We reizen door een niemandsland tussen 11 juli en 21 juli. De twee nationale feestdagen hebben middelpuntvliedende kracht. Op 11 juli wordt de achting voor België uitgehold, op 21 juli de achting voor Vlaanderen aangevallen. De vrees zit er diep in. De lafste wijze om deze van zich af te houden, is de werkelijkheid te ontwijken. Nadien klinkt de waarheid nog botter en brutaler. Men hoeft geen Vlaams Blokker te zijn om dit land een vreedzaam en snel einde toe te wensen. Die mening deelt een groeiend aantal invloedrijke Vlamingen. "De geheime agenda" van het Vlaams Blok wordt uitgevoerd door willige Vlamingen van alle partijen en vele maatschappelijke geledingen; dat is de supreme aantijging van de Franstalige kranten tegen de handelingen van Luc Van den Brande, Karel Vinck, Leo Peeters, Mieke Offeciers, Guy Verhofstadt, Norbert de Batselier, Herman Suykerbuyk enzovoort. "De geheime agenda" van het Vlaams Blok bestaat niet. Het Blok wil de onafhankelijkheid van Vlaanderen, wil Vlaanderen als lid van een Europese statenbond. Het Blok zegt dat open en klaar en schreef er een helder boek ov...

We reizen door een niemandsland tussen 11 juli en 21 juli. De twee nationale feestdagen hebben middelpuntvliedende kracht. Op 11 juli wordt de achting voor België uitgehold, op 21 juli de achting voor Vlaanderen aangevallen. De vrees zit er diep in. De lafste wijze om deze van zich af te houden, is de werkelijkheid te ontwijken. Nadien klinkt de waarheid nog botter en brutaler. Men hoeft geen Vlaams Blokker te zijn om dit land een vreedzaam en snel einde toe te wensen. Die mening deelt een groeiend aantal invloedrijke Vlamingen. "De geheime agenda" van het Vlaams Blok wordt uitgevoerd door willige Vlamingen van alle partijen en vele maatschappelijke geledingen; dat is de supreme aantijging van de Franstalige kranten tegen de handelingen van Luc Van den Brande, Karel Vinck, Leo Peeters, Mieke Offeciers, Guy Verhofstadt, Norbert de Batselier, Herman Suykerbuyk enzovoort. "De geheime agenda" van het Vlaams Blok bestaat niet. Het Blok wil de onafhankelijkheid van Vlaanderen, wil Vlaanderen als lid van een Europese statenbond. Het Blok zegt dat open en klaar en schreef er een helder boek over. Wie wil, kan het kopen en van mening verschillen. Is daarmee "de geheime agenda" uit de wereld? Neen, want een geheime agenda bestaat, het zit echter niet bij de Vlaamse rechtsradicalen, het kiemt in de hoofden en de harten van Vlamingen van alle politieke en maatschappelijke strekkingen en ontstaat, ten eerste, uit de confrontatie met het federale België, ten tweede, uit de vaststelling dat dit land wordt uiteengetrokken door Noord-Europa en Zuid-Europa, ten derde, uit desinteresse voor de overzijde. Dat leren anekdotes. Wie lezingen houdt over de politieke en economische actualiteit voor serviceclubs, Orde van den Prince, Marnix, Verbond van Vlaamse Academici, Vlaanderen-Europa 2002 enzovoort, ontvangt voor en na charmante briefjes. Zoals dat van de vooraanstaande VEV'er die met bede tot discretie opbiecht fout te hebben gezeten met zijn jarenlange verzet tegen een independentistische koers voor Vlaanderen. De stroming bestaat en verbreedt. Wie haar op een moderne wijze naar buiten brengt en verdedigt met democratische, economische, fiscale, Europese argumenten boort het succes aan.Dat leren sociaal-politieke contacten. Luc Van den Brande zal het nooit toegeven, over his dead body, want hij twijfelt aan zichzelf, de kracht van zijn achterban en zijn steun binnen de CVP. Hij beseft als niet één welke kansen de Vlamingen verspelen, dienen in de koelkast te stoppen door de slepende guerrilla van federaal België en de Franstaligen tegen beleidsautonomie op politiek, economisch, sociaal en fiscaal vlak. Het stelselmatig remmen van de sterkste deelstaat van België blijkt in de ogen van een stoet fossielen, een prima beleid te zijn om de nationale eenheid te behoeden. Guy Verhofstadt zal het nooit toegeven, want hij leeft in een andere traditie, beheert een gespleten partij en heeft een electoraat waartoe ook patriotten en poujadisten behoren. Hij beseft echter, zoals Van den Brande, hoe snel de wereld evolueert en welke kansen zijn kiezers verspelen door het verzet van de federalen en veel Franstaligen tegen meer marktwerking, desnoods alleen in Vlaanderen. Karel Vinck zal het nooit toegeven, want hij ijsbeert op de grens van zijn oude en toegenegen milieu van Vlaamse Franstaligheid en een nieuwe zakelijkheid ten voordele van een vitaal bedrijfsleven in Vlaanderen. Van België verwacht hij nog weinig tot niets. Hij beseft, zoals Van den Brande en Verhofstadt, dat zelfbeschikking over Vlaams belastinggeld, sociale onderhandelingen in Vlaanderen, snellere liberalisering van energie, publiek vervoer, sociale zorg, de noordelijke deelstaat omkeert tot een tweede Poldermodel. Luc Van den Brande, Guy Verhofstadt en Karel Vinck delen een geheime agenda: de wil om België te laten verwasemen. Als politieke euthanasie.Zijn deze waarnemingen la politique politicienne, gespeend van banden met de werkelijkheid, het leven van de burgers? Het is voor mensen die dit land in zijn traditionele, meest Belgische vorm, mooi en eeuwig vinden, onprettig om vast te stellen: België is het slachtoffer van de breuklijn tussen Noord-Europa en Zuid-Europa. De cirkelzaag draait, niet willekeurig, wel met een repetitief ritme. Dag na dag verhuizen stukken naar zuid en noord, het centrum wordt ontruimd. Generale Bank is geen verjaardaggeschenk voor de vorst van België, het is een schiereiland van een concern met dikke wortels in een sterke Nederlandse economie. Royale Belge - een naam als een programma - heeft nu een Franse zonnekoning als baas. Het Waalse Carmeuse verkoopt 40% van zijn Noord-Amerikaanse dochter aan het grote Franse Lafarge. Het Franstalige Petrofina en hetzelfde Lafarge groeperen hun verfbelangen als antwoord op de fusie van het Nederlandse Akzo Nobel en het Britse Courtaulds. Discreet bereidt Philippe Bodson zijn eindstrijd voor. Tractebel schuift vervaarlijk op naar Suez Lyonnaise. Anderzijds liggen de kaarten klaar voor een spel tussen KBC en Rabo-Achmea (Nederland) en voegen NS Cargo (Nl) en de vrachtdochter van de Bundesbahn hun lot samen, met verscheurende gevolgen voor de NMBS, dat opgevrijd wordt door la SNCF. Op 21 juli wordt er in herhaling verteld over de eenheid van het land en de bruggen tussen noord en zuid. Een brug is een kunstwerk dat twee vaste entiteiten verbindt maar onderdeel van geen van beide is. Wie zichzelf, zijn land, zijn partij of stad (Brussel) een brug noemt, geeft eufemistisch toe verscheurd te zijn. Wat verscheurd is, houdt niemand samen. Door die vaststelling groeit "de geheime agenda".FRANS CROLS