Cecile McLorin Salvant wordt als de nieuwe leading lady van de jazz al genoemd in het rijtje van Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan en Billy Holiday. Daar kunnen we evengoed Bessy Smith en Betty Carter aan toevoegen, want de Amerikaanse valt buiten de categorie van traditionele jazzperformers. Ze zingt naast jazzstandards ook folk...

Cecile McLorin Salvant wordt als de nieuwe leading lady van de jazz al genoemd in het rijtje van Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan en Billy Holiday. Daar kunnen we evengoed Bessy Smith en Betty Carter aan toevoegen, want de Amerikaanse valt buiten de categorie van traditionele jazzperformers. Ze zingt naast jazzstandards ook folksongs, cabaretmuziek, blues, 19de-eeuwse Amerikaanse traditionals én eigen composities. Wie de 30-jarige jazzzangeres ooit live zag, weet dat haar stemsouplesse onvoorstelbaar is. Soms klinkt ze glashelder als een klassiek geschoolde sopraan, op andere momenten gromt en gilt ze met een ongelooflijke punch. Ze vermijdt de platgereden paden door zelfs van bekende componisten als Cole Porter of Kurt Weill onbekendere parels te zoeken. En die brengt ze met een grote dosis lef. Na vijf albums in negen jaar staat haar prijzenkast behoorlijk vol, onder meer met drie Grammy's. Cecile McLorin is de dochter van een Haïtiaanse vader en een Franse moeder uit Guadeloupe, die haar de liefde voor muziek overbracht. Ze begon aan rechtenstudies, volgde klassieke zang, maar haar jazzdocent Jean-François Bonnel moedigde haar aan haar toekomst te zoeken in jazz. Gestimuleerd door haar gemengde achtergrond, volgde ze haar pad in jazz, vaudeville en cabaret. "Per generatie duiken maar een of twee dergelijke zangers op", zei de trompettist Wynton Marsalis, toen hij met zijn kwartet de zangeres begeleidde. Niet hij, maar de pianist Sullivan Fortner staat op 11 november met haar op het podium van de Henry Le Boeufzaal voor een concert rond haar nieuwe album The Window.