Cyberspace is een veilige haven tegen belastingen. In plaats dat mensen met elkaar zakendoen via een tussenpersoon doen ze het rechtstreeks. Ze hebben de verdelers, makelaars, bankiers van de aardse business niet langer nodig. Dankzij het Internet kunnen ze het zelf. Maar de tussenpersonen zijn ook de mensen die belastbare transacties aan de autoriteiten meedelen, en zijn dus essentieel voor het belastingsysteem. Geen tussenpersoon, geen aangifte. Het proces van taxerosie begint nog maar. Wereldomspannende elektronische transtacties zullen zich vermenigvuldigen, en het zal moeilijker en moeilijker worden om ze te identificeren. Indirecte belastingen zullen daardoor een belangrijker inkomstenbron worden. Daar kan je immers belasten wat je ziet of aanraakt.
...

Cyberspace is een veilige haven tegen belastingen. In plaats dat mensen met elkaar zakendoen via een tussenpersoon doen ze het rechtstreeks. Ze hebben de verdelers, makelaars, bankiers van de aardse business niet langer nodig. Dankzij het Internet kunnen ze het zelf. Maar de tussenpersonen zijn ook de mensen die belastbare transacties aan de autoriteiten meedelen, en zijn dus essentieel voor het belastingsysteem. Geen tussenpersoon, geen aangifte. Het proces van taxerosie begint nog maar. Wereldomspannende elektronische transtacties zullen zich vermenigvuldigen, en het zal moeilijker en moeilijker worden om ze te identificeren. Indirecte belastingen zullen daardoor een belangrijker inkomstenbron worden. Daar kan je immers belasten wat je ziet of aanraakt. ( Commentaar in The Times van 2 december) De echte druk voor vrijhandel komt niet van de economische top op de Filipijnen waar leiders zoals altijd zichzelf overtreffen in vaagheid. Wie hoopt op een engagement tot vrijhandel kijkt best naar de Filipino's die aan hun capuccino sippen in Manila's Mega Mall of naar Indonesiërs die rondkuieren in Wal Mart van Jakarta's Lippo Village of zelfs naar de Amerikaanse tourist die in Hongkongs Golden Arcade gesmokkelde cd's koopt. Als je echt bent begaan met vrijhandel, ga dan eens een kijkje nemen in de door Hongkongers geopende stijlvolle Joyce boutique van Bangkok. En dan is er nog de lancering van Malaysian Airlines-verbinding Taipei-Lagkawi of de start van New York's Fashion Café in Jakarta. Dat gebeurt allemaal met vers Aziatisch geld. Die revolutie staat los van de onrust in Birma, van de Taiwanese crisis met kerntuig of van politieke topbijeenkomsten in Manila. ( Columnist Dorinda Elliott in Newsweek van 9 december) De wereldwijde kostprijsconcurrentie kunnen we niet winnen. Wel de wedloop van de creativiteit. ( Wendelin Wiedeking, topman van Porsche, geciteerd door WirtschaftsWoche van 28 november) Iedereen is in deze cultuur van het kortdenken druk in de weer, de adrenaline giert door hoofden en leden, de organisatie lijkt op een pressure cooker die elk moment kan exploderen. Dat het resultaat wat minder goed smaakt, of zich inzake kwaliteit niet echt onderscheidt van de producten uit andere hogedrukpannen, stoort niet. De markt is een concurrentiejungle en daarin moet gescoord worden. ( Columnist A.C. Zijderveld in Het Financieele Dagblad van 2 december) Terwijl de Chinese president Jiang Zemin glimlachend met Bill Clinton in Manila naar de camera's keek, dacht hij verder dan zijn kortetermijnproblemen (de dood van Deng Xiaoping en de toelatingvoorwaarden van China tot de Wereldhandelsorganisatie). Eén van zijn laatste zorgen is een uitnoding naar Washington. Maar er zijn weinig aanwijzingen dat Clintons strategisch denken verder reikt dan de eerstvolgende fotosessie. Wat in Washington dringend nodig is, is het visionair denken van een Harry Truman, George Marshall en George Kennan al glimlachte dit type staatslieden meer dan een halve eeuw geleden ook voor een kiekje met de Sovjets (...). De uitdaging voor Amerika is : China de juiste keuzes helpen maken, maar uiteidenlijk zullen de Chinezen daar zelf wel over beslissen. ( Karen Elliott House, internationaal voorzitter van Dow Jones, in The Wall Street Journal van 26 november) De politiek schaamt zich, de pers is ingepakt met gerichte lekken, het parlement knielt voor het autoritair consortium van door verdriet verblinde ouders van verdwenen meisjes, de koning is uit zijn neutraliteit gevallen en de politiediensten voeren onverminderd oorlog met elkaar, een collaps met zoveel kiemen van institutioneel verderf is nauwelijks te bezweren. Wie niet mee verdampt achter de syndicaten van populistische en/of selectieve verontwaardiging is zijn leven niet meer zeker. ( Hugo Camps in Elsevier van 30 november) De mensen geloven dat de politici de wereld kunnen veranderen, maar dat is niet zeker. De enigen die echt macht hebben, zijn de ondernemers. Wij hebben de mogelijkheden in handen om de zaken er beter op te maken voor de mensen, en we winnen er nog geld mee ook. ( Richard Branson in El País Semanal van 1 december) Als een zaal vol zit met mensen die ook al een functie in het openbaar bestuur of in een politieke partij hebben, dan zullen ze geneigd zijn om elkaar te hand boven het hoofd te houden. Al die mensen hebben namelijk een carrièrebelang. Dat is wat je in politieke partijen om je heen ziet. Een heel gevaarlijk trekje. Ik wil dus graag belangeloze burgers in een partij, met een baan elders, en die een politieke interesse hebben omdat ze voor een bepaalde visie willen opkomen. Visies die tegengestelde belangen kunnen integreren, en op basis waarvan ze hun politieke leiders bekritiseren. Ik weet zeker dat zulke partijleden een veel kritischer instelling hebben. ( CDA-ideoloog Kees Klop van de Nederlandse christen-democraten in NRC Handelsblad van 30 november) Dat hele gedoe rond de financiering en de organisiatie van de verkiezingen bewijst dat wij het neokoloniale spel nog altijd niet doorhebben. Onze mensen geloven niet in zichzelf. Ze beseffen niet dat er alleen democratie komt als wij daar zelf voor zorgen, met onze eigen schamele middelen. ( Jossé Mpundu van de Zaïrese ngo Amos op 28 november tijdens een diner met staatsecretaris Moreels in Kinshasa) We hebben nog te veel monopolieposities.PTT Telecom domineert de telefonie en de kabelbedrijven domineren de televisie. Mensen hebben nog het idee dat informatie niets kost en dat ze alleen voor de kabelaansluiting betalen. Maar als de kabel straks net zo goedkoop wordt als een velletje papier, wordt televisie een gewoon product. En we willen toch een dienstenmarkt, geen markt voor infrastructuren. Wie straks Ajax-Feyenoord wil zien, koopt een kaartje of betaalt veel voor live beelden. Een uur later volgt een goedkope uitzending. 's Avonds is er een samenvatting en wie de wedstrijd de volgende dag alsnog in zijn geheel wil zien, betaalt een kleine bijdrage. ( Peter Jelgersma, kabinetsadviseur en mede-oprichter van Esselte FilmNet, in de Volkskrant van 30 november) Uit Le Monde van 1 december.