Alain Juppé en president Chirac krabbelen terug. "Nous avons le temps, " verklaarde president Chirac nog maar pas op de televisie in dat plechtstatig Frans, typisch voor het Elysée. Goed een week later, maandag 11 december, is de tijd blijkbaar al op. Juppé kondigt aan dat hij gaat praten met de vakbonden. Het plan voor de spoorwegen dan weer is weliswaar nog niet definitief opgeborgen, maar het ligt toch al in de lade. Er was nog niet eens tijd om het in Brussel te laten motregenen.
...

Alain Juppé en president Chirac krabbelen terug. "Nous avons le temps, " verklaarde president Chirac nog maar pas op de televisie in dat plechtstatig Frans, typisch voor het Elysée. Goed een week later, maandag 11 december, is de tijd blijkbaar al op. Juppé kondigt aan dat hij gaat praten met de vakbonden. Het plan voor de spoorwegen dan weer is weliswaar nog niet definitief opgeborgen, maar het ligt toch al in de lade. Er was nog niet eens tijd om het in Brussel te laten motregenen. De Belgische spoorbonden moeten uit deze ontwikkeling nieuwe munitie halen. Als Juppé toegeeft, waarom zou dan Etienne Schouppe niet buigen ? In Frankrijk werd bewezen dat stakingsakties en straatgeweld lonen. De militante syndikalisten van ACV en ABVV staan in één klap sterker tegenover de behoudsgezinde vleugel. De bonden kunnen er weer tegenaan met een nieuw elan : de EMU en zijn vervaarlijke 3 %-norm is niet langer de fetisj die men dacht dat ze was. Want keren we terug naar Frankrijk. Het ziet ernaar uit dat Alain Juppé het nu erg moeilijk zal hebben om zijn begrotingsdoelstellingen te halen. Algemeen wordt aangenomen dat de volgende onvermijdelijke stap het slachtofferen van de EMU zal zijn. En kan Europa een EMU starten zonder Frankrijk ? Neen toch. Bovendien begint ook in Duitsland de situatie te wankelen. Bij onze oosterburen staat aan het hoofd van de sociaal-demokratische partij opnieuw een sterke man met ideeën : Oskar Lafontaine. De man die al eens een veldslag met Kohl heeft verloren rond de eenmaking, maar daarom nog niet de oorlog. Een tweede veldslag rond de EMU/Duitse mark is zeker niet bij voorbaat gewonnen voor "mister EMU" Kohl. Lafontaine als behoeder en bewaarder van een sterke nationale "Deutsche Mark". Een (te ?) harde noot om kraken voor Kohl ? De EMU van de baan, het zal in heel wat Belgische machtscenakels een zucht van opluchting doen opwellen. Gedaan met de 3 %-norm voor '96, met de pogingen om de schuld in de richting van de 60 % te drukken. Jean-Luc Dehaene hoeft alleen maar toe te kijken. Terwijl de Franse haan kraait, maar zonder resultaat, heeft de Vlaamse Dehaene zich niet bezondigd aan een gelijkaardig op-de-borst-geklop. In een krante-interview heeft hij de sporen uiteengezet : geen tweepijlersysteem, de hervorming van de sociale zekerheid is geen louter budgettaire operatie, een algemene sociale bijdrage is te overwegen, een vermogensbelasting niet... Enkel voor een verder afgelegen probleem de loonvorming (lees de automatische indexkoppeling) sprak hij wat straffere taal. Maar een afzwakking daarvan mag later nog verwacht worden. De plooien zijn inmiddels gladgestreken. Dehaene volgt zijn geliefkoosde taktiek : eerst de aarde wat laten verbranden, de spelers uit hun hok laten komen, en dan zelf optreden wanneer de politieke waarnemers wanhopig de hand van de ervaren gids vragen. Dehaene heeft met één ontbijtvergadering met zijn vice-premiers en één interview de neuzen weer in de voor hem goede richting gezet. Het staat nu al vast dat het eindresultaat niet fameus zal zijn. Maar met zijn salamitechniek zal Dehaene waarschijnlijk toch meer resultaten bereiken dan zijn Franse kollega. Dat is de verdienste van Dehaene, die als geen ander weet hoe hij zich in de Belgische krabbenmand moet weten te handhaven. Maar volstaat die verdienste om een land als België uit het moeras te halen ? Dat is eerder twijfelachtig. En zonder de dwingende 3 %- en 60 %-norm kan de laksheid alleen maar toenemen. Waarom je pijn doen, als het niet écht moet ? Het zal de nieuwe ekonomische grootmachten in Zuidoost-Azië een zorg wezen. Daar liggen ze niet wakker van 3 %-normen, wel van 9 %- of 10 %-normen : maar dan gaat het wel over de groeicijfers. Een overmoedig kraaiende haan of een murmelende Dehaene, het zal de nieuwe tijgers worst wezen. Voor hen zijn dit achterhoedegevechten die Europa alleen maar kan verliezen.G.M.