We moeten er als Europeanen niet fier op zijn dat het een decennium heeft geduurd vooraleer de golven van de Amerikaanse luchtvaartderegulering onze kust hebben bereikt. De voorzichtige aanpak van de verandering siert ons al evenmin. Wij spraken over "liberalizering" om onze "betere" benadering te onderscheiden. Ondanks de Gemeenschappelijke Markt zoals we de Unie pleegden te noemen bleven de Europese luchtvaartmaatschappijen de sterk gereguleerde scheppingen van de regeringen die het dragen van de nationale vlag belangrijker achtten dan het vervoeren van klanten. Luchtvaartmaatschappijen overleefden niet door het inademen van zuurstof van gezonde concurrentie die niet bestond wel door het leven op een dieet van bescherming en subsidiëring. Veel geld is verspild en wordt nog steeds verspild dat wijselijker benut had kunnen zijn voor de echte noden van onze gemeenschap. Sinds 1991 vloeide zo'n 10 miljard dollar staatssteun naar de Europese luchtvaartmaatschappijen. Vergelijk dat met de 8 miljard dollar die de Amerikaanse reiziger jaarlijks bespaart dank zij goedkope vliegtuigtickets.
...

We moeten er als Europeanen niet fier op zijn dat het een decennium heeft geduurd vooraleer de golven van de Amerikaanse luchtvaartderegulering onze kust hebben bereikt. De voorzichtige aanpak van de verandering siert ons al evenmin. Wij spraken over "liberalizering" om onze "betere" benadering te onderscheiden. Ondanks de Gemeenschappelijke Markt zoals we de Unie pleegden te noemen bleven de Europese luchtvaartmaatschappijen de sterk gereguleerde scheppingen van de regeringen die het dragen van de nationale vlag belangrijker achtten dan het vervoeren van klanten. Luchtvaartmaatschappijen overleefden niet door het inademen van zuurstof van gezonde concurrentie die niet bestond wel door het leven op een dieet van bescherming en subsidiëring. Veel geld is verspild en wordt nog steeds verspild dat wijselijker benut had kunnen zijn voor de echte noden van onze gemeenschap. Sinds 1991 vloeide zo'n 10 miljard dollar staatssteun naar de Europese luchtvaartmaatschappijen. Vergelijk dat met de 8 miljard dollar die de Amerikaanse reiziger jaarlijks bespaart dank zij goedkope vliegtuigtickets. (Bob Ayling, CEO van British Airways, in een toespraak voor de European Aviation Club in Brussel, op 12 februari)Hoewel Duitsland nog steeds wordt beschouwd als de economische motor van Europa, hebben de werkloosheidscijfers weer het niveau bereikt van deze uit de jaren dertig. Zelfs de legendarische Duitse exportindustrieën leven in geleende tijd. Als de Duitsers hun Rijnlandmodel niet willen opgeven en overschakelen op een Amerikaanse vrijemarkteconomie met lagere taksen, zwakke vakbonden, deregulering en minimale welvaartssteun voor de armen en de werklozen, blijft maar één optie open : een devaluatie van de mark met 35 % ten opzichte van de dollar. De Duitsers kunnen hun sociale veiligheidsnet, hun regulering en hun hoge belastingen behouden op voorwaarde dat zij bereid zijn om lagere levensstandaarden en een zwakkere mark te aanvaarden. Of ze kunnen hun sterke mark en hoge lonen behouden, op voorwaarde dat ze hun sociaal model ontmantelen. Wat de Duitsers niet kunnen, is tegelijk 's werelds sterkste munt, 's wereld hoogste levensstandaarden en 's wereld meest genereuze niveau van sociale bescherming bezitten. ( Anatole Kaletsky in The Times, 11 februari) Maar nu komt de verrassing... De Duitse economie volgt de arme kanselier niet. Daarom, verandering van spijs doet eten. Waarom maken wij, mediterrane landen, eens geen monetaire unie ? (Pedro Schwartz in El País van 15 februari)Er zijn twee categorieën landen die in eerste instantie misschien niet mee gaan doen aan de muntunie. De landen die misschien niet kunnen, en de landen die niet willen. Nu moet men zich de geestesgesteldheid van die twee groepen landen voor de geest halen. Gesteld dat Italië, Spanje en Griekenland niet meedoen omdat ze de criteria niet halen. Ze hebben samen 22 stemmen. Wat zou nu de houding zijn van die landen ? Ik denk dat als zij op basis van de criteria worden geweigerd, zij voor de overige landen zullen aandringen op een zeer strikte interpretatie van de criteria. Het laat zich denken dat de Belgen, met een staatsschuld van 125 procent, dan te licht worden bevonden. (Frits Bolkestein, fractievoorzitter van de VVD in de Nederlandse Tweede Kamer, in NRC Handelsblad van 11 februari)Het zijn de vrouwen hier die de katalysators zijn voor het zeggen van de waarheid. Zij zijn het meest ongezouten en vrijpostig. Vrouwen hebben het voordeel dat ze niet getraind zijn in zakentaal, terwijl mannen opgeleid zijn voorzichtiger en discreter te zijn. Mannen gebruiken geen emotioneel geladen of kleurrijke woorden zoals vrouwen dat doen. Vrouwen tonen zich ook meer bereid om over de waarheid te discussiëren waardoor gevoelens aan de opppervlakte komen. Ze durven onaangename vragen stellen om de waarheid te achterhalen. Een man heeft me ooit eens gezegd dat indien een man zo direct zou zijn, hij de mogelijkheid van een handgemeen moet overwegen. Vrouwen hebben nooit met deze schrik moeten leven.(Charlotte Beers, voorzitter van Ogilvy & Mather in Forbes Magazine)Rusland ziet er nu uit als had het de Tweede Wereldoorlog verloren : verkleind, verdeeld, arm en in verwarring. Veel toonaangevende Russen voelen zich hierdoor gekwetst in hun trots en eer. (...) Is dit het ogenblik om de Russen te vernederen en in een hoek te drijven door de Navo uit te breiden tot aan de grenzen van de voormalige Sovjet-Unie ? Hebben wij niets geleerd van het Versailles-Diktat ? Het heeft weinig zin te zeggen dat de Navo een defensieve organisatie is, want zo zien de Russen haar nu eenmaal niet. Zij zien de Navo als een militair bondgenootschap dat tegen Moskou is gericht. En dat is zij natuurlijk ook. Tegen wie anders ? De Navo is geen tennisclub. ( Frits Bolkestein, voorzitter van de Tweede-Kamerfractie van de VVD, in De Volkskrant van 8 februari) Ach, onze intellectuelen. Vroegen durfden Voltaire of Zola het officiële denken nog tegenspreken of provoceren. Vandaag stoten ze kleine kreetjes uit, ze jammeren, maar doen niets. Het totale conformisme. Wat is hier in Frankrijk gebeurd tijdens de heerschappij van François Mitterrand ? Niets. De Gaulle had geluk. Hij bracht Frankrijk terug in orde na de ineenstorting in 1940 en moest de Algerijnse oorlog beheersen. Zonder die twee gebeurtenissen zou er geen De Gaulle zijn geweest. De arme Mitterrand had niets gelijkaardigs. Helmuth Kohl had te maken met de Hereniging. Dat was voor de Duitse intellectuelen een belevenis. Het nieuwe thema van de Franse intellectuelen, het oppermachtige verenigde Duitsland is absurd. Frankrijk zou zogezegd niet standhouden tegenover het grotere Duitsland. Hoe houdt Portugal dan stand tegen Spanje ? En België tegen Frankrijk ? En Zwitserland tegen Italië ? Waarom moet in 's hemelsnaam elk land zo groot zijn als het andere ? (De Franse auteur Michel Tournier in Der Spiegel van 17 februari)Uit De Volkskrant, 15 februari