereld de adem in. Nooit eerder stond zo'n indrukwekkend deelnemersveld klaar. Wie zijn de meest invloedrijke mensen in golfland? In elf seizoenen als professional speelde Tiger Woods (31) een slordige 100 miljoen euro aan prijzengeld bij elkaar. Hij is de locomotief van de golfsport. Woods combineert een gespierde swing met een duivelse doeltreffendheid in het korte spel. Toernooien waaraan hij deelneemt, kunnen rekenen op een grote opkomst en kijkdichtheid. Tussen 1996 (zijn debuut bij de profs) en 2007 is het totale prijzengeld op de green bijna verviervoudigd, van 70 tot 277 miljoen dollar. De sponsors hebben dus massaal toegehapt. Toch heeft het Woodseffect ook een negatieve kant: als de halfgod niet deelneemt aan een toernooi, kunnen de organisatoren zich meteen zorgen maken. Het verklaart waarom het toernooi van Denver ter ziele is gegaan. Hij is de baas van de Amerikaanse golfsport. Hij heeft het zo druk om in eigen land het fenomeen Woods te beheersen, dat zijn protectionistische houding heel wat ergernis losweekt bij de bazen van de continentale Tours. De bonzen van de Europese Tour zien heel wat spelers van hier vertrekken naar de Amerikaanse toernooien. Bijna alle internationale toernooien worden aan de andere kant van de oceaan georganiseerd. De fabrikanten van clubs en balletjes blijven flirten met de grenzen van het reglement om het spel makkelijker en hun nieuwe materieel aantrekkelijker te maken. De technologie benut alle achterpoortjes van het reglement, zodat de huidige terreinen te klein worden voor de professionals. Het zijn vooral de balletjes, eerder dan de nieuwe clubs, die ervoor zorgen dat de spelers nu verder slaan. Deze bewakers van de heilige tempel zitten in hetzelfde schuitje als de bonzen van de wereldatletiek destijds, toen die iets moesten doen aan de hypermoderne speren die almaar verder werden gegooid. Ze voeren een onophoudelijke strijd met het materieel, dat er razendsnel op vooruitgaat en dus de prestaties beïnvloedt. Er is nu al sprake van eenzelfde bal voor iedereen en een maximale afstand die de spelers mogen overbruggen. De supermanagers hebben de sport meer dan ooit in hun macht, omdat ze de beste spelers onder contract hebben. Ze organiseren ook zelf veel toernooien. Ze betalen het feest en hebben almaar meer invloed. Niet alleen in Amerika, maar overal in de wereld. Alleen de majors hebben trouwens nog altijd geen bekend merk in hun toernooinaam. John Baete