Aanvankelijk zou enkel de directe omgeving worden aangepast. Een zaak van hooguit een paar weken. Een alledaagse opdracht zoals er zoveel zijn in deze streek, want een groot deel van de stad Luik ligt in een kom. Dus sommige tuinen geven de indruk van een overweldigende diepte, andere lijken recht het huis in te storten.
...

Aanvankelijk zou enkel de directe omgeving worden aangepast. Een zaak van hooguit een paar weken. Een alledaagse opdracht zoals er zoveel zijn in deze streek, want een groot deel van de stad Luik ligt in een kom. Dus sommige tuinen geven de indruk van een overweldigende diepte, andere lijken recht het huis in te storten. De eigenaars van deze woning in de rue Jean Haust hebben een steil naar het huis afhellende tuin, vertelt architect Georges-Eric Lantair. Die indruk wilden ze verzachten. De werken begonnen in 2002. Maar al snel bleek dat het interieur van de woning beter op de tuin moest worden afgestemd. Lantair: "We hebben dus in het huis zelf aanpassingen gedaan. Eerst in de keuken en de eetkamer, waar we de ruimte optimaal hebben benut om een opening naar de tuin te creëren. Vervolgens in de tuin, waar we terrassen hebben aangelegd om vakken en rijen te creëren."Het project groeide uit tot een flink project: "De eigenaars konden een klein tussenliggend terrein kopen, waar planten welig tierden. Het huis werd naar die kant geheroriënteerd. We creëerden een opening naar die plaats door er een groot schuifraam te plaatsen dat zoveel mogelijk licht binnenlaat." Einde van het project? Dat dachten ze. Eigenlijk was dit nog maar het begin. Het echtpaar wilde de binnenruimten ook herinrichten, ze onderling met elkaar verbinden, nieuwe bestemmingen eraan toevoegen en nieuwe ruimten creëren. Op de eerste tussenverdieping - in wat nu het gezinsbureau is - heeft de architect vooral gewerkt rond lichtinval door een openslaande glazen deur te plaatsen. Op de tweede tussenverdieping werd een nieuw bijgebouw gemaakt, de zogenaamde zwarte doos. Daarvoor werd de muuropening gebruikt en in het dak van het bijgebouw onderaan werden een toilet en een douchecel geïntegreerd. Met een origineel systeem kan de toiletruimte groter of kleiner worden gemaakt. De buitenkant van de bijgebouwen is gemaakt van geverfde vezelcementplaten, die de volledig kleurloze omgeving van de achterplaats opfleuren. Bij de bouw van het kantoor moest er een harmonieuze overgang tussen beroeps- en privésfeer worden geschapen. Léo Theunissen is psychoanalyticus en wou het nieuwe bureau als kabinet voor consultaties gebruiken. Die plaats moest los van de rest van het huis staan. "Aan de straatkant hebben we voor een opaalkleurig raam gekozen dat het buitenlicht dempt en de intimiteit bewaart. Het kabinet geeft uit op de tuin, die we bij de aanleg bewust een organische toets hebben gegeven."Dan moest er nog een oplossing worden gezocht voor een vaak voorkomend probleem in zo'n kabinet: patiënten willen elkaar liever niet kruisen. Een grote schuifboekenkast aan de ingang onttrekt het zicht aan de vestibule waar de volgende patiënt wacht. Philippe Coulée