Via de successierechten stroomt er generatie op generatie een flink deel van de kapitalen naar de schatkist. Bij sommige bedrijven vindt een hoge kapitaalsvernietiging plaats doordat ze iedere generatie een derde naar de fiscus moeten brengen. Er zijn bedrijven die zelfs een deel van hun activiteiten moeten verkopen. Ze leveren zich over aan een groot conglomeraat en binnen tien jaar is er niets meer over van het specifieke karakter van het familiebedrijf. Ik kan me daar heel boos over maken. Het is een waardeloos overblijfsel uit de tijd van Napoleon.
...

Via de successierechten stroomt er generatie op generatie een flink deel van de kapitalen naar de schatkist. Bij sommige bedrijven vindt een hoge kapitaalsvernietiging plaats doordat ze iedere generatie een derde naar de fiscus moeten brengen. Er zijn bedrijven die zelfs een deel van hun activiteiten moeten verkopen. Ze leveren zich over aan een groot conglomeraat en binnen tien jaar is er niets meer over van het specifieke karakter van het familiebedrijf. Ik kan me daar heel boos over maken. Het is een waardeloos overblijfsel uit de tijd van Napoleon. (Willem van Eeghen van het Amsterdamse handelshuis Van Eeghen & Co in Quote van juni '96)Het kapitalisme dreigt zich nu ten tweede male in eigen staart te bijten. Het succes van de informatica-revolutie heeft een tweekoppig monster gebaard : cultuurrelativisme en doorgeslagen individualisme. Veel instituties om dat monster te bestrijden, hebben we niet meer. Een van de weinige is de politiek : politiek met een verhaal, met idealen en met geloof in de relatieve maakbaarheid van de samenleving. Zo'n politiek vereist echter andere politici, die alleen zijn te recruteren als de arbeidsmarkt voor politici rigoureus wordt verruimd, opdat nieuw bloed in ruime mate kan toestromen. (Columnist Pim Fortuyn in Elsevier van 25 mei). Alle economische ervaringen leren dat wanneer armere landen rijker worden, zoiets niet ten koste gaat van de rijkere landen. Het tegendeel is zelfs waar : rijke landen gaan er meer op vooruit als de armere het beter doen dan wanneer ze slecht presteren. (...) Een verspreide mening over het Aziatische mirakel is dat, om te groeien, economieën vooral behoefte hebben aan investeringen : in uitrustingsgoederen, wegen, in menselijk kapitaal. Die "vooral" is misleidend. Zeker, Oost-Azië heeft heel wat kapitaal vergaard ; groei was een normaal gevolg. De vraag is vooral : onder welke voorwaarden de juiste en massale investeringen plaatsvinden ? Het simpele antwoord luidt : onder omstandigheden waarbij de investeerder (een onderneming die machines aankoopt, een gezin dat een kind naar school stuurt) een billijke opbrengst geniet. (Commentaar The Economist van 25 mei)Bestrijding van structurele werkloosheid met behulp van keynesiaanse politieke instrumenten is even inefficiënt als het aanbieden van plastische chirurgie aan hartpatiënten. Het is echter niet alleen ineffectief, maar ook schadelijk : een verkeerd gebruik van de instrumenten tast de gezondheid van de patiënt verder aan. Het verleden heeft uitgewezen dat een beleid van keynesiaanse vraagpolitiek gepaard gaat met een stijging van de structurele werkloosheid, een structurele stijging van de publieke bestedingen en een verhoging van de collectieve lastendruk. Met de rug naar de toekomst proberen de laatst overgebleven keynesianen aandacht te vragen voor hun opvattingen. (Erik Canton, macro-econoom, in De Volkskrant van 21 mei)Overtreders van auteursrechten maken handig misbruik van de centrale Europese ligging, lakse invoercontrole en verouderde wetgeving van België om illegale kopieën van allerlei goederen gaande van videospelletjes tot sportschoenen binnen te smokkelen. Volgens officiële douanecijfers werd vorig jaar 21,5 ton namaakgoederen in beslag genomen bijna 30 % meer dan in 1993, maar nog altijd minder dan 10 % dan wat daadwerkelijk wordt verladen. Dagelijks passeren meer dan 3000 containers de Antwerpse haven, maar slechts één op honderd wordt gecontroleerd. Niet in het minst omdat iedere controle zo'n 15.000 frank kost aan de Belgische autoriteiten. (The Wall Street Journal Europe van 22 mei)John Majors beleid van de "halflege stoel"is een staaltje van Monty Python-politiek. Sommige ministers zijn van plan om de Europese agenda te negeren. Als er over transport gepraat moet worden, zullen de Britten over rundvlees praten. Als het visserijprobleem op tafel komt, zullen de Britten over rundvlees praten. En wat zal de Britse minister van Buitenlandse Zaken zeggen als de Europese Unie discussieert over de hoge werkloosheid of de competitieve zwakheid van de Europese economie ? Malcolm Rifkind zal moeten praten over... rundvlees. Dit wordt de diplomatieke koers van wat ooit een machtige natie was. (William Rees-Mogg in The Times, 23 mei)Het is toch onvoorstelbaar dat sommigen melkproducten in hun badkamer gebruiken, terwijl anderen zelfs geen melk kunnen drinken. Waarom verwerken bedrijven melk, eieren en citroen in producten als shampoo en nadien sakkeren ze nog omdat ze deze niet vrij over de wereld kunnen verkopen... Dit zijn gewoon dwaze, onbeduidende, beter, duivelse producten. (President Muammer Gadaffi van Libië in The FinancialTimes van 23 mei)Het probleem met feminisme in de Derde Wereld is dat het hoofdzakelijk gericht is op het Westen. De meeste vrouwenorganisaties in India en elders in ontwikkelingslanden worden financieel gespijsd vanuit het Westen. Zij moeten dus verantwoording afleggen tegenover hen veeleer dan tegenover de sociale gemeenschap die ze beweren te dienen. Prioriteiten en agenda's veranderen van jaar tot jaar, naargelang van de beschikbare fondsen. Als de Verenigde Naties volgend jaar uitroepen tot het Jaar van het Meisje, dan begint iedereen seminaries te organiseren, films te maken en onderzoek te doen over dat thema. Als het jaar daarop een ander thema wordt opgedrongen is het Meisje meteen in de vergetelheid geraakt en richten de media hun focus op het nieuwe aandachtspunt. (Madhu Kishwar van het vrouwenblad Manushi in The Far Eastern Economic Review van 16 mei)"Ik wíst het dat de Britten ooit eens zouden terugslaan."Uit The Times, 23 mei 1996