Wie hem tijdens de Europese Tour volgt, ziet hem in het gezelschap van de grootste kampioenen. Met in de ene hand een blikje Diet Coke, in de andere een sigaret. Stilaan een beetje de Arno van de golfwereld, die Jos Vanstiphout (52). Hij ziet er inderdaad uit als iemand die van het nachtleven houdt.
...

Wie hem tijdens de Europese Tour volgt, ziet hem in het gezelschap van de grootste kampioenen. Met in de ene hand een blikje Diet Coke, in de andere een sigaret. Stilaan een beetje de Arno van de golfwereld, die Jos Vanstiphout (52). Hij ziet er inderdaad uit als iemand die van het nachtleven houdt. Golf is een sport die op een terrein van vijftien centimeter breed wordt gespeeld: de afstand tussen beide oren. En daar helpt die kleine Limburger mee: Vanstiphout is namelijk mental coach. Hij wil geen sportpsycholoog worden genoemd, daar heeft hij trouwens geen diploma voor. Vanstiphout ging op zijn dertiende al van school en beoefende zowat alle mogelijke beroepen. Tot hij aan de slag ging als een gehaaid verkoper, die uiteindelijk andere gehaaide verkopers ging opleiden. Elf jaar geleden ontdekte hij de golfsport en kweekte hij een passie voor het mentale aspect van de discipline. Hij verdiepte zich in honderden boeken over golf, begon niet zelf te spelen, maar bood in 1996 zijn diensten aan bij de jonge Nederlander Rolf Muntz. Intussen bestaat er in de golfwereld zoiets als het Vanstiphout-effect. De Schot Ross Drummond kwam uit het niets en verdiende in zijn eerste seizoen met de Belg meteen 300.000 euro. Retief Goosen kon geen bal meer recht slaan, maar met Vanstiphout won hij de US Open en sprong van de 82ste naar de vierde plaats in de wereld. Ernie Els zat in een diepe put, zocht op aangeven van Goosen contact met Vanstiphout en won de British Open. Sindsdien gaat het de Belg voor de wind. Hij verzamelt polshorloges van Rolex en is klant bij de groep IMG-McCormack. Voor een overwinning krijgt hij 6 % commissie, 5 % voor een tweede plaats en 4 % voor iedere andere positie die recht geeft op prijzengeld. Maar als een van zijn "jongens" (zo noemt hij de spelers met wie hij werkt) een toernooi wint, is hij vooral zeer tevreden. Omgekeerd wordt hij ook zeer gewaardeerd door de spelers. Zelfs door degenen die beslisten om niet langer een beroep op hem te doen. Sportpsychologen bespotten hem dan weer, net als heel wat caddies, die hun speler niet alleen raad moeten geven over afstanden en clubs, maar ook tot rust moeten brengen. "Ik weet dat veel mensen kritiek op me uiten," zegt Vanstiphout. "Natuurlijk hebben de spelers over wie ik me ontferm allemaal talent. Anders zouden ze niet staan waar ze vandaag staan. Maar niemand kan ontkennen dat alle spelers met wie ik werkte erop zijn vooruitgegaan."Vanstiphout deinst er niet voor terug om zijn spelers hard aan te pakken. Hij hamert het er bij iedere speler voortdurend in: golf speel je slag na slag, zonder aan de score te denken. En Vanstiphout is de enige die dat op een kordate manier durft te zeggen tegen de heren topspelers. "Golf spelen en daarbij zo min mogelijk nadenken: dat is ideaal," zegt een van hen. John Baete n