Tegen de EMU bestaat er een krachtig economisch argument : het verwijderen van wisselkoersen maakt het moeilijker om de vraag te beheersen, zowel in de landen van de EU als op het hele continent. Als een "verdorven" regering deel uitmaakt van een monetaire unie (of het nu om New York City, Merceyside, Quebec of Argentinië gaat) zullen investeerders hun geld uit die regio terugtrekken en onmiddellijk een ineenstorting van de binnenlandse vraag veroorzaken. Dit verhoogt op zijn beurt het fiscale deficit van de regering en dwingt deze om de belastingen te verhogen en de uitgaven te beperken. Elk van deze maatregelen beïnvloedt opnieuw de vraag en brengt de deflatie en het al ondermijnde vertrouwen verder in een neerwaartse spiraal. Vlottende wisselkoersen daarentegen zorgen voor een zelf-stabiliserend mechanisme dat regeringen onafhankelijker maakt van de grillen van het internationaal kapitaal.
...

Tegen de EMU bestaat er een krachtig economisch argument : het verwijderen van wisselkoersen maakt het moeilijker om de vraag te beheersen, zowel in de landen van de EU als op het hele continent. Als een "verdorven" regering deel uitmaakt van een monetaire unie (of het nu om New York City, Merceyside, Quebec of Argentinië gaat) zullen investeerders hun geld uit die regio terugtrekken en onmiddellijk een ineenstorting van de binnenlandse vraag veroorzaken. Dit verhoogt op zijn beurt het fiscale deficit van de regering en dwingt deze om de belastingen te verhogen en de uitgaven te beperken. Elk van deze maatregelen beïnvloedt opnieuw de vraag en brengt de deflatie en het al ondermijnde vertrouwen verder in een neerwaartse spiraal. Vlottende wisselkoersen daarentegen zorgen voor een zelf-stabiliserend mechanisme dat regeringen onafhankelijker maakt van de grillen van het internationaal kapitaal. (Commentaar in The Times van 27 juni)Wat komt eerst, de kip of het ei ? De muntunie is het bindmiddel van de gemeenschappelijke Europese economie. Ze zal ons ertoe dwingen om nauwer samen te werken op het vlak van financiën, fiscaliteit, het economisch en het sociaal beleid. Een omgekeerde weg zou de zaken ernstig compliceren. (...) Het gebrek aan een muntunie kost de Europese economieën en bedrijven naar schatting jaarlijks 40 miljard mark. Stel je voor dat deze som kan worden geïnvesteerd in nieuwe technologieën en de opening van nieuwe markten. (Mercedes-topman Helmut Werner in Der Spiegel van 1 juli)Als de boeren met hun tractoren het binnenhof bezet houden, protesteren ze tegen Europa. Als de vissers in opstand komen, is dat tegen de quota van Europa. Als het niet lukt een vaste baan te vinden voor ex-premier Lubbers, is dat de schuld van Europa. Als de bewoners van het Groene Hart een TGV door hun achtertuin krijgen, is dat vanwege Europa. En als de God zij met ons van de rand van de gulden dreigt te verdwijnen, is dat te wijten aan Europa. Ook de invoering van de katalysator voor personenauto's, het weren van Brits rundvlees, de kleur en de grootte van het paspoort, de maat van de condooms, de verplichte kromming van bananen en de aanstaande metamorfose van RTL5 in een 24 uur-nieuwszender zijn allemaal het gevolg van in Europees verband genomen besluiten. Europa raakt dus iedereen, maar kennelijk is dat niet genoeg om de Nederlandse gemoederen te verhitten. Europa laat ons zo goed als koud. Bij de laatste Europese verkiezingen kwam immers niet eens de helft van alle kiesgerechtigden opdagen. (Commentaar in HP/De tijd van 28 juni)We kunnen niets ondernemen tegen het instinct van de rijken om nog rijker te worden. Het enige wat we kunnen doen, is hen eraan herinneren dat ze een keuze zullen moeten maken tussen hun belangen op korte en op lange termijn. Hun kortetermijnbelangen kunnen verzekerd worden door dictaturen te ondersteunen, maar hun langetermijnbelangen zullen slechts gewaarborgd zijn als ze de evolutie van deze landen naar democratische regeringsvormen steunen. Steunen op de Mobutu's van deze wereld getuigt van een kortetermijnvisie. De enige intelligente positie van de G7 zou erin bestaan met al zijn gewicht achter degenen te gaan staan die democratieën tot stand trachten te brengen. Al wat we kunnen doen, is die stelling herhalen tot ze doordringt in hun schedel. (De Nigeriaanse auteur en Nobelprijswinnaar Wole Soyinka, voorzitter van de "Top van de 7 weerstanden" aan de vooravond van de G7-top in Lyon)Vrouwen mogen veel in Duitsland, behalve de leiding nemen. (...) Volgens een studie van Darmstädter Hoppenstedts Verlags bij de 70.000 grootste ondernemingen zijn er van de 117.600 kaderposities slechts 3,2 % door vrouwen bezet. (...) Het gangbare oordeel luidt dat vrouwen voor een onderneming duurder zijn dan mannen. Moederzorg en arbeidsplaatsen die moeten worden opgevuld wegens opvoedingsverloven kosten geld. Het gebrek aan mobiliteit en de onmogelijkheid van moeders om meer tijd te besteden aan het bedrijf doen de rest. Zelfs ondernemers van goede wil beslissen de aanwerving van vrouwelijke arbeidskrachten te verzwaren. (Commentaar in WirtschaftsWoche van 27 juni)Ondernemingen met familiaal kapitaal waren in het recente decennium de grootste scheppers van rijkdommen. Ze kunnen immers redeneren op lange termijn. Ze ontsnappen aan de kortetermijndruk die hen waardeert naar hun huidige waarde. (Marc Ladreit de Lacharrière, voorzitter van Fimalac, in Le Monde van 26 juni)Over de (Amerikaanse) inflatie maken wij ons, net zoals in Europa, weinig zorgen. Toch ligt die inflatie in Amerika dichter onder de oppervlakte. Dat komt door een betere werkgelegenheid en een hogere bezettingsgraad. Iets waarmee wel rekening moet worden gehouden. (Jan Heeremans van de Nederlandse Effectenbank Stroeve in Beleggers Belangen van 28 juni)Wanneer de Verenigde Staten over de hele wereld een punt maken van mensenrechten, knikken de Europese bondgenoten hun hoofd. Ze laten de Amerikanen de politieke kastanjes uit het vuur halen en zoeken ondertussen rustig naar grote exportorders en investeringen. (Commentaar in Business week van 8 juli)Amerikanen die hun rekeningen niet kunnen betalen, wier schulden onbeheersbaar werden of die hun hypotheek niet kunnen inlossen, willen zich misschien bij de menigte vervoegen. Ze kunnen van hun problemen weglopen en zichzelf in faling stellen. Meer dan 266.000 consumenten vroegen in het eerste kwartaal van 1996 het faillissement aan. Het hoogste cijfer sinds ooit. (...) Het is een ziekte met verrassend weinig repercussies. Gefailleerde personen kunnen hun huizen behouden, net als hun auto's, hun jobs en zelfs sommige kredietkaarten. (Commentaar in Time Magazine van 8 juli)Indien Lebed niet voortijdig onder Jeltsins politiek sneuvelt, kan hij slechts onder begeleiding van derden tot een geslaagde coup komen of Jeltsin opvolgen. Dan groeit hij mogelijk uit tot het evenbeeld van de door hem bewonderde Pinochet en zuivert hij Rusland van alle schuim, vuil en volksvreemde elementen. (Columnist Onno Hansen in De Groene Amsterdammer van 26 juni)